Με τον πληθωρισμό να καλπάζει πλέον στο 5,2%, οι δικαιολογίες περί «εισαγόμενης κρίσης» λόγω της Μέσης Ανατολής έχουν εξαντληθεί, αφήνοντας έκθετη την κυβερνητική πολιτική που μοιάζει ολοένα και περισσότερο με διαχείριση πανικού.

Οι χθεσινές (10/6) δηλώσεις του υπουργού Ανάπτυξης, Τάκη Θεοδωρικάκου, σε ραδιοφωνική εκπομπή είναι το πιο ξεκάθαρο δείγμα αυτής της σπασμωδικής τακτικής. Αντί για ένα ολιστικό, δομικό σχέδιο που θα χτυπήσει τη ακρίβεια και την αισχροκέρδεια στη ρίζα της, ο υπουργός ουσιαστικά ομολόγησε την αδυναμία της κυβέρνησης, μεταθέτοντας τις ευθύνες σε «συμφωνίες κυρίων» και παρατάσεις μέτρων που έχουν αποδειχθεί ημίμετρα.

Ο κ. Θεοδωρικάκος προανήγγειλε ότι στόχος είναι μια «συμφωνία» με τις βιομηχανίες τροφίμων και τα σούπερ μάρκετ για μειώσεις τιμών. Αν όμως αυτή δεν επιτευχθεί, τότε θα παραταθεί το μέτρο του πλαφόν στο μεικτό περιθώριο κέρδους πέραν της 30ης Ιουνίου.

Το ερώτημα είναι απλό: Αν το πλαφόν λειτουργούσε τόσο αποτελεσματικά όσο διατείνεται ο υπουργός, γιατί ο πληθωρισμός βρίσκεται στο 5,2%;

Η απειλή της παράτασης του πλαφόν ως «μπαμπούλας» απέναντι στα μεγάλα τραστ των τροφίμων δείχνει ακριβώς τη σπασμωδικότητα της πολιτικής της κυβέρνησης, που τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, προσπαθώντας να μαζέψει τα ασυμμάζευτα με ένα μέτρο που, στην πράξη, έχει ενσωματωθεί πλήρως από την αγορά, η οποία συνεχίζει να κερδοσκοπεί ασύστολα.

Το να επαίρεται ο υπουργός ότι «καμία άλλη χώρα στην Ευρώπη δεν έχει αυτό το σκληρό μέτρο» τη στιγμή που τα ράφια των ελληνικών σούπερ μάρκετ είναι από τα ακριβότερα στην Ευρωζώνη, ξεπερνά τα όρια της πολιτικής οξύμωρης ρητορικής.

Η σπασμωδικότητα και η έλλειψη συντονισμού έγιναν ακόμη πιο εμφανείς όταν η συζήτηση έφτασε στα δύο καυτά ζητήματα: τον ΦΠΑ και τα ενοίκια.

Για τον ΦΠΑ ο κ. Θεοδωρικάκος πέταξε την μπάλα στην εξέδρα (και στο υπουργείο Οικονομικών), δηλώνοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι ο ίδιος δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Η δογματική άρνηση της κυβέρνησης να μειώσει τον ΦΠΑ στα βασικά αγαθά —ένα μέτρο που θα έδινε άμεση ανάσα στους καταναλωτές— βαφτίζεται «σταθερότητα», την ώρα που το διαθέσιμο εισόδημα εξανεμίζεται τις πρώτες 15 ημέρες του μήνα.

Για τα ενοίκια η παραδοχή του υπουργού ότι η αγορά έχει ξεφύγει με διπλασιασμό των τιμών και «μαύρο χρήμα», σε συνδυασμό με τη δήλωση ότι το μέσο ενοίκιο των 260-280 ευρώ (που βλέπει το υπουργείο Οικονομικών) είναι «αστείο να το συζητάμε», αποτελεί μνημείο κυβερνητικής αποσύνδεσης από την πραγματικότητα. Όταν το ίδιο το κράτος παραδέχεται ότι τα στοιχεία του είναι «αστεία», πώς περιμένει από τον πολίτη να νιώσει ασφάλεια;

Σε κάθε περίπτωση, είναι βέβαιο ότι οι πολίτες δεν «αγοράζουν» πλέον ούτε «πλαφόν» που δεν δουλεύουν, ούτε «συμφωνίες κυρίων» με τα σούπερ μάρκετ, ούτε φόβο για το παρελθόν.

Η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός Ανάπτυξης οφείλουν να καταλάβουν ότι η ακρίβεια δεν αντιμετωπίζεται με σπασμωδικές παρατάσεις μέτρων που δεν λειτουργούν και επικοινωνιακά αναχώματα.

Χρειάζονται τολμηρές, δομικές παρεμβάσεις, πραγματικοί έλεγχοι στην πηγή των καρτέλ και γενναία μείωση των έμμεσων φόρων. Οτιδήποτε άλλο, είναι απλώς παράταση της κοροϊδίας.