Η άρνηση των δύο ηγετών να επιτρέψουν τη χρήση των εθνικών τους βάσεων για τις αμερικανικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, αντιμετωπίστηκε από τον Λευκό Οίκο όχι ως κυρίαρχη επιλογή ισότιμων συμμάχων, αλλά ως ανεπίτρεπτη «ανταρσία» υποτελών.

Σε αυτό το σκηνικό γεωπολιτικής πίεσης, ο Πέδρο Σάντσεθ αναδεικνύεται σε μια σπάνια φωνή εθνικής αξιοπρέπειας στην Ευρώπη. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ισπανός ηγέτης υψώνει ανάστημα. Πριν από λίγους μήνες είχε ήδη δώσει το στίγμα του, αρνούμενος να υποκύψει στις απαιτήσεις του Τραμπ για υπέρογκη αύξηση των αμυντικών δαπανών στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αντιλαμβανόμενος ορθά ότι η θυσία του κοινωνικού κράτους στον βωμό των εξοπλισμών δεν προστατεύει τους πολίτες, αλλά τους εξαθλιώνει.

Η τωρινή του άρνηση να μετατρέψει την Ισπανία σε ορμητήριο ενός νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή αποτελεί μια πράξη ειρήνης που εκθέτει την πολεμική μηχανή των ΗΠΑ, προκαλώντας την οργή ενός Προέδρου που δεν ανέχεται αποκλίσεις.

Ενός πρόεδρου που δεν δίστασε εκτός από την Ισπανία να επιτεθεί και στην «αδελφή» Βρετανία, επιχειρώντας να ταπεινώσει τον Βρετανό Πρωθυπουργό. Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν δίστασε να καταφύγει στη χλεύη, δηλώνοντας αλαζονικά ότι ο Κιρ Στάρμερ «δεν είναι δα και ο Τσώρτσιλ».

Είναι όμως τουλάχιστον οξύμωρο να επικαλείται κανείς το ανάστημα ιστορικών ηγετών, όταν ο ίδιος πολιτεύεται με όρους εκβιασμού. Αν ο Στάρμερ δεν είναι ο Τσώρτσιλ της εποχής μας, τότε σίγουρα και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι δα και ο Φρανκλίνος Ρούσβελτ.

Εκεί που ο Ρούσβελτ έχτιζε συμμαχίες βασισμένες σε κοινές αξίες, ο Τραμπ επιλέγει να τις κατεδαφίζει, μετατρέποντας τη διεθνή διπλωματία σε μια προσωπική αρένα επιβολής ισχύος, όπου ο «σύμμαχος» λογίζεται ως τέτοιος μόνο αν υπακούει τυφλά.

Αυτή η επιθετικότητα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστεί κανείς ότι ο πλανήτης βιώνει τον ενταφιασμό της ιστορικής ουδετερότητας, με την πρόσφατη ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.

Η απώλεια αυτών των «ενδιάμεσων χώρων» αφήνει τον πλανήτη χωρίς διπλωματικούς αερόσακους. Όταν ακόμη και παραδοσιακά ουδέτερα κράτη αναγκάζονται να επιλέξουν στρατόπεδο, ο δρόμος προς την κλιμάκωση γίνεται μονόδρομος.

Το νέο δόγμα Τραμπ επιδιώκει να καταστήσει την εθνική κυριαρχία μια κενή περιεχομένου έννοια, όπου η ειρήνη διώκεται και οποιοδήποτε κράτος επιθυμεί να ασκήσει ανεξάρτητη πολιτική στοχοποιείται άμεσα. Οι πόροι που θα έπρεπε να κατευθύνονται στην υγεία και την παιδεία, εκβιάζονται προς την πολεμική βιομηχανία.

Ο πλανήτης πολώνεται και πλέον δεν υπάρχει χώρος για μετριοπάθεια, ή είσαι «μαζί μας» ή «εχθρός μας».

Πλέουμε πλέον σε αχαρτογράφητα και επικίνδυνα νερά, όπου κανένα κράτος δεν φαίνεται ικανό να προασπίσει τα εθνικά του συμφέροντα ή να εργαστεί υπέρ της ειρήνης χωρίς να βρεθεί αντιμέτωπο με την απειλή του αμερικανικού ηγεμονισμού.

Η στάση του Σάντσεθ αποτελεί μια χαραμάδα ελπίδας, μια υπενθύμιση ότι η Ευρώπη οφείλει να έχει δική της φωνή πριν το «τέλος της ουδετερότητας» γίνει ο προάγγελος μιας γενικευμένης και ανεξέλεγκτης σύγκρουσης.

Αναζητούνται επειγόντως πολιτικοί του ιδίου αναστήματος.