Την ώρα που περισσότερες από 50 χώρες και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιχειρούν να διαμορφώσουν το πλαίσιο για την επιτάχυνση της απεξάρτησης από τα ορυκτά καύσιμα, η ελληνική κυβέρνηση απουσιάζει. Όχι τυχαία. Απουσιάζει γιατί παραμένει εγκλωβισμένη σε μια στρατηγική προσκόλλησης στους υδρογονάνθρακες, σε ένα ενεργειακό μοντέλο που ανήκει στο παρελθόν.
Σε μια περίοδο που οι γεωπολιτικές εντάσεις —από τη Μέση Ανατολή μέχρι την Ουκρανία— αποδεικνύουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι τα ορυκτά καύσιμα αποτελούν παράγοντα αστάθειας, συγκρούσεων και ενεργειακής ανασφάλειας, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να επενδύει σε εξορύξεις, LNG και εξάρτηση. Αντί να θωρακίζει τη χώρα, την εκθέτει.
Η διεθνής εμπειρία είναι πλέον ξεκάθαρη: οι οικονομίες που παραμένουν εξαρτημένες από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο είναι ευάλωτες σε κρίσεις, εκβιασμούς και ακραίες διακυμάνσεις. Αντίθετα, η μετάβαση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας αποτελεί όχι μόνο περιβαλλοντική αναγκαιότητα, αλλά και ζήτημα εθνικής ασφάλειας και κοινωνικής σταθερότητας.
Και όμως, η κυβέρνηση συνεχίζει να αγνοεί αυτή την πραγματικότητα.. Δεν επενδύει σε ένα συνεκτικό σχέδιο δίκαιης ενεργειακής μετάβασης. Δεν διασφαλίζει τη συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών. Αντίθετα, προωθεί αποσπασματικές πολιτικές χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση.
Η απουσία από τη Σάντα Μάρτα είναι, λοιπόν, το σύμπτωμα. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο: είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης να εγκαταλειφθεί ένα ξεπερασμένο μοντέλο ανάπτυξης.
Η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να μένει πίσω. Δεν μπορεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις από το περιθώριο. Χρειάζεται άμεσα μια στροφή: προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, προς ένα δίκαιο και συμμετοχικό ενεργειακό μοντέλο, προς μια πολιτική που θα διασφαλίζει την ενεργειακή ασφάλεια, την κοινωνική συνοχή και την περιβαλλοντική προστασία.
Η σημερινή κυβέρνηση αποτυγχάνει σε όλα τα παραπάνω. Και αυτή η αποτυχία δεν είναι θεωρητική. Είναι ήδη ορατή στην οικονομία, στην κοινωνία και στο μέλλον της χώρας.
