Το πρόβλημα για τον πρωθυπουργό, είναι ότι η πραγματικότητα έχει πάψει εδώ και καιρό να επιβεβαιώνει την κυβερνητική προπαγάνδα.
Αν υπάρχει κάτι πραγματικά σταθερό στην Ελλάδα των τελευταίων ετών, αυτό είναι η συνεχής επιδείνωση των όρων διαβίωσης για τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών. Σταθερή είναι η ακρίβεια. Σταθερή είναι η συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης. Σταθερή είναι η αδυναμία των νέων να αποκτήσουν ή να νοικιάσουν αξιοπρεπή κατοικία. Σταθερή είναι η ενεργειακή επιβάρυνση των νοικοκυριών. Σταθερή είναι η αίσθηση ότι η χώρα απομακρύνεται, αντί να πλησιάζει, τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Την περασμένη εβδομάδα η Eurostat κατέγραψε εκ νέου τον ελληνικό πληθωρισμό στο 5% αισθητά υψηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, επιβεβαιώνοντας ότι η ακρίβεια παραμένει ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας. Την ίδια στιγμή, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ έδειξαν επιστροφή της ανεργίας σε διψήφια ποσοστά (10,6%), ενώ η Ελλάδα εξακολουθεί να βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την ποιότητα και την αμοιβή της εργασίας.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία για το πραγματικό βιοτικό επίπεδο των πολιτών. Παρά τους πανηγυρισμούς για τους ρυθμούς ανάπτυξης και τις αναβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης, η Ελλάδα παραμένει ουραγός στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης, μαζί με τη Βουλγαρία, περίπου 32% κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο την απόσταση ανάμεσα στους κυβερνητικούς «θριάμβους» και την καθημερινότητα των πολιτών.
Η Ελλάδα έχει εξελιχθεί σε μία από τις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης σε σχέση με τα εισοδήματα των κατοίκων της, ενώ σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι το 43% των Ελλήνων έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές σε ενοίκια, δάνεια ή λογαριασμούς κοινής ωφέλειας, το υψηλότερο ποσοστό στην Ευρώπη με τεράστια διαφορά από τη δεύτερη χώρα.
Αυτή δυστυχώς είναι η μοναδική «σταθερά» επί κυβερνήσεων Μητσοτάκη.
Έτσι, ενώ ο πρωθυπουργός μιλά για «σταθερότητα», εκατομμύρια πολίτες βιώνουν μια διαφορετική πραγματικότητα. Σταθερά ακριβότερα τρόφιμα, σταθερά ακριβότερη στέγη, σταθερά ακριβότερη ενέργεια και σταθερά χαμηλότερη αγοραστική δύναμη.
Η χώρα μπορεί να εμφανίζει βελτιωμένους δημοσιονομικούς δείκτες, αλλά οι πολίτες της αισθάνονται φτωχότεροι. Και αυτό δεν είναι αντίφαση. Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που δίνει προτεραιότητα στους αριθμούς των εκθέσεων και όχι στους ανθρώπους που καλούνται να ζήσουν με αυτούς τους αριθμούς.
Γι’ αυτό το πραγματικό δίλημμα των επόμενων εκλογών δεν είναι αν θα συνεχιστεί η «σταθερότητα» που επικαλείται ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Είναι αν οι πολίτες θα αποδεχθούν τη μονιμοποίηση μιας κατάστασης στην οποία η Ελλάδα καταγράφει από τα χαμηλότερα πραγματικά εισοδήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, πρωταγωνιστεί στο στεγαστικό αδιέξοδο και βλέπει την ακρίβεια να εξανεμίζει κάθε αύξηση μισθού πριν καν φτάσει στην τσέπη των εργαζομένων.
Γιατί η σταθερότητα που βιώνει σήμερα η ελληνική κοινωνία δεν είναι σταθερότητα προόδου. Είναι η σταθερότητα της στασιμότητας, της ακρίβειας και της διαρκούς υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου.
