Γιάννης Τριήρης: Το φιάσκο των «συμφωνιών κυρίων»

Γιάννης Τριήρης: Το φιάσκο των «συμφωνιών κυρίων»
Τρίτη, 17/11/2026 - 09:06

Το κυβερνητικό αφήγημα για την αντιμετώπιση της ακρίβειας καταρρέει με πάταγο μπροστά στα ράφια των σούπερ μάρκετ.

Ενώ τα στοιχεία της NielsenIQ αποκαλύπτουν πως ο τζίρος των αλυσίδων τροφίμων έσπασε κάθε ρεκόρ, ξεπερνώντας τα 14 δισεκατομμύρια ευρώ πριν καν κλείσει η χρονιά, η χθεσινή δημοσκόπηση της Opinion Poll –όπως και όλες οι άλλες δημοσκοπήσεις- καταγράφει μια κοινωνία στα όριά της. Περισσότεροι από έξι στους δέκα πολίτες αναγκάζονται πλέον να κόβουν ακόμα και από βασικά είδη διατροφής.

Αυτά τα δύο δεδομένα αρκούν για να γκρεμίσουν την κυβερνητική προπαγάνδα περί «αποκλιμάκωσης της ακρίβειας» και «ενίσχυσης του εισοδήματος». Όταν η αξία των πωλήσεων φουσκώνει ενώ η κοινωνία κόβει από το φαγητό της, το μόνο βέβαιο είναι ότι οι πολίτες δεν αγοράζουν περισσότερα αγαθά, αλλά αυτά που αγοράζουν, προφανώς λιγότερα από το παρελθόν, απλώς τα πληρώνουν πανάκριβα. Δεν πρόκειται για άνθηση της κατανάλωσης, αλλά για ωμή οικονομική αφαίμαξη.

Απέναντι σε αυτή τη συνθήκη, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επέλεξε τον ρόλο του τροχονόμου των ανατιμήσεων. Αφού εξάντλησε το άλλοθι του «εισαγόμενου πληθωρισμού», κατέφυγε σε επικοινωνιακά υποκατάστατα: καλάθια, κώδικες δεοντολογίας και αόριστες «συμφωνίες κυρίων» με την αγορά, υποσχόμενη συγκράτηση τιμών και προσφορές.

Η πραγματικότητα, όμως, αποδεικνύει το μέγεθος της κοροϊδίας. Όπως μαρτυρά η έρευνα της NielsenIQ, η ένταση των προσφορών στα επώνυμα προϊόντα κατρακύλησε σε ιστορικό χαμηλό, πέφτοντας κάτω από το 40%. Κανένας «κύριος» της αγοράς δεν τήρησε καμία συμφωνία. Η ελεύθερη αγορά έχει μετατραπεί σε ασύδοτη αγορά και οι άτυπες συμφωνίες λειτούργησαν απλώς ως προπέτασμα καπνού.

Το χειρότερο για το κυβερνητικό επιτελείο είναι ότι η κοινωνία έπαψε να πείθεται. Η δημοσκόπηση της Opinion Poll δείχνει πως η πλειοψηφία χρεώνει την ακρίβεια ευθέως στην κυβερνητική αδυναμία ή απροθυμία σύγκρουσης με ισχυρά συμφέροντα. Όσο το Μαξίμου αρνείται να αναγνωρίσει τον πληθωρισμό της απληστίας, το χάσμα ανάμεσα στα υπερκέρδη των λιανεμπορικών αλυσίδων και την άδεια τσέπη των πολιτών θα βαθαίνει.

Το ερώτημα είναι πλέον απλό: ποιος προστατεύει τον καταναλωτή όταν η κυβέρνηση επιλέγει να συνεννοείται με τους ισχυρούς αντί να επιβάλλει κανόνες; Πού βρίσκονται οι αποτελεσματικοί έλεγχοι, η ουσιαστική αντιμετώπιση των υπερβολικών περιθωρίων κέρδους και η φορολογική ελάφρυνση των βασικών αγαθών; Γιατί κάθε φορά που η ακρίβεια επανέρχεται στο προσκήνιο, η κυβερνητική απάντηση περιορίζεται σε μια ακόμη εξαγγελία, ένα ακόμη μέτρο βιτρίνας και μια ακόμη υπόσχεση ότι οι τιμές θα συγκρατηθούν;

Η ακρίβεια δεν είναι μια αφηρημένη οικονομική μεταβλητή. Είναι η διαρκής συρρίκνωση του εισοδήματος, η υποβάθμιση της καθημερινότητας και η αναγκαστική περικοπή ακόμη και στοιχειωδών αναγκών. Και όσο η κυβέρνηση επιμένει να αντιμετωπίζει ένα βαθιά κοινωνικό πρόβλημα με επικοινωνιακές συμφωνίες και διαχειριστικά τεχνάσματα, τόσο θα αποκαλύπτεται η απόσταση ανάμεσα στις κυβερνητικές διακηρύξεις και στην πραγματική ζωή των πολιτών. Οι «συμφωνίες κυρίων» τελείωσαν. Αυτό που παραμένει είναι ένας λογαριασμός ακρίβειας που πληρώνουν καθημερινά οι πολίτες, ενώ η κυβέρνηση αρνείται να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που της αναλογεί.