Η είδηση για της νέας δικογραφίας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, η οποία εμπλέκει δεκατρείς υπουργούς, υφυπουργούς και βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη είδηση της επικαιρότητας. Συνιστά μια καμπή που δοκιμάζει ευθέως το αφήγημα της «αριστείας» και της «νομιμότητας», πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η πολιτική κυριαρχία των τελευταίων ετών του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Για όσους θυμούνται το λεγόμενο «Βρώμικο '89», οι συνειρμοί προκαλούν ανατριχίλα, αλλά και μια πικρή ειρωνεία. Τότε, η παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, πρωτοστάτησε σε μια επιχείρηση «κάθαρσης» που πολλοί χαρακτήρισαν ως πολιτική εξόντωση του Ανδρέα Παπανδρέου.
Σήμερα, τριάντα επτά χρόνια μετά, ο γιος του τότε πρωθυπουργού, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, βρίσκεται αντιμέτωπος με το δικό του «σκάνδαλο Κοσκωτά», μόνο που αυτή τη φορά οι πρωταγωνιστές φορούν το προσωπείο του «εκσυγχρονισμού» και της «αριστείας». Αν ο Κοσκωτάς ήταν το σύμβολο της οικονομικής ασυδοσίας των '80s, ο ΟΠΕΚΕΠΕ του 2026 είναι το σύμβολο της λεηλασίας του ευρωπαϊκού χρήματος και της εξαπάτησης του αγροτικού κόσμου από ένα σύστημα που θεώρησε το κράτος ως ιδιωτικό του οικόπεδο.
Η εμπλοκή δεκατριών στελεχών της κυβερνητικής πλειοψηφίας σε μια υπόθεση που ερευνάται από τις ευρωπαϊκές αρχές —και όχι από ελεγχόμενους εγχώριους μηχανισμούς— γκρεμίζει οριστικά το αφήγημα της «κανονικότητας. Όπως το '89 η χώρα οδηγήθηκε σε μια παρατεταμένη κρίση με πρόσχημα την ηθική, έτσι και το 2026 η ηθική επιστρέφει ως αίτημα, όχι ως όπλο εξόντωσης αντιπάλων, αλλά ως ανάγκη επιβίωσης της ίδιας της Δημοκρατίας.
Η σύγκριση όμως δεν σταματά στο οικονομικό επίπεδο. Το 1989 η Ελλάδα συγκλονίστηκε από τις τηλεφωνικές υποκλοπές, ένα σκάνδαλο που στιγμάτισε την πολιτική ζωή. Σήμερα, το φάντασμα των υποκλοπών επέστρεψε με τη μορφή του Predator και των «νόμιμων» επισυνδέσεων της ΕΥΠ.
Η χρήση κρατικών μηχανισμών για την παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων, δημοσιογράφων ή ακόμη και κυβερνητικών στελεχών συνιστά πλήγμα για τη δημοκρατική ομαλότητα, ανεξαρτήτως πολιτικής συγκυρίας. Εκεί όπου κάποτε γινόταν λόγος για «παρακράτος», σήμερα οι ίδιες κατηγορίες επιστρέφουν, αυτή τη φορά με διαφορετικό πρόσημο αλλά με παρόμοια ουσία.
Η χώρα δεν αντέχει άλλο «βρώμικο». Η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται, αλλά οι πολίτες δεν είναι πια οι ίδιοι. Η απαίτηση για πραγματική κάθαρση, χωρίς τις «ανίερες συμμαχίες» και τους τακτικισμούς του 1989, είναι το μόνο που μπορεί να λυτρώσει την πολιτική ζωή από τη σημερινή παρακμή.
Ο κ. Μητσοτάκης και όσοι υπουργοί, βουλευτές και στελέχη της ΝΔ εμπλέκονται στα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ -και των υποκλοπών- , βρίσκονται ενώπιον της κρίσης της ιστορίας, και αυτή τη φορά, καμία επικοινωνιακή καταιγίδα δεν μπορεί να ξεπλύνει τις ευθύνες που αναδύονται από τα έγγραφα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Το «Βρώμικο '89» ήταν η τραγωδία μιας εποχής. Το «Γαλάζιο '26» είναι η φάρσα μιας κυβέρνησης που πίστεψε ότι είναι υπεράνω του νόμου.
