Δεν πρόκειται για αξιολόγηση της αντιπολίτευσης ούτε για κομματική ανακοίνωση. Είναι η ψυχρή αποτύπωση μιας πραγματικότητας που οι πολίτες ζουν καθημερινά και η κυβέρνηση προσπαθεί να ωραιοποιήσει.

Την ώρα που ο Κωστής Χατζηδάκης διαβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τους Έλληνες ως «πραγματικούς Ευρωπαίους πολίτες» και παρουσιάζει ως λύση στο στεγαστικό τη διευκόλυνση των μεταβιβάσεων ακινήτων, οι ίδιοι οι πολίτες δυσκολεύονται να πληρώσουν το ενοίκιο, να γεμίσουν το ρεζερβουάρ ή να κάνουν τα βασικά ψώνια του μήνα.

Αναρωτιέται κανείς, σε ποια ακριβώς ευρωπαϊκή κανονικότητα αναφέρεται η κυβέρνηση; Σε εκείνη όπου η βενζίνη είναι πάνω από 200% ακριβότερη από τη Νέα Υόρκη; Ή σε εκείνη όπου το ενοίκιο για ένα διαμέρισμα τριών υπνοδωματίων στην Αθήνα έχει αυξηθεί κατά περίπου 144% μέσα σε δέκα χρόνια; Μήπως στη «νέα κανονικότητα» όπου οι μισθοί παραμένουν βαλκανικοί, αλλά οι τιμές συναγωνίζονται τις ακριβότερες μητροπόλεις του κόσμου;

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει επειδή αυξήθηκαν οι ονομαστικοί μισθοί. Ξεχνά όμως να πει ότι η ακρίβεια κατάπιε κάθε αύξηση πριν καν φτάσει στην τσέπη του εργαζόμενου. Γιατί όταν το μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος εξαφανίζεται σε ενοίκιο, λογαριασμούς, καύσιμα και σούπερ μάρκετ, οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί ακούγονται σχεδόν προσβλητικοί.

Και ενώ η κοινωνία περιμένει μέτρα που θα συγκρατήσουν τις τιμές και θα κάνουν τη στέγη ξανά προσιτή, η κυβέρνηση ανακοινώνει... ταχύτερες μεταβιβάσεις ακινήτων. Λες και το πρόβλημα του νέου ζευγαριού είναι πόσο γρήγορα θα ολοκληρωθεί ένα συμβόλαιο και όχι ότι δεν διαθέτει τα χρήματα ούτε για την προκαταβολή ούτε για το ενοίκιο.

Η αλήθεια είναι πολύ πιο απλή από τα κυβερνητικά συνθήματα. Η Ελλάδα της Νέας Δημοκρατίας κατάφερε το ακατόρθωτο: να έχει μισθούς που θυμίζουν φτωχή χώρα και κόστος ζωής που παραπέμπει στις πιο ακριβές πρωτεύουσες της Ευρώπης. Ένα οικονομικό παράδοξο που πληρώνουν καθημερινά οι πολίτες και παρουσιάζεται ως... επιτυχία.

Όταν μια διεθνής έκθεση τοποθετεί την Αθήνα στον πάτο της ποιότητας ζωής, δεν φταίει η αντιπολίτευση, ούτε η «κακή εικόνα της χώρας», ούτε κάποια συνωμοσία. Φταίει ότι οι αριθμοί δεν χειραγωγούνται τόσο εύκολα όσο η πολιτική επικοινωνία.

Η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει επενδύσει όσο καμία άλλη στη δημιουργία μιας εικόνας ευημερίας. Μόνο που η εικόνα αυτή συντρίβεται κάθε φορά που ένας εργαζόμενος κοιτάζει τον τραπεζικό του λογαριασμό στο τέλος του μήνα. Εκεί δεν υπάρχουν δελτία Τύπου, παρουσιάσεις και ωραία συνθήματα. Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα.

Όσο η κυβέρνηση μιλά για ανάπτυξη και διαφημίζει την «Ατζέντα 2030», η Αθήνα βυθίζεται στις τελευταίες θέσεις της ποιότητας ζωής. Όσο ο κ. Χατζηδάκης μιλά για «ευρωπαίους πολίτες», οι Έλληνες πληρώνουν ευρωπαϊκές –και συχνά ακριβότερες– τιμές με μισθούς που είναι οι μισοί από τους ευρωπαϊκούς.

Αυτό δεν είναι ευρωπαϊκή σύγκλιση. Είναι η πιο ακριβή εκδοχή της ελληνικής φτωχοποίησης.

ΥΓ. Μαύρα τα μαντάτα και από την Τράπεζα της Ελλάδας, με τον Γιάννη Στουρνάρα να προβλέπει πληθωρισμό στο 3,8% το 2026, από 2,9% το 2025.