Η κυβέρνηση Μητσοτάκη μπορεί να βαφτίζει την κρίση «εισαγόμενη», όμως η ωμή αλήθεια κρύβεται στους αριθμούς που το ίδιο το κράτος εκδίδει, αλλά επιμελώς υποβαθμίζει. Ο πληθωρισμός δεν είναι ένας ουδέτερος στατιστικός δείκτης, είναι ένας μηχανισμός βίαιης αναδιανομής πλούτου από τους πολλούς προς τους λίγους.
Γιατί ο πληθωρισμός δεν «τρέχει» με την ίδια ταχύτητα για όλους. Τα υψηλά εισοδήματα σε καμία περίπτωση δεν πλήττονται το ίδιο με τα χαμηλά, γιατί εκτός των άλλων οι μεγάλες αυξήσεις σημειώνονται κυρίως σε τρόφιμα, ενέργεια και στέγαση, που είναι ανελαστικές δαπάνες και πρέπει οπωσδήποτε να πληρωθούν. Πρόκειται για μια κατάφωρη κοινωνική αδικία, όπου οι ασθενέστεροι, που δαπανούν το σύνολο του προϋπολογισμού τους σε ενοίκιο, φαγητό και ρεύμα υφίστανται διπλάσια πίεση από τους προνομιούχους.
Μάλιστα, η πρόσφατη εγκύκλιος του Υπουργείου Ανάπτυξης (23 Απριλίου) για την αναπροσαρμογή των δημόσιων συμβάσεων αποκαλύπτει το μέγεθος του εμπαιγμού. Ενώ ο Πρωθυπουργός μοιράζει ψίχουλα υπό μορφή «μέτρων στήριξης», οι επίσημοι πίνακες δείχνουν πως στα είδη διατροφής υπάρχει σωρευτική άνοδο 39%, στη στέγαση 31,2%, και στα ενοίκια πάνω από 29% την τελευταία πενταετία.
Το πετρέλαιο θέρμανσης «ζεματάει» με αύξηση 57,5%, ενώ το ηλεκτρικό ρεύμα παραμένει απλησίαστο με αύξηση 43,5%.
Και δεν είναι μόνο το φαγητό, το ενοίκιο και το ρεύμα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει επιτρέψει τη διάβρωση κάθε τομέα της καθημερινότητας. Η υγεία ακρίβυνε κατά 20% στις εξωνοσοκομειακές υπηρεσίες. Η εκπαίδευση σημειώνει άνοδο 12,5%.
Ακόμα και η στοιχειώδης ψυχαγωγία (εστίαση) έχει γίνει πολυτέλεια με αυξήσεις άνω του 30%.
Όσο το Μαξίμου οχυρώνεται πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα και εσωκομματικές ισορροπίες, η απόσταση μεταξύ των «αρίστων» και της κοινωνικής βάσης μεγαλώνει επικίνδυνα.
Η πολιτική της κυβέρνησης δεν είναι ανίκανη, είναι συνειδητά προσανατολισμένη στην προστασία των ισχυρών, αφήνοντας τα νοικοκυριά να βουλιάζουν σε μια πληθωριστική δίνη που καταπίνει το παρών και μέλλον τους.
Η οργή των βουλευτών της ΝΔ για τον «παραγκωνισμό» τους είναι το λιγότερο. Η πραγματική καταδίκη έρχεται από τους χιλιάδες πολίτες που βλέπουν τον μισθό τους να τελειώνει στα μέσα του μήνα, την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για δείκτες που ευημερούν πάνω στα ερείπια της αγοραστικής δύναμης του λαού.
Και στο πρόβλημα αυτό θα πρέπει να εστιάσουν πρωτίστως και οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αν θέλουν να «υπηρετήσουν» τους ψηφοφόρους τους.
