Σήμερα, επτά χρόνια μετά, οι βαρύγδουπες υποσχέσεις έχουν δώσει τη θέση τους σε μια ζοφερή πραγματικότητα. Η «πραγματική σύγκλιση» αποδείχθηκε αντικατοπτρισμός και η «ευρωπαϊκή κανονικότητα» μια επικοινωνιακή φούσκα. Τα τελευταία στοιχεία της Eurostat είναι αμείλικτα. Η Ελλάδα «κατάφερε» να κατρακυλήσει στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε αγοραστική δύναμη. Οι Έλληνες πολίτες είναι πλέον οι φτωχότεροι της Ευρώπης των «27».
Αντί για μια ειλικρινή αυτοκριτική, αντί για μια παραδοχή της παταγώδους αποτυχίας του οικονομικού του μοντέλου, ο Πρωθυπουργός επιλέγει τη στρατηγική της απόκρυψης και του αποπροσανατολισμού, εστιάζοντας στην αύξηση του κατώτατου μισθού από αύριο 1η Απριλίου. Για τη συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών που δεν μπορούν να βγάλουν το τρίτο δεκαήμερο του μήνα, αυτή η αύξηση-ψίχουλα μοιάζει με το μεγαλύτερο «Πρωταπριλιάτικο ψέμα». Όταν η ακρίβεια καλπάζει ανεξέλεγκτα, οι επικοινωνιακές φιέστες για λίγα ευρώ παραπάνω αποτελούν προσβολή στη νοημοσύνη των πολιτών.
Θα πρέπει να ψάξει πολύ κανείς για να βρει πολίτες, ακόμη και στις τάξεις των φανατικών οπαδών της κυβερνώσας παράταξης που να γιατί η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να υιοθετήσει τα αυτονόητα μέτρα που εφάρμοσαν άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Γιατί αρνείται τη μείωση του ΦΠΑ σε τρόφιμα και είδη ευρείας κατανάλωσης. Γιατί αρνείται τη μείωση των ειδικών φόρων στην ενέργεια. Γιατί αρνείται τους πραγματικούς ελέγχους για την πάταξη των καρτέλ της αισχροκέρδειας.
Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα λοιπόν είναι πως οι πολλαπλές αυτές αρνήσεις, οφείλονται στο ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη βολεύεται με τη φορομπηχτική πολιτική των έμμεσων φόρων που γεμίζουν τα κρατικά ταμεία μέσω του πληθωρισμού, ενώ ταυτόχρονα δεν επιθυμεί να συγκρουστεί με τα ισχυρά συμφέροντα που την στηρίζουν. Η κοινωνία εξαθλιώνεται για να παραμείνουν άθικτα τα κέρδη των λίγων.
Όμως, το πρόβλημα της χώρας δεν εξαντλείται στην οικονομία. Παρατηρείται ταυτόχρονα και μια επικίνδυνη θεσμική εκτροπή και κατάρρευση του Κράτους Δικαίου. Τα σκάνδαλα διαδέχονται το ένα το άλλο, με την κυβέρνηση να επιδίδεται σε μια πρωτοφανή επιχείρηση συγκάλυψης. Στην τραγωδία των Τεμπών, στις υποκλοπές, στον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν συγκλίνει με την Ευρώπη, αλλά αποκλίνει από τις βασικές αξίες της δημοκρατίας και της κοινωνικής πρόνοιας.
Η αποτυχία είναι πλέον το μόνιμο σήμα κατατεθέν της.
Αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιθυμεί, έστω και τώρα, να δείξει ένα ίχνος ειλικρίνειας απέναντι στον ελληνικό λαό, οφείλει να σταματήσει την ωραιοποίηση μιας καταστροφικής πραγματικότητας. Παραφράζοντας την ιστορική ρήση του Ξενοφώντα Ζολώτα, αυτό που θα έπρεπε να πει σήμερα είναι: «Δυστυχώς αποτύχαμε».
Και δεν χρειάζεται να το πει με λόγια. Μπορεί να το δείξει έμπρακτα. Ή με ριζική αλλαγή πολιτικών της κυβέρνησης του ή με πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
