Έρευνες και δημοσκοπήσεις καταδεικνύουν ότι η ακρίβεια που οδηγεί σε φτωχοποίηση τη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών νοικοκυριών είναι ένα πρόβλημα που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δείχνει παντελώς ανίκανη να αντιμετωπίσει.
Χθεσινή δημοσκόπηση της ALCO κατέδειξε πως για το 56% των πολιτών, η ακρίβεια παραμένει το σημαντικότερο πρόβλημα. Η πίεση στο καλάθι της νοικοκυράς, η αύξηση των τιμών σε βασικά αγαθά και η συνολική αίσθηση οικονομικής ασφυξίας διαμορφώνουν ένα περιβάλλον έντονης ανασφάλειας.
Και ενδεχομένως το ποσοστό αυτό να ήταν ακόμη υψηλότερο αν οι πολίτες δεν επέλεγαν ως δεύτερο σημαντικό πρόβλημα τη διαφθορά, που όσο και αν η κυβέρνηση προσπαθεί να αποτάξει από πάνω της την έχει στιγματίσει.
Χθες, όμως, είδε το φως της δημοσιότητας και η έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ, του ινστιτούτου των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που και αυτή ανέδειξε το τεράστιο πρόβλημα της ακρίβειας στη χώρα μας.
Σύμφωνα με την έρευνα αυτή, το μηνιαίο εισόδημα για 6 στους 10 πολίτες, κυρίως εξαιτίας της ακρίβειας σε βασικά αγαθά και υπηρεσίες, όπως τρόφιμα, ενέργεια και καύσιμα, επαρκεί μόλις για 18 ημέρες. Τι υπόλοιπες 12… λιμοκτονούν.
Και όμως, απέναντι σε αυτή την ωμή πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιμένει να μιλά για «βελτιωμένους δείκτες», για «ανάπτυξη» και για «ανθεκτικότητα της οικονομίας». Δείκτες που όμως δεν πληρώνουν το ρεύμα, δεν γεμίζουν το καλάθι στο σούπερ μάρκετ και δεν καλύπτουν το ενοίκιο. Η απόσταση ανάμεσα στη μακροοικονομική εικόνα που παρουσιάζεται και στην καθημερινότητα των πολιτών μεγαλώνει επικίνδυνα.
Η ακρίβεια δεν είναι ένα παροδικό φαινόμενο ούτε μια εξωτερική συγκυρία για την οποία δεν υπάρχει ευθύνη. Είναι το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, της ανοχής στην αισχροκέρδεια, της απουσίας ουσιαστικών ελέγχων στην αγορά και της πλήρους αδυναμίας προστασίας των εισοδημάτων. Οι αποσπασματικές επιδοτήσεις και τα επικοινωνιακά «καλάθια» δεν αντιμετωπίζουν τη ρίζα του προβλήματος· απλώς μεταθέτουν την αγωνία στον επόμενο μήνα.
Την ίδια στιγμή, οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις –η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας– ασφυκτιούν. Το κόστος λειτουργίας αυξάνεται, η κατανάλωση μειώνεται και τα λουκέτα καραδοκούν. Όταν ο πολίτης δεν μπορεί να καλύψει τις βασικές του ανάγκες, δεν μπορεί και να στηρίξει την αγορά. Ο φαύλος κύκλος της ακρίβειας πλήττει συνολικά την κοινωνία.
Η πραγματικότητα είναι απλή και αμείλικτη: όταν ο μισθός τελειώνει στη μέση του μήνα, δεν υπάρχει περιθώριο για κυβερνητικές δικαιολογίες και αντιπερισπασμούς. Η ακρίβεια έχει μετατραπεί σε μόνιμο καθεστώς και η κοινωνική αντοχή εξαντλήθηκε. Όσο κι αν επιχειρείται η αλλαγή ατζέντας, το πρόβλημα παραμένει , καθημερινό και πιεστικό.
Γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει πίνακες και διαγράμματα. Ζει την πραγματικότητα. Και αυτή τη στιγμή, η πραγματικότητα λέει ένα πράγμα: η ακρίβεια δεν αντέχεται άλλο.
