Με μια δόση ιστορικής αυθαιρεσίας, δανείστηκε τη φράση του Ανδρέα Παπανδρέου για το χρέος που «θα μας καταπιεί», προκειμένου να πείσει ότι η κυβέρνησή του είναι εκείνη που τελικά το δαμάζει, ισχυριζόμενος μάλιστα πως η χώρα πέτυχε την ταχύτερη μείωση χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ στη σύγχρονη ιστορία.

Ωστόσο, πίσω από τα γραφήματα και τους δείκτες που με τόση θέρμη επικαλείται ο Πρωθυπουργός, κρύβεται μια πραγματικότητα που δεν αποτυπώνεται στους ισολογισμούς, αλλά στις άδειες τσέπες των Ελλήνων πολιτών.

Η αποδόμηση αυτού του αφηγήματος δεν είναι ζήτημα αντιπολιτευτικής εμμονής, αλλά ζήτημα επιβίωσης της κοινωνικής συνοχής, καθώς τα επίσημα στοιχεία της Eurostat και της ΕΛΣΤΑΤ δεν αφήνουν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης.

Ο κ. Μητσοτάκης πανηγυρίζει για μια «επιτυχία» που παραμένει αόρατη για την πλειοψηφία, ξεχνώντας να αναφέρει πως μετά από επτά χρόνια δική του διακυβέρνησης και χρόνια μετά την έξοδο από τα μνημόνια, η Ελλάδα εξακολουθεί να διατηρεί το υψηλότερο δημόσιο χρέος στην Ευρωζώνη.

Σύμφωνα με τα πλέον πρόσφατα στοιχεία, το δημόσιο χρέος της χώρας παραμένει σε δυσθεώρητα επίπεδα, αγγίζοντας τα 363 δισ. ευρώ (146,1% του ΑΕΠ το 2025 με πρόβλεψη για 142,7% το 2026).

Την ίδια στιγμή, σχεδόν τρεις στους δέκα Έλληνες βρίσκονται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, τοποθετώντας τη χώρα στις τελευταίες θέσεις της ΕΕ. Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι το στοιχείο για την υγεία, όπου πάνω από δυο στους δέκα δεν έλαβαν την ιατρική φροντίδα που χρειαζόταν, όταν στην υπόλοιπη Ευρώπη το ποσοστό αυτό είναι μόλις 3,6%. Πρόκειται για ένα κοινωνικό χάσμα που καθιστά την πρόσβαση στην υγεία ταξικό προνόμιο και μαρτυρά μια βαθιά κοινωνική αποσύνθεση που καμία στατιστική ωραιοποίηση δεν μπορεί να καλύψει.

Η ανάπτυξη, την οποία η κυβέρνηση παρουσιάζει ως θωράκιση, αποδεικνύεται ένας «πύργος στην άμμο». Οι προβλέψεις για το 2026 έχουν ήδη αναθεωρηθεί προς τα κάτω, στο 1,8% - 1,9%.

Με το Ταμείο Ανάκαμψης να ολοκληρώνεται τον Αύγουστο του 2026, η χώρα οδεύει προς ένα επενδυτικό γκρεμό. Οι συνολικές επενδύσεις αναμένεται να υποχωρήσουν από τα 17,7 δισ. ευρώ το 2026 σε μόλις 9,9 δισ. το 2027. Αυτό το χρηματοδοτικό κενό απειλεί να βουλιάξει την ανάπτυξη σε επίπεδα κοντά στο 1%, αποκαλύπτοντας μια οικονομία εξάρτησης.

Η εικόνα της «ισχυρής οικονομίας» διαψεύδεται καθημερινά στην αγορά, με τη Eurostat να καταγράφει ετήσια κατάρρευση των επιχειρήσεων. Οι πτωχεύσεις στην Ελλάδα εκτινάχθηκαν κατά 83% το 2025, ενώ ειδικά το τελευταίο τρίμηνο του έτους η αύξηση άγγιξε το σοκαριστικό 103,8%.

Παράλληλα, το ιδιωτικό χρέος που προσεγγίζει πλέον τα 270 δισ. ευρώ αποτελεί μια ωρολογιακή βόμβα στα θεμέλια της κοινωνίας, με τις οφειλές προς την εφορία να ξεπερνούν τα 107 δισ. ευρώ και εκείνες προς τα ασφαλιστικά ταμεία τα 48 δισ. ευρώ. Με 4 εκατομμύρια φορολογούμενους να έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές και λιγότερο από το 25% να μπορεί να τηρήσει τις ρυθμίσεις, η εικόνα είναι εικόνα κοινωνικής εξάντλησης.

Η πολιτική επιλογή είναι σαφής. Προστασία των καρτέλ και φτωχοποίηση της εργασίας. Σήμερα, η ελληνική κοινωνία πληρώνει τρόφιμα σε τιμές Δυτικής Ευρώπης με μισθούς φτωχοποιημένης βαλκανικής χώρας.

Η επίκληση της «βελτίωσης των ανισοτήτων» από τον Πρωθυπουργό δεν είναι απλώς λάθος, είναι αμετροέπεια.