Τα γαλάζια στελέχη, βλέποντας τη φωτιά στη Μέση Ανατολή να φουντώνει, ποντάρουν κυνικά στο ένστικτο της συσπείρωσης γύρω από την εξουσία, θεωρώντας πως σε έναν κόσμο που φλέγεται, ο ψηφοφόρος θα αναζητήσει το γνώριμο καταφύγιο της υφιστάμενης κυβέρνησης. Θεωρούν πως με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να φουντώνει, θα επικρατήσει στο εσωτερικό της χώρας μας το ένστικτο της «συσπείρωσης γύρω από τη σημαία».
Η μικρή δημοσκοπική άνοδος που καταγράφεται λόγω της διεθνούς συγκυρίας παρουσιάζεται από τα ίδια στελέχη ως «χρυσή ευκαιρία» για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ωστόσο, χθες, εξέφρασε την κατηγορηματική άρνηση του να προσφύγει στις κάλπες. Η στάση του αυτή ωστόσο, δεν μαρτυρά θεσμική υπευθυνότητα, αλλά έναν βαθύ, εσωτερικό φόβο.
«Απορρίπτω κατηγορηματικά οποιαδήποτε συζήτηση για πρόωρες εκλογές λόγω δημοσκοπικής ανάκαμψης. Σκοπός μου να εξαντλήσω τον εκλογικό κύκλο», δήλωσε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στο iefimerida.gr, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως εγγυητής της ομαλότητας.
Ωστόσο, πίσω από τις λέξεις κρύβεται η αγωνία ενός πρωθυπουργού που συνειδητοποιεί ότι το αφήγημα περί κυβερνητικής σταθερότητας σε ένα ασταθές περιβάλλον δεν αρκεί πλέον για να κρύψει τη θεσμική σήψη, ούτε μπορεί να του εξασφαλίσει την πολυπόθητη αυτοδυναμία, ακόμη και σε επαναλαμβανόμενες αναμετρήσεις.
Η αιτία αυτής της αδυναμίας δεν βρίσκεται στις διεθνείς ισορροπίες, αλλά στην παγιωμένη πεποίθηση της ελληνικής κοινωνίας ότι επί των ημερών αυτής της κυβέρνησης το κράτος δικαίου στην Ελλάδα έχει υποστεί μια πρωτοφανή κατάρρευση.
Οι πολίτες δεν παρακολουθούν απλώς μια σειρά από ατυχείς συγκυρίες, αλλά μια μεθοδευμένη διάβρωση των θεσμών που εκδηλώνεται μέσα από αλλεπάλληλα σκάνδαλα που αγγίζουν τον πυρήνα της εκτελεστικής εξουσίας.
Η πρόσφατη δικαστική απόφαση για τις υποκλοπές ήρθε να υπενθυμίσει ότι το παρακράτος που στήθηκε με κέντρο το Μαξίμου παραμένει μια ανοιχτή πληγή στη δημοκρατία μας, ενώ οι αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, με την επιστολή Βάρα προς τον Μάκη Βορίδη, δείχνουν την άμεση εμπλοκή κυβερνητικών στελεχών σε δίκτυα αδιαφάνειας που πλήττουν τη διεθνή αξιοπιστία της χώρας.
Την ίδια στιγμή, η συγκλονιστική υπόθεση των Τεμπών εξακολουθεί να στοιχειώνει το κυβερνητικό αφήγημα, καθώς η υπόθεση με τα νέα βίντεο που έρχονται τώρα με μεγάλη καθυστέρηση στο φως της δημοσιότητας, ενισχύουν τις καταγγελίες για μια επιχείρηση «μπαζώματος» και «κουκουλώματος» των πολιτικών υπαιτίων της τραγωδίας.
Η κοινωνία αντιλαμβάνεται πλέον ότι η «σταθερότητα» που επικαλείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αφορά την ευημερία των πολλών, αλλά την προστασία των «ημετέρων» και τη διατήρηση της εξουσίας του με κάθε τίμημα. Αυτή η εδραιωμένη αίσθηση της κοινωνίας περί ατιμωρησίας και η πεποίθηση ότι οι θεσμοί λειτουργούν ως ασπίδα της κυβέρνησης και όχι του πολίτη, είναι που τροφοδοτούν τον φόβο του Μαξίμου μπροστά στην κάλπη.
Η κυβέρνηση γνωρίζει ότι καμία γεωπολιτική κρίση δεν μπορεί να λειτουργήσει ως «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για τη συστηματική αποδόμηση του κράτους δικαίου και πως η ετυμηγορία των πολιτών, όποτε κι αν στηθούν οι κάλπες, θα είναι η απάντηση σε μια διακυβέρνηση που ταύτισε τη «σταθερότητα» με τη συγκάλυψη και την υπονόμευση της δημοκρατίας.
