Το σκάνδαλο με το φαγοπότι των αγροτικών επιδοτήσεων, που έχει θέσει στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεκάδες βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από την απλή διαφθορά. Την προσπάθεια ηθικής και νομικής νομιμοποίησης των κάθε είδους παρανομιών με την δικαιολογία του ρουσφετιού.
Ακούμε με έκπληξη, όχι μόνο τους εμπλεκόμενους βουλευτές αλλά και στελέχη της κυβερνώσας παράταξης που (ακόμη) δεν περιλαμβάνονται στις δικογραφίες, να ισχυρίζονται το αδιανόητο. Ότι δεν παρανόμησαν, αλλά απλώς έκαναν τη «δουλειά» τους.
Ποια είναι όμως αυτή η «δουλειά»; Σύμφωνα με τη δική τους οπτική, η άσκηση πίεσης στη Δημόσια Διοίκηση για να «ικανοποιηθούν» αιτήματα ψηφοφόρων τους είναι μια θεμιτή κοινοβουλευτική δραστηριότητα.
Ας το πούμε με το όνομά του. Αυτό δεν είναι πολιτική, είναι εξαγορά ψήφων. Όταν ένας βουλευτής χρησιμοποιεί το «βουλευτιλίκι» του για να απαιτήσει την καταβολή κοινοτικού ή δημόσιου χρήματος σε άτομα που οι αρμόδιες διοικητικές υπηρεσίες έχουν ήδη αποκλείσει βάσει νόμου, τότε δεν προωθεί «δίκαια αιτήματα». Παρανομεί, παρεμβαίνει στο έργο της διοίκησης και κλέβει από την τσέπη του έντιμου πολίτη.
Αυτή η νοοτροπία είναι που κρατά τη χώρα δέσμια ενός αναχρονιστικού μοντέλου. Για τη σημερινή κυβέρνηση, το κράτος δεν είναι ένας θεσμός που υπηρετεί τον πολίτη ισότιμα, αλλά ένα λάφυρο που διανέμεται στους «ημετέρους».
Στην οικονομία οι πόροι δεν κατευθύνονται εκεί που υπάρχει ανάγκη ή προοπτική ανάπτυξης, αλλά εκεί που υπάρχουν «προσβάσεις», ενώ η αξιοκρατία υποχωρεί μπροστά στις κομματικές πιέσεις. Και στη συνέχεια στο Κράτος Δικαίου, οι θεσμοί εργαλειοποιούνται για να καλύψουν τις αυθαιρεσίες της εκτελεστικής εξουσίας.
Είναι προκλητικό να προσπαθούν να μας πείσουν ότι η μεσολάβηση για την καταστρατήγηση των κανόνων είναι μέρος των καθηκόντων τους. Η πραγματική δουλειά του βουλευτή, του υπουργού και του πρωθυπουργού είναι η νομοθέτηση για το κοινό καλό, ο έλεγχος της εξουσίας και η προστασία του δημόσιου συμφέροντος.
Όσο βαφτίζουν το ρουσφέτι «κοινωνική ευαισθησία» και τη διαπλοκή «προώθηση αιτημάτων», η χώρα θα συνεχίσει την κατηφορική της πορεία. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν είναι μόνο οικονομικό, είναι η απόδειξη ότι η κυβερνητική παράταξη έχει χάσει κάθε επαφή με την έννοια της πολιτικής ηθικής.
Το «απίστευτο» πλέον έγινε καθημερινότητα. Και όσο η δικαιοσύνη (ειδικά η ευρωπαϊκή, αφού η εγχώρια συχνά «σκοντάφτει») ερευνά τις δικογραφίες, εμείς οφείλουμε να θυμόμαστε ότι δουλειά τους δεν είναι να μοιράζουν το χρήμα μας στους φίλους τους. Η δουλειά τους είναι να κυβερνούν με δικαιοσύνη, και όπως αποδεικνύεται, δεν την κάνουν καθόλου καλά.
