Ο πρωθυπουργός, στη χθεσινή καθιερωμένη κυριακάτικη ανασκόπησή του, επέλεξε για άλλη μια φορά τον δρόμο της «επιλεκτικής μνήμης». Ενώ το πανελλήνιο παρακολουθεί τις ραγδαίες εξελίξεις γύρω από τα σκάνδαλα του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, αλλά και της υπόθεσης του μαϊμού πτυχίου του Μακάριου Λαζαρίδη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης προτίμησε να τηρήσει σιγή ιχθύος για την ουσία όλων των υποθέσεων και κυρίως για την ηχηρή παραίτηση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Μακάριου Λαζαρίδη.
Αντί για απαντήσεις στην ουσία των προβλημάτων, λάβαμε ένα ακόμη κήρυγμα κατά της «τοξικότητας». Ο Πρωθυπουργός δηλώνει πως «δεν μπορεί να σιωπήσει» μπροστά στις επιθέσεις που δέχεται η κυβέρνησή του, βαφτίζοντας κάθε ερευνητική προσπάθεια και κάθε φωνή κριτικής ως «δολοφονία χαρακτήρων» από «εκτελεστές συμβολαίων». Είναι, αν μη τι άλλο, οξύμωρο να μιλά για «κατασκευασμένα ψεύδη» εκείνος που τοποθέτησε το πέπλο της σιωπής πάνω από υποθέσεις που συγκλονίζουν το κράτος δικαίου.
Η ίδια η Ντόρα Μπακογιάννη, με μια κίνηση που μαρτυρά το εσωτερικό βάρος που σηκώνει η παράταξη, παραδέχθηκε δημόσια πως η απομάκρυνση Λαζαρίδη ήταν μονόδρομος. Η διαπίστωση ότι ο παραιτηθείς υφυπουργός όφειλε να έχει «διευκολύνει» τον Πρωθυπουργό νωρίτερα, αναδεικνύει την παθογένεια μιας διακυβέρνησης που κινείται μόνο όταν η πολιτική ζημιά γίνει αβάσταχτη. Όταν το «πολιτικό βάρος» ξεπερνά το επικοινωνιακό περιτύλιγμα, τότε μόνο ανακαλύπτουμε την ανάγκη για κάθαρση.
Είναι βολικό να στοχοποιείς την «τοξικότητα» των ανώνυμων προφίλ ή να καταγγέλλεις την αντιπολίτευση για να αποφύγεις την αυτοκριτική. Όμως, η πραγματική τοξικότητα δεν βρίσκεται στις λέξεις, αλλά στις πράξεις και τις παραλείψεις που αφήνουν σκιές πάνω από τους θεσμούς.
Πόσο «αρραγές» μπορεί να είναι ένα μέτωπο όταν οι ίδιοι οι βουλευτές της πλειοψηφίας διατάσσονται να ψηφίσουν άρσεις ασυλίας για υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ;
Πόσο πειστική είναι η οργή του Πρωθυπουργού όταν προσπερνά τις έμμεσες πλην σαφείς καταγγελίες ακόμη και κατά του ιδίου για τις παράνομες παρακολουθήσεις και όταν ανέχεται στενούς του συνεργάτες που είπαν ψέματα για να αναλάβουν θέσεις και καθήκοντα στην κυβερνητική μηχανή, λες και πρόκειται για μια υποθέσεις που δεν τον αφορούν;
«Απαιτείται τώρα, περισσότερο από ποτέ, ένα μέτωπο απέναντι στην αλαζονεία, στα κουκουλώματα και την υποκρισία», θα μπορούσε να είναι η απάντηση των πολιτών.
Ο Πρωθυπουργός λέει πως δεν μπορεί να σιωπά. Όμως, η δική του σιωπή για την ουσία των σκανδάλων είναι που προκαλεί την κοινωνική έκρηξη. Αν εκείνος επιλέγει να μιλά μόνο για το «περιτύλιγμα» της κριτικής, εμείς δεν μπορούμε και δεν πρέπει να σιωπούμε για το περιεχόμενο της διακυβέρνησής του.
Η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από την έρευνα και τον έλεγχο, όσο σκληρός κι αν είναι αυτός. Κινδυνεύει από την κανονικοποίηση της ατιμωρησίας και την προσπάθεια να επιβληθεί μια «αποστειρωμένη» δημόσια συζήτηση, όπου η αλήθεια θα θεωρείται... τοξικό απόβλητο.
