Γιατί υπάρχει μια αλήθεια που βρίσκεται πάνω από κάθε νομική ερμηνεία: Ό,τι είναι νόμιμο δεν είναι κατ’ ανάγκη και ηθικό. Και ό,τι δεν είναι αντισυνταγματικό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι είναι κοινωνικά δίκαιο.
Το ΣτΕ δέχεται ότι δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν βρίσκονται υπό τις ίδιες συνθήκες εργασίας. Άρα μπορούν να έχουν διαφορετικό μισθολογικό καθεστώς. Αυτό το σκεπτικό, όμως, μπορεί να αξιοποιηθεί» κατά το δοκούν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη και να συνδεθεί με τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Άλλωστε η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει ήδη δείξει τις προθέσεις της, έχοντας ανοίξει τη συζήτηση για αλλαγές στη στο πλαίσιο των πολιτικών της επιλογών για ένα Δημόσιο όλο και περισσότερο αποδυναμωμένο.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πιο εξοργιστικό. Στην ίδια κοινωνική πραγματικότητα βρίσκονται και οι συνταξιούχοι, τα δώρα των οποίων καταργήθηκαν επίσης, τη στιγμή που σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του «Ήλιος», περίπου 6 στους 10 λαμβάνουν κύρια σύνταξη κάτω από 1.000 ευρώ, ενώ ένα πολύ μεγάλο τμήμα βρίσκεται ακόμη χαμηλότερα.
Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα τι κάνει η κυβέρνηση; Αντί να αποκαταστήσει μόνιμα το εισόδημα, επαναφέροντας μεταξύ άλλων την 13η και 14η σύνταξη, μοιράζει επιδόματα.
Από τα 250 ευρώ, τα οποία αυξήθηκαν στα 300 ευρώ για τους δικαιούχους, μέχρι τις υπόλοιπες έκτακτες ενισχύσεις, η λογική είναι η ίδια: κόβεις ένα σταθερό εισόδημα και μετά επιστρέφεις ένα μικρό μέρος του ως «παροχή».
Αυτό δεν είναι αποκατάσταση δικαιοσύνης. Είναι διαχείριση της φτώχειας με επιδόματα.
Ο συνταξιούχος που δούλεψε 35 και 40 χρόνια δεν ζητά φιλοδώρημα. Δεν ζητά να τον θυμάται η κυβέρνηση μία φορά τον χρόνο. Ζητά να μπορεί να πληρώνει το ηλεκτρικό, το σούπερ μάρκετ, το νοίκι και τα φάρμακά του χωρίς να κάνει λογαριασμό μέχρι το τελευταίο ευρώ.
Το ίδιο και ο εργαζόμενος.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης: η κυβέρνηση μπορεί να πανηγυρίζει ότι η πολιτική της κρίθηκε νόμιμη. Η κοινωνία όμως έχει κάθε δικαίωμα να τη χαρακτηρίζει άδικη.
Γιατί η νομιμότητα είναι το άλλοθι. Η κοινωνική δικαιοσύνη είναι η ουσία.
Και όταν ένας εργαζόμενος χάνει τα δώρα του, ένας συνταξιούχος χάνει τα δώρα του και μετά και οι δύο ακούν ότι θα πάρουν κάποτε ένα επίδομα-ψίχουλο, το πρόβλημα δεν είναι αν το κράτος είναι σύννομο.
Το πρόβλημα είναι αν έχει πάψει να ντρέπεται.DHMOS
