Σε μια στιγμή που η Μέση Ανατολή φλέγεται και το Διεθνές Δίκαιο μετατρέπεται σε κουρελόχαρτο, ο πρωθυπουργός προτίμησε να επιτεθεί στην αντιπολίτευση αλλά και να «φωτογραφίσει» εσωκομματικούς του αντιπάλους και κυρίως τον Αντώνη Σαμαρά, βαφτίζοντας ως ύποπτη κάθε φωνή που δεν ευθυγραμμίζεται με την κυβερνητική γραμμή.
Όμως, αυτή η προσπάθεια υποβάθμισης των όποιων αντιδράσεων στις πολιτικές του πέφτει στο κενό, καθώς η «ανησυχία» για την πορεία των εθνικών μας θεμάτων δεν προέρχεται μόνο από τον κ. Σαμαρά.
Έχει εκφραστεί ευθέως και με βαρύτητα τόσο από τον Κώστα Καραμανλή όσο και από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ενώ σύσσωμη η αντιπολίτευση επανειλημμένα έχει προειδοποιήσει για λάθη και παραλείψεις, αλλά και για τους κινδύνους της τυφλής ευθυγράμμισης με τους θεωρούμενους ισχυρούς.
Είναι σαφές ότι ο κ. Μητσοτάκης, υπό τον φόβο μιας πιθανής αυτόνομης καθόδου του Αντώνη Σαμαρά στις επόμενες εκλογές, επιχειρεί να αναχαιτίσει τις διαρροές ψηφοφόρων προς τα δεξιά του, χρησιμοποιώντας μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο εσωκομματική άμυνα παρά εθνική στρατηγική.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο όρος «επαγγελματίες ανησυχούντες» χρησιμοποιείται για να παρουσιάσει την κυβέρνηση ως τη μόνη λογική δύναμη σε έναν κόσμο «γραφικών».
Το είδαμε στην περίοδο της πανδημίας, όταν οι επιστήμονες που προειδοποιούσαν για την κατάρρευση του ΕΣΥ λοιδορούνταν μέχρι να τους δικαιώσει η πραγματικότητα των μελετών Τσιόδρα-Λύτρα.
Το είδαμε στην ενεργειακή κρίση και στα ζητήματα του κράτους δικαίου, όπου κάθε δημοκρατική ένσταση βαφτιζόταν προσπάθεια πλήγματος της χώρας.
Σήμερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται με τον κ. Μητσοτάκη να βιάζεται να εξάγει θετικά συμπεράσματα για μια ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή που μόλις ξεκίνησε και ουδείς γνωρίζει πότε και πώς θα τελειώσει.
Αν η πρόσφατη ιστορία μας δίδαξε κάτι, είναι ότι οι «ανησυχούντες» αυτού του τόπου ήταν εκείνοι που έβλεπαν την πραγματικότητα όταν το Μέγαρο Μαξίμου ζούσε στον δικό του επικοινωνιακό παράδεισο.
Όταν ο πλανήτης απειλείται με παγκόσμιο πόλεμο και μάλιστα η έναρξη του βρίσκεται στη «γειτονία» μας, η ανησυχία δεν είναι επάγγελμα, είναι πράξη ευθύνης.
Και όπως αποδείχθηκε σε όλα τα μεγάλα μέτωπα των τελευταίων ετών, οι «ανησυχούντες» —από την αντιπολίτευση μέχρι τους πρώην πρωθυπουργούς— έχουν, δυστυχώς για τη χώρα, για δίκιο.
ΥΓ1. Η σπουδή της κυβέρνησης να ταυτιστεί πλήρως με τη σκληρή ατζέντα των Τραμπ και Νετανιάχου για το Ιράν, το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν καθιστά την Ελλάδα γέφυρα διπλωματίας.
ΥΓ2. Η κυβερνητική αισιοδοξία είναι πρόωρη και επικοινωνιακή, και προσκρούει στη σκληρή πραγματικότητα της τουρκικής στάσης.
ΥΓ3. Θα πρέπει να αποδοθούν τα εύσημα στην κυβέρνηση, μόνο αν οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται στην Κύπρο, λόγω του πολέμου στο Ιράν, παραμείνουν εκεί και μετά το πέρας του και έως ότου απομακρυνθούν από τα κατεχόμενα οι Τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Όπως και αν πέρα από την Κάρπαθο, όλα τα νησιά μας εξοπλιστούν άμεσα με σύγχρονες συστοιχίες αμυντικών πυραύλων, στέλνοντας ένα ξεκάθαρο μήνυμα αποτροπής.
