Με το πρόσχημα των λεγόμενων «Τελών Τοπικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης», η κυβέρνηση εισάγει έναν νέο, μόνιμο μηχανισμό χαρατσιών πάνω στην κατοικία. Όσο κι αν βαφτίζουν το κρέας ψάρι, η ουσία δεν αλλάζει. Πρόκειται για μια πρόσθετη, έμμεση φορολόγηση της περιουσίας, η οποία μάλιστα θα εισπράττεται εκβιαστικά μέσω των λογαριασμών ρεύματος.

Πίσω από τη γνωστή επικοινωνιακή ρητορική περί «ανάπτυξης» και «ενίσχυσης της αυτοδιοίκησης», κρύβεται μια βαθιά αντικοινωνική αντίληψη. Για την κυβέρνηση, η ιδιοκτησία κατοικίας δεν αντιμετωπίζεται ως κοινωνικό δικαίωμα ή παράγοντας σταθερότητας για τον πολίτη, αλλά ως μια σίγουρη, αναξιοποίητη φορολογική βάση.

Σε μια χώρα όπου το κόστος στέγης έχει ήδη μετατραπεί σε βραχνά, κάθε νέα επιβάρυνση λειτουργεί σωρευτικά, στραγγίζοντας το ήδη λεηλατημένο διαθέσιμο εισόδημα της κοινωνίας.

Η αντίφαση της κυβερνητικής πολιτικής βγάζει μάτι. Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης πουλάει στο ακροατήριό του το αφήγημα των «στοχευμένων ελαφρύνσεων» προς τη μεσαία τάξη, από την πίσω πόρτα ψηφίζονται νέοι, άμεσοι και έμμεσοι μηχανισμοί αφαίμαξης.

Αυτός ο εμπαιγμός γίνεται ακόμα πιο προκλητικός αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος της στεγαστικής κρίσης: τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί στα ύψη, οι πλειστηριασμοί καλπάζουν και η πρόσβαση σε προσιτή κατοικία έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο για τη συντριπτική πλειοψηφία.

Μέσα σε αυτή την ασφυκτική πραγματικότητα, τα πολυδιαφημισμένα προγράμματα τύπου «Σπίτι μου» αποδείχθηκαν απλές ασπιρίνες για έναν ασθενή που χρειάζεται επειγόντως χειρουργείο. Παρά τις υψηλές προσδοκίες που καλλιέργησε το επικοινωνιακό επιτελείο της κυβέρνησης, η αποτελεσματικότητά τους αμφισβητείται πλέον ανοιχτά στην πράξη. Αντί να αυξήσουν την προσφορά κατοικιών, το μόνο που κατάφεραν ήταν να τροφοδοτήσουν τη ζήτηση και να συντηρήσουν τις στρεβλώσεις της αγοράς, αφήνοντας απροστάτευτα τα πραγματικά ευάλωτα νοικοκυριά.

Το τελικό ταμείο δείχνει μια ζοφερή πραγματικότητα. Η κατοικία στην Ελλάδα βάλλεται ταυτόχρονα από την υπερφορολόγηση, τα διογκωμένα λειτουργικά κόστη και τις αποτυχημένες, αποσπασματικές παρεμβάσεις.

Η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να αντιμετωπίσει το στεγαστικό πρόβλημα με μέτρα που να έχουν κοινωνικό πρόσημο και επιλέγει, για ακόμα μια φορά, να μεταφέρει όλο το βάρος στους πολίτες, οι οποίοι βλέπουν το κόστος ζωής να καλπάζει, τα εισοδήματά τους να παραμένουν καθηλωμένα και το όνειρο της δικής τους στέγης να παραμένει άπιαστο.