Και χθες ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε για ακόμη μια φορά να εμφανιστεί ως εγγυητής των πάντων. Ειδικότερα, όμως, η προσπάθεια του να πείσει ότι επιζητεί την διαφάνεια για το έγκλημα των Τεμπών, όταν στους δρόμους είχαν ξεχυθεί και διαμαρτύρονταν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες σε όλη την Ελλάδα, ήταν εξοργιστική.
Όμως η κοινωνία δεν τον ακούει πια. Η κοινωνία βράζει. Γιατί πίσω από τα «θα» και τις θεσμικές υπεκφυγές, κρύβεται η οδυνηρή αλήθεια των μεθοδεύσεων, των μπαζωμάτων στον τόπο της τραγωδίας και της απροκάλυπτης προσπάθειας να μείνουν οι πολιτικές ευθύνες στο απυρόβλητο. Η οργή δεν είναι απλώς συναίσθημα, είναι το αποτέλεσμα μιας συστηματικής επιχείρησης συγκάλυψης που προσβάλλει τη μνήμη των νεκρών και τη νοημοσύνη των ζωντανών.
Στην κυβέρνηση, πάντως, δείχνουν ξεκάθαρα ότι διακατέχονται από την κουλτούρα της ατιμωρησίας. Όπως στο έγκλημα των Τεμπών έτσι και στο σκάνδαλο των υποκλοπών, η κυβέρνηση μετέτρεψε τη δικαιοσύνη και τους θεσμούς σε εργαλεία «κουκουλώματος». Η στρατηγική είναι η ίδια, καθυστέρηση, άρνηση ευθυνών και στοχοποίηση όσων ζητούν απαντήσεις. Οι υποκλοπές δεν ήταν ένα «ατυχές συμβάν», αλλά η απόδειξη ενός αυταρχικού παρακράτους που δεν διστάζει να παραβιάσει κάθε δημοκρατικό κανόνα για να διατηρήσει τον έλεγχο.
Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση αναλώνεται σε επικοινωνιακή διαχείριση των σκανδάλων, η καθημερινότητα των πολιτών συνθλίβεται. Η οικονομική κατάσταση των νοικοκυριών έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οι ανεξέλεγκτες αυξήσεις στις τιμές των βασικών αγαθών δεν είναι πια «εισαγόμενες», αλλά τροφοδοτούνται από τα εγχώρια καρτέλ που λυμαίνονται την αγορά με την ανοχή, αν όχι την κάλυψη, των κυβερνητικών πολιτικών.
Η κατάσταση αναμένεται να επιδεινωθεί δραματικά. Η κλιμάκωση του πολέμου στο Ιράν απειλεί με ένα νέο ράλι στις τιμές των καυσίμων, το οποίο θα μετακυλιστεί άμεσα στο ράφι και την ενέργεια.
Για τον Έλληνα πολίτη, η δικαιολογία της γεωπολιτική αστάθεια για την αισχροκέρδεια και την ακρίβεια δεν πείθει πλέον. Το success story της κυβέρνησης έχει μετατραπεί σε fake news , τουλάχιστον για το 60% των μισθωτών στον ιδιωτικό τομέα (περίπου 1,5 εκατομμύριο εργαζόμενοι) επιβιώνει με λιγότερα από 1.000 ευρώ καθαρά ‘όπως και για το σύνολο σχεδόν των δημόσιων υπαλλήλων, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων, βλέπουν το εισόδημά τους να εξανεμίζεται πριν καν ξεκινήσει ο μήνας.
Είναι σαφές ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα βρίσκει απέναντι του βρει απέναντί του μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ο μεγαλύτερος εχθρός του είναι η ίδια του η διακυβέρνηση. Είναι η φτώχεια και η ανέχεια, είναι η διαφθορά που καλύπτεται από πελατειακά δίκτυα, είναι η αίσθηση ότι η χώρα κυβερνάται από μια ελίτ που αδιαφορεί για την επιβίωση της πλειοψηφίας. Και ακόμη είναι η αμφιβολία που αρχίζει να εδραιώνεται στην κοινή γνώμη για τον χειρισμό των εθνικών μας θεμάτων, την οποία μάλιστα καλλιεργούν οι πρώην πρόεδροι της ΝΔ και πρώην πρωθυπουργοί με τις παρεμβάσεις τους.
Τα Τέμπη, οι υποκλοπές, η ακρίβεια, η δικαιοσύνη, το κράτος δικαίου, τα εθνικά θέματα, λειτουργούν πλέον ως «πολλαπλασιαστές της οργής», δημιουργώντας ένα εκρηκτικό κλίμα στην κοινωνία που δεν μπορεί να καταλαγιάσουν ούτε οι πρωθυπουργικές αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε οι δημοσιεύσεις των φιλικών προς την κυβέρνηση μέσων ενημέρωσης.
