Η Μόσχα αρκέστηκε να χαρακτηρίσει ως «ξεκάθαρη πειρατεία» την αμερικανική κατάληψη των δεξαμενόπλοιων και τη σύλληψη των πληρωμάτων τους, αλλά δεν υπήρξαν επιθετικές δηλώσεις για αντίποινα, ενώ στις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών κυριάρχησαν οι αναφορές περί παραβιάσεων του ναυτικού δικαίου και των συμβάσεων του ΟΗΕ.
Μια αντίδραση εξαιρετικά χαμηλών τόνων για το Κρεμλίνο που ξένισε πολλούς.
Σημαίνει αυτό πως η Ρωσία φοβάται να αντιμετωπίσει σθεναρά τις αμερικανικές στρατιωτικές δράσεις ή κάτι κρύβεται πίσω από αυτή την χλιαρή αντίδραση;
Μια απάντηση έδωσε το Associated Press, με δημοσίευμα του, στο οποίο ανέφερε δηλώσεις της κυρίας Φιόνα Χιλ συμβούλου του προέδρου Τραμπ στην πρώτη του θητεία πριν από επτά χρόνια.
Η κα Χιλ κατά τη διάρκεια ακρόασης στο Κογκρέσο το 2019 είχε αναφέρει πως Ρώσοι αξιωματούχοι προσπαθούσαν να προωθήσουν είχαν αφήσει να εννοηθεί, τότε, πως το Κρεμλίνο θα ήταν πρόθυμο να αποσύρει την υποστήριξή του από τον Νικολάς Μαδούρο σε αντάλλαγμα με ένα «ελεύθερο πεδίο δράσης» στην Ουκρανία, επί της ουσίας δηλαδή προωθούσε την ιδέα μιας «πολύ περίεργης συμφωνίας ανταλλαγής μεταξύ της Βενεζουέλας και της Ουκρανίας», χωρίς βέβαια αυτό να γίνει αποδεκτό από τις ΗΠΑ.
Αν πράγματι ισχύσει κάτι τέτοιο, ότι δηλαδή υπήρξε έστω και ως πρόταση μια ρωσική πρόταση «ανταλλαγής» Βενεζουέλας και Ουκρανίας, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει πως εξελίχθηκε αυτή η πρωτοφανής υπόθεση. Ιδιαίτερα όταν αφορά τον Ντόναλντ Τραμπ από την μια και τον Βλαντιμίρ Πούτιν από την άλλη.
Με δεδομένο, όμως, ότι οι συλλήψεις και οι κατασχέσεις των δυο ρωσικών συμφερόντων δεξαμενόπλοιων έγιναν με αφορμή τη Βενεζουέλα, και ότι δεν υπήρξε σοβαρή ρωσική αντίδραση, γεννά ερωτηματικά και όχι μόνο για συνωμοσιολόγους.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δηλώσεις της Χιλ σε πρόσφατη συνέντευξή της στο Associated Press, πως «οι ενέργειες του Τραμπ στη Βενεζουέλα καθιστούν πιο δύσκολο για τους συμμάχους του Κιέβου να καταδικάσουν τις προθέσεις της Ρωσίας για την Ουκρανία ως «παράνομες», επειδή «μόλις είχαμε μια κατάσταση όπου οι ΗΠΑ ανέλαβαν τον έλεγχο -ή τουλάχιστον αποκεφάλισαν την κυβέρνηση μιας άλλης χώρας- χρησιμοποιώντας μυθοπλασία».
Σε κάθε περίπτωση ζούμε σε ταραγμένες εποχές που θυμίζουν περασμένους αιώνες, με αλλαγές συνόρων, αφανισμούς και δημιουργίες κρατών, απίστευτες συνομωσίες και πλήρη επαναφορά του δόγματος της ισχύος έναντι του διεθνούς δικαίου, που τίποτα δεν μπορεί να αποκλειστεί. Ούτε και οι στημένες αντιπαραθέσεις μεταξύ των ισχυρών, για να δικαιολογηθούν οι αφανισμοί των ανίσχυρων.
