Πρόκειται για μια απροκάλυπτη προσπάθεια πολιτικού στρουθοκαμηλισμού. Ο πρωθυπουργός επιλέγει συνειδητά με μια βολική επιλεκτική μνήμη να ξεχνά όλα όσα πλήττουν καθημερινά την ελληνική κοινωνία, εστιάζοντας σε ένα αφήγημα εκσυγχρονισμού που έχει προ πολλού αποδομηθεί στην πράξη.
Πίσω από τα βαρύγδουπα λόγια για τη Συνταγματική Αναθεώρηση και την «Ελλάδα του 2030», η καθημερινότητα των πολιτών βοά για το αντίθετο.
Ο κ. Μητσοτάκης προσπερνά επιδεικτικά την πρωτοφανή ακρίβεια και τον πληθωρισμό που καταλήγουν σε εφιάλτη στο σούπερ μάρκετ και στη στέγη, ενώ οι δικαιολογίες περί «εισαγόμενων κρίσεων» έχουν πια εξαντληθεί.
Ξεχνά τη δραματική κατάσταση στη δημόσια υγεία και την παιδεία, με τα νοσοκομεία να καταρρέουν από τις τραγικές ελλείψεις προσωπικού και τα σχολεία να υποστελεχώνονται, την ώρα που η κυβέρνηση βαφτίζει «μεταρρύθμιση» την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας.
Προσπερνά την ελλιπή αστυνόμευση στις γειτονιές και τη δομική γύμνια της Πολιτικής Προστασίας, όπου κάθε καλοκαίρι η χώρα παραδίδεται στις φλόγες λόγω της παντελούς έλλειψης πρόληψης και μέσων πυρόσβεσης.
Παράλληλα, επιχειρεί να εξαφανίσει τα διαδοχικά σκάνδαλα και τις βαριές σκιές που βαρύνουν την παράταξή του, βαφτίζοντας τη δικαιολογημένη οργή της κοινωνίας «τοξικότητα» και «λάσπη».
Το πιο επικίνδυνο όμως σύμπτωμα αυτής της τοποθέτησης είναι η απροκάλυπτη εμμονή του για μια τρίτη κυβερνητική θητεία. Αυτή η νοοτροπία του «ιδιοκτήτη της χώρας» και η αντίληψη ότι η εξουσία του ανήκει εσαεί θυμίζουν ευθέως καθεστωτικές πρακτικές. Στις ώριμες δημοκρατίες, η εναλλαγή στην εξουσία αποτελεί οξυγόνο, καθώς η παρατεταμένη παραμονή ενός ηγέτη στο τιμόνι διαφθείρει, χαλαρώνει τα θεσμικά στεγανά και εκτρέφει την αυθαιρεσία.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χαρακτήρισε τη φετινή ΔΕΘ ως «τεστ αξιοπιστίας» και «καθρέφτη της αλήθειας». Πράγματι, η ΔΕΘ θα είναι ο καθρέφτης της αλήθειας, όχι όμως επειδή οι πολίτες θα πειστούν από τους κυβερνητικούς δείκτες και τους επικοινωνιακούς «οδικούς χάρτες», αλλά επειδή μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη θα αποτυπωθεί η χαοτική απόσταση που χωρίζει την κυβερνητική προπαγάνδα από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
Η δημοκρατία δεν εκβιάζεται με διλήμματα περί «σταθερότητας ή χάους», ούτε περιμένει αυτόκλητους «σωτήρες» για τρίτη συνεχόμενη τετραετία.
