Ενώ το επίσημο κυβερνητικό αφήγημα επενδύει τώρα στην αναθεωρημένη ανάπτυξη του 2% για το 2027 και υπόσχεται μια «χρυσή εποχή» εισοδηματικής σύγκλισης τα επόμενα χρόνια, η πραγματικότητα που βιώνει ο πολίτης στην καθημερινότητά του περιγράφει μια εντελώς διαφορετική, σκοτεινή διαδρομή.
Η κυβέρνηση επιχειρεί να πείσει τις αγορές και τους εταίρους για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, την ώρα που το οικονομικό της μοντέλο διολισθαίνει σε πρακτικές που παραπέμπουν σε οικονομίες του τρίτου κόσμου.
Η μεγαλύτερη ψεύτικη αλήθεια της περιόδου κρύβεται πίσω από την περιβόητη αύξηση των φορολογικών εσόδων, την οποία το οικονομικό επιτελείο βαφτίζει με θράσος ως «πάταξη της φοροδιαφυγής».
Πρόκειται για μια επικοινωνιακή επινόηση που στόχο έχει να συγκαλύψει μια κυνική πραγματικότητα, την «ανίερη συμμαχία» μεταξύ των υψηλών φορολογικών συντελεστών και του πληθωρισμού, η οποία αδειάζει τις τσέπες των καταναλωτών για να γεμίζει τα κρατικά ταμεία.
Όταν τα έσοδα από τον ΦΠΑ εκτινάσσονται κατά σχεδόν 100% μέσα σε μια πενταετία, την ίδια στιγμή που το πραγματικό εθνικό προϊόν αυξάνεται μόλις κατά 12% το ίδιο διάστημα, γίνεται σαφές ότι η «ανάπτυξη» δεν είναι καρπός παραγωγής, αλλά προϊόν μιας άγριας φορολογικής αφαίμαξης.
Το κράτος θησαυρίζει επειδή οι πολίτες πληρώνουν ακριβότερα τα βασικά αγαθά, με την Eurostat να εκθέτει ανεπανόρθωτα την κυβέρνηση τοποθετώντας την Ελλάδα στις πρώτες θέσεις της ακρίβειας στην ενέργεια και τα τρόφιμα σε ολόκληρη την Ευρωζώνη.
Αυτή η εμμονή στην έμμεση φορολογία δεν είναι απλώς μια λογιστική επιλογή, αλλά μια βαθιά ταξική πολιτική που συντηρεί το αφήγημα των «ψεύτικων αληθειών» για την ευημερία των αριθμών.
Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για πρωτογενή πλεονάσματα που ξεπερνούν κάθε στόχο, αποσιωπώντας ότι αυτά τα «μαξιλάρια» χτίζονται πάνω στη συντριβή της αγοραστικής δύναμης, η οποία παραμένει καθηλωμένη στον πάτο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Είναι εξόφθαλμα αφελές να πιστεύει κανείς ότι μια οικονομία μπορεί να ευημερήσει μεσοπρόθεσμα όταν η ανταγωνιστικότητά της υπονομεύεται από το υψηλό κόστος διαβίωσης και τη στεγνή ρευστότητα.
Το όραμα για μέσο μισθό στα 1.500 ευρώ φαντάζει ως ένα κενό περιεχομένου προεκλογικό πυροτέχνημα, όταν η πραγματική αξία του χρήματος εξανεμίζεται πριν καν φτάσει στο νοικοκυριό.
Στην ουσία, η χώρα οδηγείται σε μια «λογιστική σύγκλιση» με την Ευρώπη, ενώ στην πράξη η κοινωνική απόσταση μεγαλώνει.
Η μείωση του δημόσιου χρέους κάτω από το 130% του ΑΕΠ, που παρουσιάζεται ως το απόλυτο επίτευγμα, δεν είναι παρά το αποτέλεσμα μιας βίαιης αναδιανομής πλούτου από τα κάτω προς τα πάνω.
Όσο η κυβέρνηση αρνείται να αγγίξει τον πυρήνα της ακρίβειας και των ολιγοπωλίων, οχυρωμένη πίσω από αναποτελεσματικά «πλαφόν» και επικοινωνιακά τεχνάσματα, τόσο οι ψεύτικες αλήθειες της περί ανάπτυξης και δημοσιονομικής σταθερότητας, θα καταρρέουν μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα του σούπερ μάρκετ και των λογαριασμών ρεύματος.
Η ανάπτυξη που δεν τρέφει την κοινωνία, αλλά τρέφεται από τις σάρκες της, δεν είναι πρόοδος, είναι μια επικίνδυνη πολιτική επιλογή, την οποία δυστυχώς ήδη έχουμε αρχίσει να την πληρώνουμε.
