Ο πληθωρισμός του Απριλίου δεν είναι απλώς ένας στατιστικός δείκτης, αλλά η απόδειξη μιας οικονομίας που «αιμορραγεί» και μιας κυβέρνησης που παρακολουθεί τις εξελίξεις ως απλός τροχονόμος των συμφερόντων των ισχυρών της αγοράς .

Τον Απρίλιο, ο πληθωρισμός στην Ελλάδα εκτινάχθηκε στο 4,6%, την ώρα που ο μέσος όρος της Ευρωζώνης περιορίστηκε στο 3%. Η απόκλιση αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αφήνει την αγορά ανεξέλεγκτη και την ενέργεια στο έλεος των κερδοσκόπων. Με τον τομέα της ενέργειας να καλπάζει με ετήσιο ρυθμό 10,9% , από 5,1% τον Μάρτιο, η χώρα μας καθίσταται η «μαύρη τρύπα» της αγοραστικής δύναμης στην Ευρώπη.

Είναι εύκολο να δείχνει κανείς τη Μέση Ανατολή και τα Στενά του Ορμούζ. Είναι όμως εγκληματικό να μην παραδέχεται ότι οι εγχώριες κυβερνητικές επιλογές καθιστούν την Ελλάδα πολύ πιο ευάλωτη από τους εταίρους της.

Όταν στην Ελλάδα ο πληθωρισμός των τροφίμων και της ενέργειας καλπάζει με ρυθμούς διπλάσιους από τον μέσο ευρωπαϊκό, όταν ο βασικός μισθός εξαντλείται το πρώτο δεκαπενθήμερο για ενοίκιο και λογαριασμούς, τότε η απόσταση από την «οικονομική ασφυξία» δεν μετριέται πια σε χιλιόμετρα, αλλά σε μήνες καθυστέρησης λήψης μέτρων.

Η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από εισαγόμενες κρίσεις. Όμως, η αύξηση του πληθωρισμού κατά 1,7% μέσα σε έναν μόνο μήνα (Μάρτιος προς Απρίλιο) στην Ελλάδα, δείχνει ότι υπάρχει ένας εγχώριος μηχανισμός ακρίβειας που τρέφεται από την κυβερνητική αδράνεια.

Δεν κινδυνεύουμε απλώς να παραμείνουμε γιατί ήδη είμαστε η φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κινδυνεύουμε να δούμε την αγοραστική δύναμη του Έλληνα να καταρρέει πλήρως, μετατρέποντας τα είδη πρώτης ανάγκης σε είδη πολυτελείας.

Αν το «όριο πείνας» γίνει στην Ελλάδα ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, αν οι υπηρεσίες και τα βιομηχανικά αγαθά συνεχίσουν την ανοδική τους τροχιά χωρίς ανάχωμα, τότε η κοινωνική δυσαρέσκεια θα πάρει διαστάσεις που καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν θα μπορεί να αναχαιτίσει.

Το καμπανάκι χτυπάει δυνατά και το ερώτημα είναι αν θα αλλάξει η πορεία της χώρας ή θα συνεχίσουμε να βλέπουμε την πλάτη των Ευρωπαίων εταίρων μας, την ίδια ώρα που η τσέπη του πολίτη αδειάζει με ρυθμούς ανθρωπιστικής κρίσης.

ΥΓ. Χθες δημοσιοποιήθηκαν τα στοιχεία της συνομοσπονδίας εργατικών συνδικάτων της Τουρκίας TÜRK-İŞ, που δείχνουν ότι το «όριο πείνας» ξεπέρασε τον κατώτατο μισθό και οι πολίτες αδυνατούν να καλύψουν το 25% των βασικών τους αναγκών. Κάποιοι θα πουν: «Εμείς είμαστε μακριά από αυτόν τον εφιάλτη». Είναι όμως έτσι;