Έτσι, στη χθεσινή εκδήλωση της γραμματείας οργανωτικού της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχείρησε για ακόμη μια φορά να αποποιηθεί των ευθυνών του, διαβεβαιώνοντας τα στελέχη του, πως η ακρίβεια είναι ένα πρόβλημα αποκλειστικά ευρωπαϊκό, λες και η γεωγραφία της κρίσης αποτελεί αυτόματο συγχωροχάρτι για την εγχώρια αποτυχία.
Είναι βολικό να κρύβεται κανείς πίσω από τις διεθνείς συγκυρίες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αρνείται να δει την πραγματικότητα και να επιμένει σε λανθασμένες συνταγές, που φτωχοποιούν την κοινωνία απλά και μόνο επειδή ίδια προβλήματα υπάρχουν και αλλού.
Άλλωστε σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα παρουσιάζει μια από τις χαμηλότερες αγοραστικές δυνάμεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούσα στην προτελευταία θέση, μόλις πάνω από τη Βουλγαρία. Όταν λοιπόν οι τιμές συγκλίνουν με τις ευρωπαϊκές, αλλά οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα προ δεκαπενταετίας, ο πληθωρισμός δεν είναι απλή στατιστική, είναι βίαιη φτωχοποίηση.
Ο πρωθυπουργός αναρωτήθηκε ρητορικά ποια άλλη κυβέρνηση αναβαθμίζει τις αποδοχές ως ανάχωμα στον πληθωρισμό. Η απάντηση ήρθε σχεδόν ταυτόχρονα από το Βερολίνο, όπου ανακοινώθηκε αύξηση 5,8% στους δημοσίους υπαλλήλους. Σε μια οικονομία όπου οι μισθοί είναι ήδη υπερδιπλάσιοι από τους ελληνικούς, το κράτος παρεμβαίνει γενναία. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όμως, ούτε να ακούσει δεν θέλει για ουσιαστική αύξηση των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων και μάλιστα τους διαχωρίζει από τους άλλους εργαζόμενους και τους αρνείται το 13ο και 14ο μισθό.
Την ίδια στιγμή, η Τράπεζα της Ελλάδος επισημαίνει ότι ο «πληθωρισμός της απληστίας» (greedflation) παραμένει σε υψηλά επίπεδα, με τα επιχειρηματικά κέρδη να αυξάνονται με ρυθμούς πολλαπλάσιους από αυτούς των μισθών. Το ίδιο ισχύει με την κρατική αισχροκέρδεια που ενισχύεται από τους υψηλότατους έμμεσους φόρους, τροφοδοτώντας την ακρίβεια. Ο ληστρικός ΦΠΑ του 24% παρότι έχει καταγγελθεί από τους πάντες, αντιπολίτευση και φορείς παραμένει στο ύψος του.
Η κυβερνητική προπαγάνδα βαφτίζει ιστορική τομή αυξήσεις μισθών που αυτόματα εξανεμίζονται πριν τελειώσει το δεύτερο δεκαήμερο του μήνα, την ώρα που αρνείται πεισματικά να παρέμβει στα ολιγοπώλια και να μειώσει τους άδικους φόρους.
Το ίδιο επικοινωνιακό πυροτέχνημα χρησιμοποιήθηκε και για το ζήτημα της στέγης. Ο κ. Μητσοτάκης υπερηφανεύτηκε ότι επιστρέφει ένα ενοίκιο πίσω στους ενοικιαστές. Τι σημαίνει όμως η επιστροφή ενός ενοικίου όταν οι τιμές έχουν εκτιναχθεί κατά 30% και 40% στα αστικά κέντρα τα τελευταία χρόνια; Τι σημαίνει ένα εφάπαξ μέτρο όταν οι τιμές πώλησης έχουν αυξηθεί σωρευτικά πάνω από 50% και τα νέα ζευγάρια αναγκάζονται να δαπανούν το μισό τους εισόδημα απλώς για να έχουν μια στέγη; Η Ελλάδα κατέχει πλέον την αρνητική πρωτιά στην Ευρώπη στο ποσοστό του πληθυσμού που δαπανά πάνω από το 40% του εισοδήματός του για έξοδα στέγασης. Η κυβέρνηση δεν αναχαιτίζει τη στεγαστική κρίση· απλώς την καθυστερεί επικοινωνιακά.
Η πραγματικότητα έξω από τις κομματικές επευφημίες είναι λιγότερο ευγενική. Οι πολίτες δεν στερούνται διεθνούς αντίληψης, αντιλαμβάνονται τις διεθνείς συνθήκες, αλλά μετρούν το πρόβλημα στο άδειο καλάθι του σούπερ μάρκετ, εκεί όπου η Ελλάδα καταγράφει συχνά υψηλότερες τιμές σε βασικά προϊόντα ακόμα και από τη Γερμανία ή τη Γαλλία. Όσο το Μαξίμου απαντά με ρητορικά ερωτήματα και συγκρίσεις που ευημερούν μόνο στους δικούς του πίνακες, τόσο η απόσταση ανάμεσα στην κομματική αυτοπεποίθηση και την κοινωνική απόγνωση θα μεγαλώνει. Η ακρίβεια μπορεί να είναι ευρωπαϊκή, αλλά η πίεση στην ελληνική κοινωνία έχει ένα ιδιαίτερο, ασήκωτο βάρος, γιατί ξεκινά από το μηδέν μιας εξαντλημένης κοινωνίας.
