Με τους γνωστούς επικοινωνιακούς τόνους, έκανε λόγο για μια συμφωνία που «καλύπτει 400.000 εργαζόμενους» και φέρνει αυξήσεις έως και 25%. Ωστόσο, πίσω από τους εντυπωσιακούς αριθμούς και τα μεικτά ποσά των 930 ευρώ, κρύβεται μια πραγματικότητα που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να δει. Η εργασιακή ζούγκλα παραμένει ανέπαφη και η αγοραστική δύναμη των εργαζομένων συνεχίζει να κατρακυλά.
Ο κ. Μητσοτάκης πανηγυρίζει για μισθούς που ξεκινούν από τα 930 ευρώ μεικτά. Στην Ελλάδα του 2026, όπου ο πληθωρισμός στα είδη πρώτης ανάγκης καλπάζει και η ενέργεια παραμένει δυσβάσταχτη, αυτά τα ποσά δεν αποτελούν «επιτυχία», αλλά οριακή επιβίωση. Όταν η κυβέρνηση μιλά για αυξήσεις, ξεχνά να αναφέρει ότι αυτές οι «ενισχύσεις» έρχονται να καλύψουν ένα ελάχιστο μέρος των απωλειών που υπέστησαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία χρόνια.
Επιπλέον, η «θεσμοθέτηση» της 6ης ημέρας εργασίας –έστω και με προσαύξηση 10%– δεν είναι κοινωνική κατάκτηση. Είναι η επίσημη ομολογία της αποτυχίας να δημιουργηθούν αξιοπρεπείς θέσεις εργασίας που θα επέτρεπαν στον εργαζόμενο να έχει προσωπική ζωή. Η νομιμοποίηση της εξάντλησης βαφτίζεται «ευελιξία» και «ενίσχυση εισοδήματος».
Αν η ΣΣΕ ήταν τόσο ελκυστική όσο την παρουσιάζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, πώς εξηγούνται οι τουλάχιστον 80.000 κενές θέσεις εργασίας στον κλάδο, σε μια χώρα που οι πραγματικά άνεργοι –σύμφωνα με την Δημόσια Υπηρεσία Απασχόλησης – ξεπερνούν τις 900.000;
Η απάντηση βρίσκεται στα όσα η πρωθυπουργική ανάρτηση επιμελώς απέκρυψε. Στο ότι ένας εργαζόμενος με λιγότερα από 800 ευρώ καθαρά που θα λάβει μετά και την νέα ΣΣΕ δεν μπορεί να επιβιώσει όταν το ενοίκιο για μια αξιοπρεπή στέγη απορροφά το 60% του μισθού του. Στο ότι οι εργαζόμενοι εγκαταλείπουν τον επισιτισμό, επειδή το μοντέλο της «βαριάς βιομηχανίας» του τουρισμού βασίζεται στην υπερεργασία και τις υποδομές-γκέτο για το προσωπικό. Στο ότι με το επίδομα ανεργίας να παραμένει καθηλωμένο στους τρεις μήνες, η εποχικότητα μετατρέπεται σε εφιάλτη επιβίωσης για το υπόλοιπο του έτους.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας επιχειρεί να φιλοτεχνήσει το προφίλ μιας παράταξης που μεριμνά για τον κόσμο της εργασίας. Όμως, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Πίσω από τη βιτρίνα της ισχυρής οικονομικής ανάπτυξης των τελευταίων ετών, επικρατούν άσχημες συνθήκες. Το κόστος ζωής είναι υψηλό και ιδιαίτερα τα είδη ευρείας κατανάλωσης και τα ενοίκια, ακόμη και για τα μεσαία εισοδήματα, δεν είναι πλέον προσιτά, ενώ στην πράξη η αγορά εργασίας έχει μετατραπεί σε «ζούγκλα».
Με δυσκολία μπορεί να ζήσει κανείς κάνοντας ακόμη και δεύτερη δουλειά. Οι νέοι άνθρωποι τρέχουν από τη μια επισφαλή εργασία στην άλλη, προσπαθώντας να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες σε ένα περιβάλλον που τους αντιμετωπίζει ως αναλώσιμους.
Η νέα ΣΣΕ στον επισιτισμό δεν είναι μια νέα καλή είδηση, όπως την παρουσίασε ο πρωθυπουργός, αλλά το σύμπτωμα ενός μοντέλου ανάπτυξης που θέλει τους εργαζόμενους φθηνούς και αποδυναμωμένους .
Την ίδια στιγμή, τα σκάνδαλα διαφθοράς που κλονίζουν την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, αποδεικνύουν ότι η «ευημερία των αριθμών» αφορά λίγους και εκλεκτούς, ενώ η κοινωνική πλειοψηφία παλεύει με την καθημερινή επισφάλεια.
ΥΓ. Και ακόμη δεν έχει αποτυπωθεί το κόστος από το νέο κύμα ακρίβειας που ήδη σαρώνει την αγορά, λόγω της εμπόλεμης κατάστασης στη Μέση Ανατολή. Μια αρνητική εξέλιξη που η κυβέρνηση Μητσοτάκη αρνείται να αντιμετωπίσει, όπως οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, με αποτελεσματικά μέτρα, όπως η μείωση των ληστρικών φόρων.
