Πίσω από τις βαρύγδουπες δηλώσεις περί «στρατηγικής αυτονομίας» και τις αναλύσεις για έναν «πολυπολικό κόσμο», η πραγματικότητα παραμένει πεισματικά η ίδια. Η Ευρώπη παραμένει ένας πολιτικός και στρατιωτικός νάνος που αρνείται να ενηλικιωθεί, προσκολλημένος στην «ασφάλεια» που θεωρεί ότι του παρέχει ο αμερικανικός παράγοντας.
Παρά τις όποιες έστω και επικοινωνιακές προσπάθειες του Εμανουέλ Μακρόν να πείσει για την ανάγκη ενός αυτόνομου «ευρωπαϊκού πυλώνα» κανένας άλλος Ευρωπαίος ηγέτης δεν τολμά να διανοηθεί σοβαρά μια Ευρώπη χωρίς το ΝΑΤΟ, ή ένα ΝΑΤΟ χωρίς την απόλυτη κυριαρχία των ΗΠΑ. Ο «απογαλακτισμός» παραμένει ένα σύνθημα για τα εγχώρια ακροατήρια, την ώρα που στο παρασκήνιο η αγωνία για την αμερικανική δέσμευση χτυπά κόκκινο.
Ωστόσο, η φετινή Διάσκεψη αποκάλυψε μια ενδιαφέρουσα επικοινωνιακή στροφή. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες φαίνεται να βρήκαν το «τέλειο» άλλοθι για να ικανοποιήσουν τις πιεστικές, σχεδόν εκβιαστικές απαιτήσεις του Ντόναλντ Τραμπ. Ο ένοικος του Λευκού Οίκου έχει καταστήσει σαφές ότι η προστασία έχει τίμημα, ζητώντας την κατακόρυφη αύξηση των αμυντικών δαπανών στο εξωπραγματικό 5% του ΑΕΠ. Αντί λοιπόν οι κυβερνήσεις να παραδεχθούν μια ταπεινωτική υπακοή στις προσταγές της Ουάσιγκτον, προτιμούν να παρουσιάσουν αυτά τα τεράστια εξοπλιστικά προγράμματα ως «προετοιμασία για την ευρωπαϊκή κυριαρχία». Είναι πολύ πιο εύκολο να πείσεις έναν Ευρωπαίο φορολογούμενο να δεχθεί περικοπές στο κοινωνικό κράτος στο όνομα της «ισχυρής Ευρώπης», παρά στο όνομα μιας απαίτησης που υπαγόρευσε ο Τραμπ.
Η ειρωνεία γίνεται ακόμη πιο έντονη αν κοιτάξει κανείς τους αριθμούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση το 2026 διαθέτει έναν πληθυσμό που ξεπερνά τα 450 εκατομμύρια, υπερέχοντας σημαντικά έναντι των περίπου 345 εκατομμυρίων των ΗΠΑ. Παρόλα αυτά, το συνολικό ΑΕΠ της ΕΕ, αν και γιγαντιαίο στα 20 τρισεκατομμύρια δολάρια, παραμένει πίσω από τα σχεδόν 30 τρισεκατομμύρια της αμερικανικής οικονομίας. Αυτή η ψαλίδα δεν οφείλεται στην έλλειψη πόρων, αλλά στον τραγικό κατακερματισμό των δυνάμεων.
Είναι πλέον σαφές ότι η «αυτονομία» δεν θα επιτευχθεί ποτέ όσο οι εξοπλισμοί γίνονται αποσπασματικά από 27 διαφορετικά κράτη. Η ανάγκη για μια ολιστική ευρωπαϊκή ενοποίηση —πολιτική, οικονομική και αμυντική— είναι πιο επιτακτική από ποτέ.
Μόνο μια πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, που θα λειτουργεί ως μια ενιαία οντότητα, μπορεί να απαγκιστρωθεί από την ανάγκη ενός «προστάτη» και να κοιτάξει τις ΗΠΑ στα μάτια ως ισότιμος εταίρος.
Όσο η ενοποίηση παραμένει ημιτελής, οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συνεχίσουν να είναι οι καλύτεροι πελάτες της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας, βαφτίζοντας την υποταγή τους ως «στρατηγικό απογαλακτισμό».
