Η εικόνα του Αμερικανού Προέδρου να συνομιλεί απευθείας με τον κορυφαίο γεωπολιτικό αντίπαλο της Δύσης μέσα στην καρδιά της Κίνας, γκρεμίζει με πάταγο το αφήγημα των «στεγανών» και των «αποκλεισμών» που με τόσο ζήλο υιοθέτησε το Μαξίμου.

Για την Ουάσιγκτον, η παρουσία στο Πεκίνο είναι εργαλείο ισχύος και προάσπισης συμφερόντων. Για την Αθήνα του Κυριάκου Μητσοτάκη, η εξωτερική πολιτική φαίνεται να έχει εκφυλιστεί σε μια παθητική άσκηση υπακοής, με τον πρωθυπουργό να υποδύεται τον τελευταίο πιστό ενός δόγματος που ακόμη και οι εμπνευστές του έχουν πια εγκαταλείψει.

Η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει μετατραπεί σε έναν «μονοδιάστατο» παίκτη, προσκολλημένο σε μια στρατηγική τυφλής ευθυγράμμισης που αγγίζει τα όρια της διπλωματικής αφέλειας. Ο πρωθυπουργός επέλεξε συνειδητά τον ρόλο του «πιο προβλέψιμου συμμάχου», θεωρώντας προφανώς ότι η αυτοκατάργηση της εθνικής μας αυτονομίας θα εξαργυρωνόταν με προστασία. Αντ’ αυτού, βλέπουμε μια Ελλάδα που έσπασε κάθε γέφυρα με τη Μόσχα και «πάγωσε» τις σχέσεις με το Πεκίνο σε επίπεδο πολιτικού συμβολισμού, την ίδια στιγμή που ο Λευκός Οίκος διαπραγματεύεται απευθείας μαζί τους.

Η προβλεψιμότητα του κ. Μητσοτάκη σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί ορθή πολιτική στάση, είναι η ομολογία ενός ηγέτη που τρέμει την ευθύνη της αυτόνομης στρατηγικής σκέψης και προτιμά την ασφάλεια του «yes man».

Το τίμημα αυτής της πολιτικής αφέλειας το είδαμε με εμφατικό τρόπο στο Ιόνιο. Η υπόθεση με το ουκρανικό θαλάσσιο drone που έφτασε να απειλεί την εθνική μας ασφάλεια, ανάγκασε τον Νίκο Δένδια να ζητά εξηγήσεις από εκείνους που η κυβέρνηση στηρίζει «χωρίς αστερίσκους». Είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της πολιτικής του «δεδομένου». Όταν δηλώνεις προκαταβολικά υποταγμένος, οι άλλοι δεν σε υπολογίζουν ως εταίρο, αλλά σε αντιμετωπίζουν ως ξέφραγο οικόπεδο.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, οι αιχμές του Κώστα Καραμανλή, χθες, από την Ξάνθη δεν είναι απλώς ένας ακόμη εσωκομματικός πονοκέφαλος. Είναι ένα ηχηρό ράπισμα στον κυβερνητικό δογματισμό. Ο Καραμανλής έθεσε το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Διαθέτει η χώρα δική της πυξίδα ή έχει παραδοθεί πλήρως στην ευκολία μιας εξωτερικής πολιτικής που ετεροπροσδιορίζεται από τα κελεύσματα τρίτων;

Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση, αλλά δεν είναι κτήμα κανενός πρωθυπουργού για να την μετατρέπει σε δορυφόρο χωρίς φωνή. Το να λειτουργεί η Αθήνα ως ο «πιο πρόθυμος μαθητής» μιας στρατηγικής που οι ίδιοι οι Αμερικανοί αντικαθιστούν με τον σκληρό πραγματισμό, δεν είναι διπλωματία, είναι επικίνδυνος ερασιτεχνισμός.

Όταν ο Τραμπ κάθεται στο ίδιο τραπέζι με τον Σι στο Πεκίνο, η Ελλάδα του Μητσοτάκη δεν έχει το δικαίωμα να παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα μονόδρομο που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στη γεωπολιτική ανυπαρξία.

Υ.Γ.: Μένει τώρα να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι δυτικοί μας «σύμμαχοι», και πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης, την ώρα που η Τουρκία προχωρά ψυχρά στη νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας». Με το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας να επιβεβαιώνει, χθες, την οριστικοποίηση του «νόμου-πλαίσιο» που κωδικοποιεί τις ανιστόρητες διεκδικήσεις της Άγκυρας σε Αιγαίο και Μεσόγειο, ο κ. Μητσοτάκης θα βρεθεί σύντομα στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο έχοντας απέναντί του μια Τουρκία που θα έχει καταστήσει την αυθαιρεσία της εσωτερικό δίκαιο.