Τόσοι είναι πλέον, σύμφωνα με την έκθεση της UBS, οι εκατομμυριούχοι σε δολάρια στην Ελλάδα, ενώ μόνο μέσα στο 2025 προστέθηκαν ακόμη 2.762. Την ίδια ώρα, όμως, απέναντι σε αυτές τις δεκάδες χιλιάδες προνομιούχων βρίσκονται εκατομμύρια πολίτες που βλέπουν τον μισθό να εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας, τα ενοίκια να εκτοξεύονται και την ακρίβεια να μετατρέπεται σε μόνιμη συνθήκη επιβίωσης.
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της Ελλάδας του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μια χώρα δύο ταχυτήτων, όπου η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για ανάπτυξη, αλλά η ανάπτυξη αφορά του ελάχιστους. Το μόνο επιβεβαιωμένο είναι πως ο πλούτος συγκεντρώνεται στα χέρια μιας μειοψηφίας, ενώ η πλειοψηφία παλεύει να διατηρήσει το βιοτικό επίπεδο που είχε πριν από λίγα χρόνια.
Η έκθεση της UBS δεν καταρρίπτει απλώς το κυβερνητικό αφήγημα, αποκαλύπτει ποιοι είναι οι πραγματικοί κερδισμένοι αυτής της επταετίας. Όταν οι εκατομμυριούχοι αυξάνονται, αλλά η καθημερινότητα του μέσου πολίτη γίνεται ολοένα δυσκολότερη, τότε η ανάπτυξη δεν είναι κοινωνική επιτυχία. Είναι η αντανάκλαση μιας πολιτικής που επιτρέπει στον πλούτο να συσσωρεύεται στους λίγους, ενώ οι πολλοί καλούνται να συμβιβαστούν με τη διαρκή υποβάθμιση της αγοραστικής τους δύναμης.
Άλλωστε, σύμφωνα με την UBS, ο μέσος καθαρός πλούτος ανά ενήλικα στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στα 143.343 δολάρια στο τέλος του 2025, ένα νούμερο που μπορεί να προκαλέσει στρέβλωση στην πραγματική εικόνα. Γιατί, αν κάποιος εξετάσει τη διάμεση περιουσία –δηλαδή το επίπεδο πλούτου του «μέσου» Έλληνα– η εικόνα αλλάζει δραματικά. Η διάμεση περιουσία περιορίζεται στα 59.162 δολάρια, λιγότερο από το μισό του μέσου όρου, γεγονός που αποτυπώνει τη μεγάλη συγκέντρωση πλούτου στα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι το οικονομικό μοντέλο της κυβέρνησης εξακολουθεί να στηρίζεται σε μια αγορά ακινήτων που παράγει υπεραξίες για λίγους και στεγαστική ασφυξία για τους πολλούς. Οι τιμές των ακινήτων ανεβαίνουν, οι επενδύσεις πανηγυρίζονται, αλλά η πρόσβαση στην κατοικία μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο για μια ολόκληρη γενιά. Αν αυτό παρουσιάζεται ως επιτυχία, τότε πρόκειται για μια επιτυχία που πληρώνει η κοινωνία.
Ο πρωθυπουργός όπου σταθεί και όπου βρεθεί ζητά να κριθεί από τους αριθμούς. Ας κριθεί, λοιπόν. Από τη μία, 82.000 εκατομμυριούχοι και από την άλλη, πάνω από 10.000.000 Έλληνες που μετρούν κάθε ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα.
Αυτή δεν είναι η εικόνα μιας οικονομίας που μοιράζει δίκαια την ανάπτυξη. Είναι η εικόνα μιας πολιτικής που διευρύνει το χάσμα ανάμεσα στους λίγους που ευημερούν και στους πολλούς που καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό.
Και όσο το Μέγαρο Μαξίμου επιμένει να βαφτίζει αυτή την πραγματικότητα «επιτυχία», τόσο περισσότερο αποδεικνύει ότι κυβερνά με γνώμονα τους αριθμούς των λίγων και όχι τις ανάγκες της κοινωνικής πλειοψηφίας.
