Ενώ ο πολίτης βλέπει το εισόδημά του να εξατμίζεται πριν καν γεμίσει το ρεζερβουάρ, το οικονομικό επιτελείο ανασύρει από το συρτάρι το πολυφορεμένο πυροτέχνημα του πλαφόν στα περιθώρια κέρδους των εταιρειών εμπορίας και των βενζινοπωλών, μια κίνηση που στερείται κάθε ουσίας και χρησιμεύει μόνο ως επικοινωνιακό ανάχωμα στην οργή της κοινωνίας.

Είναι τουλάχιστον υποκριτικό να στοχοποιούνται τα ψίχουλα του κέρδους της εφοδιαστικής αλυσίδας, που με το ζόρι αγγίζουν το 8%-10% της τελικής τιμής, όταν το ίδιο το κράτος λειτουργεί ως ο μεγαλύτερος και πιο αδίστακτος μεσάζοντας, εισπράττοντας τη μερίδα του λέοντος μέσα από μια ληστρική φορομπηχτική πολιτική.

Η σκληρή πραγματικότητα, την οποία η κυβέρνηση προσπαθεί να αποσιωπήσει με επικοινωνιακά τεχνάσματα, κρύβεται στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης και στον ΦΠΑ, που μαζί μετατρέπουν ένα βασικό αγαθό σε προϊόν πολυτελείας.

Αν υπήρχε έστω και ψήγμα πολιτικής βούλησης για πραγματική ελάφρυνση, η λύση είναι μπροστά στα μάτια μας και είναι απόλυτα κοστολογημένη.

Είναι η μείωση του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα κατώτατα επίπεδα που ορίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή στα 0,359 ευρώ το λίτρο από τα εξωφρενικά 0,70 ευρώ που επιβάλλονται σήμερα, που θα οδηγούσε αυτόματα σε μια ανακούφιση της τάξης των 0,36 ευρώ ανά λίτρο στην αμόλυβδη.

Αυτή η κίνηση, σε συνδυασμό με μια γενναία μείωση του συντελεστή ΦΠΑ από το ασφυκτικό 24%, θα δρούσε πολλαπλασιαστικά, αφού ο ΦΠΑ στην Ελλάδα επιβάλλεται προκλητικά ακόμα και πάνω στον ήδη πληρωμένο Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο διπλής φορολόγησης που δεν συναντάται σε καμία άλλη σοβαρή οικονομία.

Αντί όμως για αυτή την αυτονόητη δημοσιονομική τομή, η κυβέρνηση προτιμά να συντηρεί έναν μηχανισμό αφαίμαξης που κρατά τις τιμές τεχνητά ψηλά, αρνούμενη να αποχωριστεί τα σίγουρα έσοδα που της εξασφαλίζει η ακρίβεια.

Το να μιλάμε για πλαφόν στο κέρδος των εταιρειών εμπορίας και των πρατηριούχων που εισπράττουν μαζί το 10% της τελικής τιμής των καυσίμων, όταν το κράτος εισπράττει σχεδόν το 60% της τιμής σε φόρους και τα διυλιστήρια το 30%, είναι ένας εμπαιγμός που προσβάλλει τη νοημοσύνη μας.

Είναι μια πολιτική επιλογή που προστατεύει τα πλεονάσματα του προϋπολογισμού εις βάρος της επιβίωσης των νοικοκυριών και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεων, αποδεικνύοντας ότι το δόγμα της «εισπρακτικής αποτελεσματικότητας» προηγείται πάντα της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Όσο η κυβέρνηση αρνείται να μειώσει τους έμμεσους φόρους που πλήττουν οριζόντια τους πάντες, κάθε άλλη εξαγγελία για έλεγχο των τιμών θα παραμένει μια κούφια υπόσχεση και μια προσπάθεια μετατόπισης ευθυνών από τον πραγματικό υπαίτιο της ακρίβειας, που δεν είναι άλλος από την ίδια την κυβερνητική φορομπηχτική «βουλιμία».