Η υπόθεση Τσαβδαρίδη εκθέτει ανεπανόρθωτα ένα σύστημα διακυβέρνησης που έχει χωρίσει την κοινωνία σε πατρίκιους και πληβείους και αποτελεί άλλο ένα δείγμα της κυβερνητικής «ταυτότητας».

Το αφήγημα του «επιτελικού κράτους» και της αμεροληψίας καταρρέει παταγωδώς, δίνοντας τη θέση του σε μια καθεστωτική αντίληψη όπου οι «ημέτεροι» βρίσκουν πάντα τον τρόπο να βολευτούν, την ώρα που οι υπόλοιποι πολίτες μετρούν τα εμπόδια.

Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά αλυσίδα κυβερνητικών αστοχιών και σκανδάλων που έχουν σημαδέψει τη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Από τις παράνομες παρακολουθήσεις και τα αδιαφανή μοιράσματα δημόσιου χρήματος, μέχρι τις πληγές στον πρωτογενή τομέα και τις απευθείας αναθέσεις, το σκηνικό θυμίζει σύστημα που προστατεύει τον εαυτό του. Το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί κάθε φορά να σώσει τα προσχήματα με καθυστερημένες παραιτήσεις ή αποστάσεις ασφαλείας, όμως η κοινή γνώμη βλέπει πια ξεκάθαρα πως δεν πρόκειται για μεμονωμένα λάθη, αλλά για δομικό πρόβλημα διακυβέρνησης.

Αυτή η ελιτίστικη στάση γίνεται ακόμη πιο προκλητική όταν συγκρούεται με την ωμή πραγματικότητα που βιώνει ο μέσος πολίτης. Έξω από τα υπουργικά γραφεία, η ακρίβεια σαρώνει τα πορτοφόλια. Οι λογαριασμοί ρεύματος, τα είδη πρώτης ανάγκης και τα ενοίκια έχουν εκτοξευθεί σε δυσθεώρητα ύψη, με τα εισοδήματα να εξαφανίζονται πριν καν τελειώσει ο μήνας. Τα κυβερνητικά μέτρα αποδεικνύονται ασπιρίνες σε έναν ασθενή που αιμορραγεί, αφήνοντας τα νοικοκυριά απροστάτευτα απέναντι στην κρίση του κόστους ζωής.

Την ίδια στιγμή, τα θεμέλια του κοινωνικού κράτους διαλύονται. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας φυτοζωεί, με υποστελεχωμένα νοσοκομεία, γιατρούς στα πρόθυρα εξάντλησης και ασθενείς να περιμένουν μήνες για μια απλή επέμβαση. Στην εκπαίδευση, τα σχολεία αντιμετωπίζουν χρόνιες ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και υποδομές, ενώ η αξιοκρατία χτυπιέται στη ρίζα της όταν τα παιδιά των πολιτικών εξασφαλίζουν «παρακαμπτήριες» προς την επιτυχία.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό περιβάλλον, οι μετρήσεις της κοινής γνώμης μιλούν από μόνες τους. Η Νέα Δημοκρατία καταγράφεται πλέον γύρω στο 25%, χάνοντας συντριπτικά τη δυναμική της. Ένα ποσοστό που αντιστοιχεί σε μόλις έναν στους τέσσερις ψηφοφόρους δεν προσφέρει καμία απολύτως ηθική ή πολιτική νομιμοποίηση για αλαζονικές συμπεριφορές.

Όταν η κοινωνία αισθάνεται εγκαταλελειμμένη, φτωχοποιημένη και εξαπατημένη από θεσμούς που λειτουργούν προς όφελος των λίγων, η κυβέρνηση χάνει την επαφή της με τη λαϊκή βούληση. Το Μαξίμου βρίσκεται πλέον ακάλυπτο στο κέντρο της θύελλας, διαπιστώνοντας πως η ανοχή των πολιτών έχει εξαντληθεί οριστικά.