Με μια αιφνιδιαστική τροπολογία, η οποία κατατέθηκε βράδυ, θεσπίζονται διαδικασίες fast track για την ανάκριση και εκδίκαση ποινικών υποθέσεων που αφορούν βουλευτές, που γεννούν μεγάλα ερωτηματικά για την σκοπιμότητα τους αλλά και την αποτελεσματικότητα τους στην απονομή «γρήγορης» δικαιοσύνης.
Το τάιμινγκ, φυσικά, δεν είναι καθόλου τυχαίο. Η ρύθμιση εισάγεται προς ψήφιση αμέσως μετά τα επίσημα αιτήματα για άρση ασυλίας βουλευτών στην πολύκροτη υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς και τις εξελίξεις στο σκάνδαλο των υποκλοπών, όπως και άλλων επιβαρυντικών για την κυβέρνηση υποθέσεων.
Πέραν, όμως, από τις προφανείς πολιτικές μεθοδεύσεις που συνηγορούν σε ένα ακόμη κυβερνητικό «κουκούλωμα», η τροπολογία αυτή αναδίδει μια εντονότατη αντικοινωνική οσμή. Είναι μια ρύθμιση βαθιά προκλητική, που χωρίζει τους Έλληνες σε πατρίκιους και πληβείους.
Το Μαξίμου σπεύδει να προστατεύσει τα πολιτικά του στελέχη, προφασιζόμενο την ανάγκη να μην εμπλέκονται σε «μακροχρόνιες δικαστικές διαμάχες». Για τους υπουργούς και τους βουλευτές, λοιπόν, οι υποθέσεις τους θα εκδικάζονται τάχιστα και κατά.
Το ερώτημα είναι γιατί αυτή η σπουδή και η «αποτελεσματικότητα» αφορά μόνο την πολιτική ελίτ;
Τι γίνεται με τον απλό πολίτη, τον εργαζόμενο, τον μικρομεσαίο επιχειρηματία που βρίσκεται απροστάτευτος και εγκλωβισμένος στις συμπληγάδες της ελληνικής Δικαιοσύνης;
Με όλους αυτούς που περιμένουν πάνω από τέσσερα χρόνια για να δουν μια τελεσίδικη απόφαση για την υπόθεση τους;
Ξεχνάει η κυβέρνηση Μητσοτάκη πως σύμφωνα με αναλύσεις της περιόδου 2020–2025, το 35–40% των καταδικαστικών αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας αφορούσαν την παραβίαση του δικαιώματος για «δίκαιη δίκη σε εύλογο χρόνο»;
Οι καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης στην Ελλάδα αποτελούν ένα δομικό καρκίνωμα. Παρά τις κυβερνητικές θριαμβολογίες για τον νέο δικαστικό χάρτη και το σύστημα JustStat, η καθημερινότητα στα δικαστήρια παραμένει εφιαλτική.
Και οι αιτίες που η κυβέρνηση αρνείται να τις αντιμετωπίσει στη ρίζα τους, είναι γνωστές: τραγική έλλειψη δικαστών και γραμματέων, χαοτική πολυνομία που τροφοδοτεί συνεχείς ενστάσεις, απαρχαιωμένες υποδομές και μια ψηφιοποίηση που προχωρά με ρυθμούς χελώνας σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Το «όνομα» της ελληνικής Δικαιοσύνης, ειδικότερα επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, έχει τρωθεί ανεπανόρθωτα στις ευρωπαϊκές εκθέσεις.
Το EU Justice Scoreboard, ο «Πίνακας Αποτελεσμάτων της Δικαιοσύνης στην Ευρωπαϊκή Ένωση» κατατάσσει τη χώρα μας σταθερά στον πάτο της Ευρώπης σε ταχύτητα και ανεξαρτησία.
Η Ελλάδα έχει κατρακυλήσει στην 29η θέση του World Justice Project.
Οι ευρωπαϊκές εκθέσεις για το Κράτος Δικαίου (Rule of Law 2024 & 2025) «καρφώνουν» την κυβέρνηση.
Το Μαξίμου, όμως, δείχνει καθαρά την απόφαση του να συνεχίσει την ίδια πολιτική, νομοθετώντας ασυλίες και διαδικασίες «εξπρές» για τους δικούς του ανθρώπους, την ώρα που αφήνει τους πολίτες να βουλιάζουν στην δικαστική αβεβαιότητα.
Η Δικαιοσύνη ή είναι ίση για όλους, ή παύει να είναι Δικαιοσύνη και μετατρέπεται σε εργαλείο εξουσίας. Και αυτό ο ελληνικός λαός το ζει στο πετσί του και ήδη δείχνει την έντονη δυσαρέσκεια του.
