Το υψηλό κόστος παραγωγής, η περιορισμένη ζήτηση και η δυσκολία εξασφάλισης μακροχρόνιων συμβάσεων εμποδίζουν την υλοποίηση νέων έργων, διευρύνοντας την απόσταση από τους στόχους του 2030. Αυτή είναι η βασική διαπίστωση της νέας έκθεσης του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Συνεργασίας Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (ACER), που δημοσιεύθηκε στις 13 Νοεμβρίου.
Τα στοιχεία δείχνουν ότι, παρά τη σημαντική αύξηση της δυναμικότητας ηλεκτρόλυσης τα τελευταία χρόνια, η ευρωπαϊκή αγορά βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Στο τέλος του 2025 η εγκατεστημένη δυναμικότητα ηλεκτρολυτών που βρίσκονταν σε λειτουργία έφτανε τα 490 MW, σχεδόν εξαπλάσια σε σχέση με το 2020. Ωστόσο, αντιπροσώπευε μόλις το 0,9% της συνολικής δυναμικότητας παραγωγής υδρογόνου στην ΕΕ. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η απόσταση από τους μελλοντικούς στόχους.
Η δυναμικότητα των έργων που λειτουργούν, κατασκευάζονται ή έχουν λάβει οριστική επενδυτική απόφαση ανέρχεται σε 4,2 GW, όταν οι ευρωπαϊκές μελέτες και οι εθνικές στρατηγικές προβλέπουν ανάπτυξη 30 έως 58 GW έως το 2030. Ο ACER επισημαίνει την ανάγκη επανεξέτασης των σχεδιασμών, ώστε οι προβλέψεις να ανταποκρίνονται περισσότερο στην πραγματική πορεία των επενδύσεων. Ανάλογη εικόνα καταγράφεται και στη ζήτηση. Η κατανάλωση υδρογόνου στην ΕΕ διαμορφώθηκε σε 7,3 εκατ. τόνους το 2025, μειωμένη κατά 3% σε σχέση με το 2022. Η υποχώρηση συνδέεται κυρίως με τη χαμηλότερη κατανάλωση στη μεθανόλη και στη χημική βιομηχανία, ενώ η αυξημένη χρήση στην παραγωγή αμμωνίας αντιστάθμισε μέρος των απωλειών.
Το βασικό εμπόδιο παραμένει η οικονομική ανταγωνιστικότητα του ανανεώσιμου υδρογόνου, το οποίο εξακολουθεί να κοστίζει περισσότερο από εκείνο που παράγεται με ορυκτά καύσιμα. Δεν είναι τυχαίο ότι το 49% της δεσμευμένης δυναμικότητας ηλεκτρολυτών κατευθύνεται στα διυλιστήρια, όπου οι κανονιστικές υποχρεώσεις και οι προβλεπόμενες κυρώσεις δημιουργούν μεγαλύτερη ασφάλεια για τις επενδύσεις. Αντίθετα, στους τομείς της χαλυβουργίας, των χημικών προϊόντων και των συνθετικών καυσίμων, η ανάπτυξη καθυστερεί, καθώς οι επιχειρήσεις δυσκολεύονται να μετακυλίσουν το πρόσθετο κόστος στους πελάτες τους και να εξασφαλίσουν σταθερές συμφωνίες αγοράς. Καθοριστική παραμένει η δημόσια χρηματοδότηση.
Και τα 15 μεγαλύτερα έργα ηλεκτρόλυσης που έχουν λάβει οριστική επενδυτική απόφαση, συνολικής δυναμικότητας άνω των 3 GW, έχουν εξασφαλίσει ευρωπαϊκή ή εθνική στήριξη. Ωστόσο, η έγκριση χρηματοδότησης δεν συνεπάγεται απαραίτητα και υλοποίηση, καθώς η εμπορική βιωσιμότητα εξακολουθεί να αποτελεί βασική προϋπόθεση. Καθυστερήσεις εμφανίζονται και στις υποδομές μεταφοράς. Από τον Ιανουάριο του 2025 έως τον Ιούνιο του 2026 τέθηκαν σε λειτουργία 622 χιλιόμετρα νέων ή μετασκευασμένων αγωγών υδρογόνου, ενώ άλλα 555 χιλιόμετρα βρίσκονται υπό κατασκευή.
Η ανάπτυξη συγκεντρώνεται σε περιορισμένο αριθμό κρατών μελών, με πολλά έργα αποθήκευσης και εισαγωγής να αναμένουν ισχυρότερες ενδείξεις ζήτησης. Παράλληλα, η εφαρμογή της ευρωπαϊκής νομοθεσίας καθυστερεί σε εθνικό επίπεδο. Μόνο ένα από τα 27 κράτη μέλη έχει ολοκληρώσει την ενσωμάτωση της σχετικής οδηγίας για το φυσικό αέριο και το υδρογόνο, ενώ έντεκα έχουν προχωρήσει σε μερική ενσωμάτωση. Ο ACER καταλήγει ότι η εξέλιξη της αγοράς θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις αποφάσεις βιομηχανικής πολιτικής της ΕΕ, οι οποίες θα πρέπει να συνδυάζουν την απανθρακοποίηση με την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής παραγωγής και την ασφάλεια εφοδιασμού.






