Ενώ το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου πασχίζει να παρουσιάσει τη χώρα ως έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό κόμβο, η πραγματικότητα της Διεθνούς Διαφάνειας μας προσγειώνει ανώμαλα. Η Ελλάδα παραμένει καθηλωμένη στην ταπεινωτική ουρά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκατοικώντας με κράτη που διοικούνται από αυταρχικά καθεστώτα και αντιμετωπίζουν σοβαρά ελλείμματα δημοκρατίας. Αυτή η στασιμότητα δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που συστηματικά υπονομεύει το κράτος δικαίου.
Η διαφθορά στην πατρίδα μας έχει πλέον πάρει σάρκα και οστά μέσα από σκάνδαλα που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και εκθέτουν την κρατική ανεπάρκεια.
Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για ο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου εκατομμύρια ευρώ αγροτικών επιδοτήσεων έγιναν βορά σε ένα αδιαφανές δίκτυο, αποκαλύπτουν τη λογική του κράτους-λάφυρου που επανέρχεται δριμύτερη.
Την ίδια στιγμή, το προκλητικό «φαγοπότι» των κονδυλίων για την κατάρτιση εργαζομένων μέσω της ΓΣΕΕ αναδεικνύει το βάθος της διαπλοκής. Δεν πρόκειται απλώς για μια αστοχία της συνδικαλιστικής ηγεσίας, αλλά για μια συνειδητή επιλογή, αφού τις σχετικές αποφάσεις και την εκταμίευση αυτών των πόρων τις υπέγραψαν οι ίδιοι οι υπουργοί της κυβέρνησης, σφραγίζοντας έτσι τη θεσμική συνυπευθυνότητα στη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος.
Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η μεθοδευμένη προσπάθεια φίμωσης κάθε ενοχλητικής φωνής. Οι ωμές απειλές κυβερνητικών στελεχών κατά δημοσιογράφων που τολμούν να φέρουν στο φως σκοτεινές πτυχές της εξουσίας δεν είναι μεμονωμένα ολισθήματα, αλλά μια συντονισμένη στρατηγική εκφοβισμού. Σε μια υγιή δημοκρατία, η δημοσιογραφική έρευνα είναι ο πυλώνας της διαφάνειας. Στην Ελλάδα, των τελευταίων χρόνων, αντιμετωπίζεται ως απειλή, γεγονός που εξηγεί γιατί η χώρα μας παραμένει το «μαύρο πρόβατο» της ΕΕ, υπερέχοντας μόνο κρατών με αυταρχικές τάσεις και δημοκρατικά ελλείμματα , όπως η Ουγγαρία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, η Μάλτα, η Κροατία και η Σλοβακία.
Η κορύφωση του κυβερνητικού εμπαιγμού εντοπίζεται στη δήθεν μεταρρυθμιστική πρωτοβουλία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.
Η εξαγγελία για αλλαγή στο άρθρο περί ευθύνης υπουργών ηχεί ως κακόγουστο αστείο, καθώς στερείται κάθε ίχνους πολιτικής αξιοπιστίας. Όπως χαρακτηριστικά κατήγγειλε ο Ευάγγελος Βενιζέλος, η κυβέρνηση δεν μπορεί να γίνει πιστευτή όταν μιλά για θεσμικές τομές, τη στιγμή που η ίδια φρόντισε προκλητικά να καλύψει τα στελέχη της από τις ευθύνες τους για τα σκάνδαλα που προηγήθηκαν.
Η επίκληση της Αναθεώρησης δεν είναι παρά ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα για να θολώσει τα νερά, αφού στην πράξη η κυβέρνηση έδειξε ότι προτεραιότητά της είναι η προστασία των στελεχών της και όχι η απόδοση δικαιοσύνης.
Αυτή η θεσμική υποκρισία, όπου η προστασία των υπουργών προηγείται της προστασίας του πολίτη, είναι που οδηγεί το 29% των Ελλήνων να διαπιστώνει, σύμφωνα με τον Δείκτη Αντίληψης Διαφθοράς για το 2025, περαιτέρω χειροτέρευση και τη χώρα να βουλιάζει στην ανυποληψία.
Όσο η κυβέρνηση προτιμά τις απειλές, τη συγκάλυψη και τις προσχηματικές υποσχέσεις από την πραγματική λογοδοσία, η Ελλάδα θα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια δημοκρατική οπισθοδρόμηση.
Η θέση μας δίπλα στο Μπαχρέιν, την Ιορδανία και τη Γεωργία (μαζί με αυτές τις χώρες βρίσκεται η Ελλάδα στην 56η θέση του σχετικού πίνακα των 182 συνολικά χωρών) δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν πίνακα, αλλά ο καθρέφτης μιας κυβέρνησης που αρνείται να δεχθεί οποιονδήποτε έλεγχο.
