Το Ελ Νίνιο, το οποίο χαρακτηρίζεται από αύξηση της θερμοκρασίας στην επιφάνεια του Ειρηνικού Ωκεανού, δημιουργεί ατμοσφαιρικές συνθήκες που παραδοσιακά καταστέλλουν τη δημιουργία τυφώνων στον Ατλαντικό.
Για το 2026, οι επιστήμονες προβλέπουν μια ηπιότερη περίοδο με 8 έως 14 κατονομαζόμενες καταιγίδες και έως 3 μεγάλους τυφώνες. Οι αναλυτές του ασφαλιστικού κλάδου, ωστόσο, προειδοποιούν ότι η μείωση της συχνότητας των φαινομένων δεν συνεπάγεται απαραίτητα και μικρότερο οικονομικό ρίσκο.
Η κύρια αιτία αυτής της ανατροπής έγκειται στη ραγδαία οικιστική και εμπορική ανάπτυξη κατά μήκος των αμερικανικών ακτών.
Από το 1970, ο πληθυσμός στις παράκτιες περιοχές έχει αυξηθεί κατά 40 εκατομμύρια κατοίκους. Παράλληλα, την τελευταία δεκαετία, οι αξίες των κατοικιών και το κόστος ανακατασκευής έχουν σημειώσει κατακόρυφη αύξηση που ξεπερνά το 70% και το 60% αντίστοιχα. Αυτό σημαίνει ότι η συνολική αξία της περιουσίας που είναι εκτεθειμένη σε ακραία καιρικά φαινόμενα είναι σήμερα μεγαλύτερη από ποτέ.
Γιατί οι προβλέψεις με βάση τα υπάρχοντα ιστορικά δεδομένα είναι ανακριβείς
Τα ιστορικά δεδομένα επιβεβαιώνουν ότι ο αριθμός των καταιγίδων δεν αντικατοπτρίζει πάντα το μέγεθος της καταστροφής.
Το 1992, παρά το γεγονός ότι εκδηλώθηκαν οι μισές καταιγίδες από τον ετήσιο μέσο όρο, ο τυφώνας Άντριου προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στη Φλόριντα. Αν ένα παρόμοιο συμβάν συνέβαινε σήμερα, το κόστος για τις ασφαλιστικές θα άγγιζε τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Αντίθετα, το 2020 σημειώθηκε ρεκόρ 30 καταιγίδων, αλλά οι συνολικές ζημίες περιορίστηκαν στα 30 δισεκατομμύρια δολάρια, καθώς οι τυφώνες δεν έπληξαν πυκνοκατοικημένες περιοχές.
Σήμερα, ένα ενδεχόμενο χτύπημα μεγάλου τυφώνα σε αστικά κέντρα όπως το Μαϊάμι, η Τάμπα ή το Χιούστον θα προκαλούσε ανυπολόγιστη οικονομική ζημιά. Την ίδια ώρα, το Ελ Νίνιο φέρνει έντονες βροχοπτώσεις στα νότια των ΗΠΑ, αυξάνοντας τον κίνδυνο πλημμυρών και κατολισθήσεων, ενώ οι ειδικοί προειδοποιούν πως η κλιματική αλλαγή ενισχύει τη συχνότητα των πυρκαγιών και των πλημμυρών, καθιστώντας τις προβλέψεις βασισμένες σε ιστορικά δεδομένα λιγότερο αξιόπιστες.
Για να αντιμετωπίσουν αυτή την πολυπλοκότητα, οι ασφαλιστικοί όμιλοι αναπτύσσουν νέα, εξελιγμένα μοντέλα εκτίμησης κινδύνου. Τα μοντέλα αυτά συνδυάζουν τα εποχικά κλιματικά δεδομένα με αναλυτικά στοιχεία για την ακριβή τοποθεσία και την αξία των ακινήτων, εστιάζοντας πλέον όχι στο πόσες καταιγίδες θα εκδηλωθούν, αλλά στο πού ακριβώς θα χτυπήσουν.
Πηγή: Reuters
