Η υπόθεση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου, ωστόσο ήρθε και για να ξεγυμνώσει με τον πιο κυνικό τρόπο το αφήγημα του «ανήκομεν εις την Δύσιν» άνευ όρων, αποκαλύπτοντας μια επικίνδυνη στρατηγική διολίσθησης.

Εδώ και δύο χρόνια, το έργο παρέμενε παγωμένο λόγω της τουρκικής στρατιωτικής πίεσης και των απειλών για θερμό επεισόδιο στην περιοχή. Και ξαφνικά, αντί η ελληνική κυβέρνηση να κατοχυρώσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας βάσει του Διεθνούς Δικαίου και των ελληνικών NAVTEX, μάθαμε –και όχι από την επίσημη ενημέρωση– ότι το γαλλικό κράτος προχώρησε σε γραπτή ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία.

Το ερώτημα που καίει είναι απλό και αμείλικτο: Για ποιον λόγο χρειάστηκε ρηματική διακοίνωση από ξένη χώρα και συγκεκριμένα από τη «σύμμαχο» Γαλλία προς την Άγκυρα για ένα έργο που πραγματοποιείται σε περιοχή ελληνικής κυριαρχίας και δικαιοδοσίας;

Μήπως τελικά η Αθήνα «εκχώρησε» τη διαπραγμάτευση στη γαλλική πλευρά και στις εμπλεκόμενες εταιρείες, προκειμένου να κρυφτεί από τις εθνικές και πολιτικές της ευθύνες;

Μήπως η κυβέρνηση γνώριζε εξ αρχής, πως με δεδομένη την εξωτερικής της πολιτική όλα αυτά τα χρόνια, η μόνη οδός για να ποντιστεί το καλώδιο ήταν να ζητηθεί, εμμέσως πλην σαφώς, η «κατανόηση» ή η «συναίνεση» του Τούρκου «νταή» της Ανατολικής Μεσογείου;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έσπευσε να διαβεβαιώσει ότι «άλλο η ενημέρωση και άλλο η άδεια», υποτιμώντας έτσι τη νοημοσύνη του ελληνικού λαού.

Όμως η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική και εγείρει σοβαρότατες εθνικές ευθύνες.

Γιατί δεν υπήρξε ούτε καν ένα τυπικό διάβημα διαμαρτυρίας κατά της γαλλικής πλευράς και γιατί όχι κατά του ιδίου του Γάλλου προέδρου Μακρόν όταν έγινε αντιληπτό ότι το Παρίσι συνδιαλέγεται με την Άγκυρα για ζητήματα που άπτονται της ελληνικής υφαλοκρηπίδας;

Γνώριζε εκ των προτέρων το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών τη συγκεκριμένη κίνηση της Γαλλίας; Εγκρίθηκε από τον κ. Γεραπετρίτη, ή απλώς παρακολουθούσαν απαθείς τους Γάλλους να διαπραγματεύονται ερήμην της εθνικής κυριαρχίας; Και βεβαίως, γιατί ο κ. Γεραπετρίτης, έστω και εκ των υστέρων, αποφεύγει να ενημερώσει θεσμικά τα πολιτικά κόμματα, τα οποία έχουν προβεί σε εντονότατες διαμαρτυρίες και σκληρή κριτική;

Η εξωτερική πολιτική της χώρας μετατράπηκε σε προσωπικό μαγαζί του Μαξίμου, όπου η ενημέρωση της Βουλής θεωρείται περιττή πολυτέλεια;

Ποιος εγγυάται ότι αύριο, σε μια ενδεχόμενη προσφυγή σε Διεθνές Δικαστήριο για την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας, η Τουρκία δεν θα εμφανίσει τη γαλλική ρηματική διακοίνωση ως έμμεση αναγνώριση τουρκικού δικαιώματος συναίνεσης και συνδικαιοδοσίας, όπως άλλωστε καταγγέλλει η αντιπολίτευση;

Η Τουρκία τρίβει τα χέρια της. Τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ήδη πανηγυρίζουν, παρουσιάζοντας τη διπλωματική αυτή κίνηση ως de facto αναγνώριση ότι η Άγκυρα έχει λόγο και ρόλο σε κάθε δραστηριότητα ανατολικά της Κρήτης. Και την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να φρενάρει τις αντιδράσεις με επικοινωνιακές πιρουέτες, βαφτίζοντας το κρέας ψάρι.

Η αντιπολίτευση θέτει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων, ενώ η σιωπή του Μεγάρου Μαξίμου δεν είναι ένδειξη ψυχραιμίας, αλλά ομολογία ενοχής.

Τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας δεν χαρίζονται ούτε απεμπολούνται επειδή κάποιοι φοβούνται το πολιτικό κόστος ή επιθυμούν διακαώς να διατηρήσουν «ήρεμα νερά» με τον αναθεωρητισμό της γείτονος.

Ο κ. Μητσοτάκης και ο κ. Γεραπετρίτης οφείλουν επιτέλους να αφήσουν τα επικοινωνιακά τρικ και να δώσουν καθαρές απαντήσεις στον ελληνικό λαό.

ΥΓ1. Όσο για κάποιους «διεθνολόγους» και «πολιτικούς αναλυτές» που «φιλοσοφούν» στα κανάλια και συμπεριφέρονται «ως βασιλικότεροι του βασιλέως» υποστηρίζοντας τις κυβερνητικές επιλογές, ας είναι περισσότεροι προσεκτικοί όταν πρόκειται για εθνικά ζητήματα. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι μόνο η Τουρκία, αλλά και το πως συμπεριφέρονται απέναντι μας οι «συμμαχικές» χώρες.

ΥΓ2. Μην ξεχνάμε ότι πριν κάποιες μέρες μέσα στον Οκτώβριο υπεγράφη και ένας οδικός χάρτης αμυντικής συνεργασίας μεταξύ της Γαλλίας και της Τουρκίας.

ΥΓ3. Υπάρχει κάποια κυβερνητική απαγόρευση σύγκλισης του συμβουλίου των πολιτικών αρχηγών; Γιατί η τελευταία έγινε επί ΣΥΡΙΖΑ για τα μνημόνια. Για τον αναθεωριτισμό και την ακραία προκλητικότητα της Τουρκίας, δεν είναι αναγκαία;