Μιλά για ιστορικά ρεκόρ 35ετίας στις επενδύσεις, για δημοσιονομική σταθερότητα, για επιτυχημένη αξιοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης, για επιστροφή των νέων στη χώρα και για μια οικονομία που, όπως υποστηρίζει, αποτελεί πλέον παράδειγμα προς μίμηση στην Ευρώπη.
Η εικόνα, όμως, που βιώνουν καθημερινά πολίτες και επιχειρήσεις απέχει σημαντικά από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς.
Γιατί πίσω από τους εντυπωσιακούς αριθμούς που επιλέγει να προβάλλει το Μέγαρο Μαξίμου κρύβονται στοιχεία που η ίδια η κυβέρνηση αποφεύγει συστηματικά να αναδείξει.
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι υποχρεώσεις του ίδιου του Δημοσίου. Την ώρα που η κυβέρνηση απαιτεί από τους φορολογούμενους απόλυτη συνέπεια στις υποχρεώσεις τους, το κράτος εμφανίζεται να χρωστά περισσότερα από ποτέ. Οι συνολικές οφειλές προς πολίτες, και επιχειρήσεις έχουν εκτοξευθεί πάνω από τα 3,7 δισεκατομμύρια ευρώ, το υψηλότερο επίπεδο της τελευταίας δεκαετίας, ξεπερνώντας ακόμη και τις αντίστοιχες επιδόσεις της περιόδου των μνημονίων. Αυτό το αρνητικό ρεκόρ δεκαετίας το «ξέχασε» ο πρωθυπουργός.
Οι καθυστερήσεις στις πληρωμές δεν αποτελούν μια απλή λογιστική εκκρεμότητα. Για χιλιάδες επιχειρήσεις μεταφράζονται σε προβλήματα ρευστότητας, σε δυσκολία κάλυψης μισθών και υποχρεώσεων, σε περιορισμό επενδύσεων και τελικά σε επιβράδυνση της πραγματικής οικονομίας.
Την ίδια στιγμή, οι πολίτες που περιμένουν επιστροφές φόρων ή πληρωμές από ασφαλιστικά ταμεία και δημόσιους οργανισμούς καλούνται να κάνουν υπομονή, ενώ όταν οι ίδιοι καθυστερήσουν να πληρώσουν το Δημόσιο βρίσκονται αντιμέτωποι με κατασχέσεις, δεσμεύσεις λογαριασμών και κάθε διαθέσιμο εισπρακτικό μέτρο. Δύο μέτρα και δύο σταθμά που αποτυπώνουν με τον πιο καθαρό τρόπο τη φιλοσοφία της κυβερνητικής πολιτικής.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικά είναι όσα επισημαίνει η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Παρότι αναγνωρίζει τη βελτίωση ορισμένων δημοσιονομικών δεικτών, η Κομισιόν καταγράφει μια σειρά από σοβαρές αδυναμίες που η κυβέρνηση επιλέγει να αποσιωπά.
Πρώτα και κύρια, επισημαίνει ότι το φορολογικό σύστημα παραμένει εξαιρετικά πολύπλοκο, με περισσότερες από 1.200 φοροαπαλλαγές, οι οποίες όχι μόνο επιβαρύνουν τα δημόσια οικονομικά αλλά και δημιουργούν ένα καθεστώς ανισοτήτων και αδιαφάνειας. Οι φοροαπαλλαγές αυτές δεν κατανέμονται πάντα με κοινωνικά δίκαιο τρόπο, ούτε αποτελούν προϊόν μιας συνολικής στρατηγικής κοινωνικής πολιτικής. Αντίθετα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ζητά τον εξορθολογισμό τους, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά ότι το σημερινό μοντέλο χρειάζεται βαθιές αλλαγές.
Παράλληλα, η ίδια έκθεση αποδομεί και την εικόνα περί κοινωνικής ευημερίας. Η στεγαστική κρίση συνεχίζει να επιδεινώνεται, καθώς οι τιμές των κατοικιών και τα ενοίκια αυξάνονται με πολύ ταχύτερους ρυθμούς από τα εισοδήματα των πολιτών. Η πρόσβαση σε προσιτή κατοικία εξελίσσεται σε πολυτέλεια για ολοένα και περισσότερα νοικοκυριά, ενώ η Επιτροπή καλεί την Ελλάδα να αναπτύξει ουσιαστική πολιτική κοινωνικής κατοικίας, αναγνωρίζοντας ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί μέχρι σήμερα δεν επαρκούν.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η αναφορά στην ενεργειακή πολιτική. Η Κομισιόν ζητά αναπροσαρμογή της φορολογίας στην ενέργεια, κάτι που αναδεικνύει ότι το σημερινό φορολογικό βάρος στα καύσιμα και συνολικά στην ενέργεια εξακολουθεί να αποτελεί τροχοπέδη για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.
Είναι εύκολο να πανηγυρίζει κανείς για τους αριθμούς που τον εξυπηρετούν. Είναι πολύ πιο δύσκολο, όμως, να εξηγήσει γιατί το κράτος χρωστά σήμερα περισσότερα ακόμη και από την περίοδο των μνημονίων, γιατί οι πολίτες πληρώνουν πανάκριβα την ενέργεια και τα καύσιμα, γιατί η στέγη μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο για μια ολόκληρη γενιά, γιατί οι κοινωνικές παρεμβάσεις εξακολουθούν να μην αντιμετωπίζουν αποτελεσματικά τις πραγματικές ανάγκες και γιατί η ίδια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιμένει ότι απαιτούνται ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις σε κρίσιμους τομείς.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να επιλέγει να παρουσιάζει κάθε Κυριακή τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας. Η πραγματική οικονομία, όμως, δεν γράφεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Γράφεται στους απλήρωτους λογαριασμούς του Δημοσίου, στις επιχειρήσεις που περιμένουν επί μήνες τα χρήματά τους, στα νοικοκυριά που βλέπουν το κόστος ζωής να αυξάνεται διαρκώς και στις ευρωπαϊκές εκθέσεις που, πίσω από τις φιλοφρονήσεις για τη δημοσιονομική πορεία, καταγράφουν με σαφήνεια τα προβλήματα που η κυβερνητική προπαγάνδα επιμένει να αγνοεί.
