Αυτή τη φορά, από το Υπουργικό Συμβούλιο, παρουσίασε έναν νέο κυβερνητικό σχεδιασμό με 90 βασικές δεσμεύσεις μέχρι το τέλος της τετραετίας, με την ανάπτυξη και την οικονομία να βρίσκονται και πάλι στην πρώτη γραμμή.
Μόνο που ύστερα από τόσες εξαγγελίες, τόσα σχέδια και τόσες διαβεβαιώσεις, υπάρχει ένα ερώτημα που παραμένει αναπάντητο: ακόμη και αν υπάρχει ανάπτυξη, πώς μοιράζεται ο πλούτος που παράγεται;
Γιατί αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο. Όχι απλώς αν αυξάνεται το ΑΕΠ, αν έρχονται επενδύσεις ή αν η κυβέρνηση μπορεί να παρουσιάζει θετικούς οικονομικούς δείκτες. Το κρίσιμο είναι ποιος τελικά ωφελείται από αυτή την ανάπτυξη και αν τα οφέλη της φτάνουν στην κοινωνία ή παραμένουν συγκεντρωμένα σε εκείνους που ήδη διαθέτουν μεγαλύτερη οικονομική ισχύ.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ευθύνη της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Γιατί η κατανομή του πλούτου δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας οικονομικής νομοτέλειας. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών. Η φορολογία, οι μισθοί, η προστασία της εργασίας, η αντιμετώπιση της ακρίβειας, η στεγαστική πολιτική, οι έλεγχοι στην αγορά, τα κίνητρα προς τις επιχειρήσεις και ο τρόπος με τον οποίο κατευθύνονται οι δημόσιοι πόροι καθορίζουν τελικά ποιος κερδίζει και ποιος μένει πίσω.
Και σε αυτό το πεδίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει αποδείξει ότι η ανάπτυξη που επικαλείται μεταφράζεται σε αντίστοιχη βελτίωση της ζωής της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας.
Αντιθέτως, άλλη μια δημοσκόπηση, χθες, αυτή της ALCO ήρθε να καταδείξει το χάσμα ανάμεσα στο κυβερνητικό αφήγημα και στην κοινωνική πραγματικότητα. Το 45% των πολιτών θεωρεί ότι για την ακρίβεια ευθύνεται περισσότερο «η κυβέρνηση και η πολιτική της», έναντι 29% που αποδίδει την ευθύνη στην παγκόσμια ενεργειακή κρίση.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι 4 στους 10 πολίτες δηλώνουν πως, αν προκύψει στην οικογένειά τους μια έκτακτη δαπάνη μόλις 500 ευρώ, δεν έχουν στην άκρη τα χρήματα για να την καλύψουν.
Αυτή είναι η άλλη πλευρά της κοινωνίας και της οικονομίας σήμερα, που δεν αποτυπώνεται στις παρουσιάσεις του Υπουργικού Συμβουλίου.
Και είναι ακριβώς αυτή η πλευρά που πρέπει να βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε συζήτησης για την ανάπτυξη.
Γιατί δεν αρκεί να μεγεθύνεται η οικονομία. Πρέπει να μεγαλώνει και η οικονομική ασφάλεια των πολιτών. Δεν αρκεί να αυξάνονται οι επενδύσεις. Πρέπει να αυξάνονται και τα εισοδήματα εκείνων που εργάζονται. Δεν αρκεί να παράγεται περισσότερος πλούτος. Πρέπει να υπάρχει και δίκαιη κατανομή του.
Η κυβέρνηση, όμως, επιμένει να παρουσιάζει την ανάπτυξη σχεδόν ως τελικό προορισμό. Σαν να αρκεί η επίκληση των αριθμών για να αποδειχθεί ότι η οικονομική πολιτική πετυχαίνει. Δεν αρκεί.
Γιατί μια οικονομία μπορεί να αναπτύσσεται και ταυτόχρονα ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να αισθάνεται ότι δεν προχωρά μαζί της.
Και αυτό ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει σήμερα. Μόλις 2 στους 10 πολίτες δηλώνουν ικανοποιημένοι (πολύ ή αρκετά) από την απόδοση της κυβέρνησης, ενώ η ίδια αναλογία θεωρεί ότι θα πρέπει να δοθεί τρίτη ευκαιρία διακυβέρνησης στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Οκτώ στους δέκα τον απορρίπτουν μαζί με τις πολιτικές του και .
Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι απλώς μια δημοσκοπική καταγραφή. Είναι μια υπενθύμιση ότι η κοινωνία δεν αξιολογεί μια κυβέρνηση μόνο από το τι ανακοινώνει, αλλά από το τι αισθάνεται στην καθημερινότητά της.
Και γι’ αυτό οι 90 νέες κυβερνητικές δεσμεύσεις δεν μπορούν να κριθούν από το πόσο εντυπωσιακός είναι ο κατάλογος. Θα κριθούν από το αν η ανάπτυξη θα μετατραπεί σε πραγματικό εισόδημα, καλύτερες αμοιβές, φθηνότερη καθημερινότητα, προσιτή κατοικία και μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια και κοινωνικές πολιτικές.
Γιατί τελικά η μεγάλη πολιτική συζήτηση δεν είναι αν υπάρχει ανάπτυξη.
Ακόμη και αν υπάρχει ανάπτυξη, το ζητούμενο είναι πώς μοιράζεται ο πλούτος. Που πηγαίνει; Στις οικονομικές ελίτ ή στην κοινωνία;
Και μέχρι σήμερα, τα πεπραγμένα της κυβέρνησης Μητσοτάκη δείχνουν τη συσσώρευση στους λίγους και ισχυρούς, με την κοινωνία να μην έχει ούτε μερικές δεκάδες ευρώ για έκτακτες ανάγκες.
