Πρώτον, επειδή παρακολουθούν αυτή την επίδειξη ισχύος και αντί να υψώσουν ανάστημα απέναντι σε μια λογική όπου ο ισχυρότερος αποφασίζει και οι υπόλοιποι υπακούουν, εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν η Ευρώπη να είναι ο μόνιμος ακόλουθος της Ουάσιγκτον.
Και δεύτερον, επειδή δεν τους υποχρεώνει κανείς να συνεχίζουν επ' αόριστον μια πολιτική που κρατά ανοιχτή τη σύγκρουση με τη Ρωσία και επιβαρύνει την ευρωπαϊκή οικονομία και τους Ευρωπαίους πολίτες.
Εδώ βρίσκεται η πραγματική ευρωπαϊκή υποκρισία.
Οι κυβερνήσεις της Ευρώπης μιλούν για ειρήνη, αλλά συνεχίζουν να επενδύουν πολιτικά και οικονομικά στη συνέχιση της πολεμικής αντιπαράθεσης. Μιλούν για προστασία των πολιτών, την ώρα που οι ίδιοι πολίτες πληρώνουν στην αντλία και στο ρεύμα τις συνέπειες της γεωπολιτικής αστάθειας.
Και δεν πρόκειται για θεωρία. Η ενεργειακή αναστάτωση έχει ήδη μεταφραστεί σε εκρηκτικές τιμές καυσίμων. Σήμερα, μάλιστα, η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με νέα άνοδο των τιμών, ενώ το Brent κινείται πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι και οι ελλείψεις σε διυλισμένα προϊόντα έχουν οδηγήσει σε πολύ υψηλές τιμές ντίζελ. Ούτε η προσπάθεια απεξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια εξελίσσεται χωρίς προβλήματα: οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ελεγκτές προειδοποιούν ότι η προσπάθεια παρουσιάζει καθυστερήσεις, ενώ οι αποθήκες φυσικού αερίου μπαίνουν στον χειμώνα με χαμηλά αποθέματα.
Κι όμως, η ευρωπαϊκή πολιτική τάξη επιμένει να παρουσιάζει κάθε νέα κλιμάκωση ως περίπου μονόδρομο.
Μόνο που οι κοινωνίες φαίνεται πως έχουν αρχίσει να κάνουν διαφορετικούς λογαριασμούς.
Η σημερινή δημοσκόπηση της MRB για το OPEN είναι χαρακτηριστική. Τρεις στους τέσσερις θέλουν να σταματήσει ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή και μετά να συζητηθεί το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν. ¨ενας στους δυο αποδίδει στις ΗΠΑ την ευθύνη για τον πόλεμο και μόλις ένας στους δέκα στο Ιράν.
Ακόμη πιο καθαρό είναι το μήνυμα για την Ουκρανία: Δυο στους τρεις θέλουν να τερματιστεί άμεσα ο πόλεμος, ακόμη και αν αυτό σημαίνει σημαντικές εδαφικές παραχωρήσεις, ενώ και η πλειοψηφία δηλώνει αντίθετη στη στρατιωτική και οικονομική στήριξη της ΕΕ προς την Ουκρανία.
Δεν χρειάζεται να συμφωνεί κανείς με αυτές τις απόψεις για να καταλάβει τι λένε. Λένε ότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει κουραστεί να πληρώνει έναν λογαριασμό για τον οποίο δεν αισθάνεται ότι έχει λόγο.
Και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα της Ευρώπης.
Δεν μπορεί να ζητά από τους πολίτες να κάνουν διαρκώς θυσίες για μια πολεμική στρατηγική χωρίς σαφές τέλος και ταυτόχρονα να προσποιείται ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Δεν μπορεί να καταγγέλλει την αυθαιρεσία όταν την ασκεί κάποιος άλλος και να σωπαίνει όταν αυτή προέρχεται από τον ισχυρότερο σύμμαχό της.
Ο Τραμπ μπορεί να πιστεύει ότι η Αμερική έχει δικαίωμα να μοιράζει τελεσίγραφα στον πλανήτη.
Το πραγματικό ερώτημα, όμως, είναι γιατί η Ευρώπη συμπεριφέρεται σαν να μην έχει δικαίωμα να πει «όχι».
Γιατί σύμμαχος δεν σημαίνει υπήκοος. Και στρατηγική σχέση δεν σημαίνει πολιτική υποταγή.
Γιατί στο τέλος υπάρχει μια πολύ απλή αλήθεια: ο Τραμπ απειλεί, οι Ευρωπαίοι ηγέτες χειροκροτούν ή ακολουθούν και ο Ευρωπαίος πολίτης πληρώνει τον λογαριασμό.
