Η Λέβιτ ισχυρίστηκε ότι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι «δοκιμάστηκαν και απέτυχαν», επειδή αρνήθηκαν να συρθούν πίσω από το άρμα των ΗΠΑ στον πόλεμο που ο Τραμπ άνοιξε κατά του Ιράν.

Όμως, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Αν κάποιος δοκιμάστηκε και απέτυχε παταγωδώς στο πεδίο της διεθνούς σταθερότητας, της διπλωματίας και του σεβασμού των συμμαχιών, αυτός δεν είναι η Ευρώπη. Είναι ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ.

Τα ρεπορτάζ των μεγάλων διεθνών μέσων ενημέρωσης πριν την συνάντηση σκιαγραφούσαν μια ζοφερή εικόνα για τη συνάντηση στην Ουάσιγκτον. Ο Τραμπ, πιστός στην τακτική του πολιτικού εκβιασμού, φερόταν βέβαιο ότι θα απειλήσει εκ νέου με αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ ή, στην «καλύτερη» περίπτωση, ότι θα επέβαλε «τιμωρία» σε κάποιους συμμάχους, αφήνοντάς τους «απροστάτευτους».

Πρόκειται για μια κυκλοθυμική προσέγγιση που αντιμετωπίζει τη Βορειοατλαντική Συμμαχία όχι ως θεσμό ασφαλείας, αλλά ως μια ιδιωτική εταιρεία παροχής προστασίας. Το μήνυμα είναι σαφές: «Ή πολεμάτε στους δικούς μου πολέμους, ή σας πετάω στους λύκους».

Σε αυτό το σκηνικό, ο Μαρκ Ρούτε φαίνεται να υπολείπεται των περιστάσεων. Ευρωπαίοι αναλυτές εκτιμούν ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ επιλέγει για πολλοστή φορά μια κατευναστική πολιτική, λειτουργώντας περισσότερο ως ένας χρήσιμος υποτακτικός του εκρηκτικού Αμερικανού προέδρου παρά ως θεματοφύλακας των ευρωπαϊκών συμφερόντων.

Η δυσαρέσκεια στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες πλέον ξεχειλίζει. Ο Ρούτε δεν περιορίστηκε σε μια τυπική διπλωματική στήριξη, αλλά διολίσθησε στον ρόλο του πολιτικού υποστηρικτή του Τραμπ. Αυτή η ταύτιση με έναν πόλεμο στο Ιράν —έναν πόλεμο που η Ευρώπη ούτε ξεκίνησε ούτε επιθυμεί— έχει ενοχλήσει ακόμα και τους πιο μετριοπαθείς παίκτες της Γηραιάς Ηπείρου.

Η ιστορική αλήθεια είναι πικρή για την Ουάσιγκτον. Η Ευρώπη δεν ξεκίνησε κανέναν από τους τρέχοντες ολέθρους. Στην Ουκρανία ήταν η γεωπολιτική πίεση των ΗΠΑ επί της προηγούμενης κυβέρνησης Μπάιντεν που, επί της ουσίας, έσπρωξαν τον Πούτιν στην εισβολή, πυροδοτώντας έναν πόλεμο που διαρκεί χρόνια και αιμορραγεί την ευρωπαϊκή οικονομία. Στο Ιράν η επίθεση είναι καθαρά αμερικανική επιλογή, μια τυχοδιωκτική κίνηση που βάζει φωτιά στην παγκόσμια ειρήνη για εσωτερική κατανάλωση και εξυπηρέτηση ειδικών συμφερόντων.

Αντί, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι ηγέτες να τρέμουν μπροστά στις απειλές του Τραμπ για αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, θα έπρεπε να τις εκλάβουν ως το απαραίτητο «ξυπνητήρι».

Η ανοχή απέναντι στον Τραμπ πρέπει να τελειώσει εδώ.

Μια πιθανή αποχώρηση των ΗΠΑ δεν είναι καταστροφή, αλλά η μια ευκαιρία για την Ευρώπη να οικοδομήσει επιτέλους τη δική της, αυτόνομη αμυντική αρχιτεκτονική. Να σταματήσει να εξαρτάται από τις κυκλοθυμίες κάθε επόμενου ενοίκου του Λευκού Οίκου. Να χαράξει μια δική της εξωτερική πολιτική, βασισμένη στην πολυμέρεια και τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου, μακριά από τις πολεμοχαρείς ιαχές της Ουάσιγκτον.

Η Ευρώπη δεν «απέτυχε», τουλάχιστον ακόμη. Απέτυχε το μοντέλο της τυφλής υποταγής σε έναν σύμμαχο που έχει μετατραπεί σε αποσταθεροποιητικό παράγοντα. Είναι καιρός να δούμε τον Τραμπ ως αυτό που πραγματικά είναι, ένα σύμπτωμα μιας αυτοκρατορίας σε σύγχυση, από την οποία η Ευρώπη πρέπει –και μπορεί– να αποδεσμευτεί.