Αυτή τη φορά στο επίκεντρο βρέθηκε η Υγεία και ειδικότερα η πρωτοβουλία για δωρεάν διαμονή γιατρών και νοσηλευτών του ΕΣΥ σε πέντε νησιά μέσω συνεργασίας με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Airbnb.org.

Μόνο που πίσω από την πρωθυπουργική ανακοίνωση κρύβεται μια σκληρή πραγματικότητα: η Ελλάδα του 2026 έχει φτάσει στο σημείο να χρειάζεται μια πλατφόρμα φιλοξενίας για να μπορέσουν οι γιατροί και οι νοσηλευτές να βρουν στέγη στα νησιά όπου υπηρετούν.

Η πρωτοβουλία μπορεί πράγματι να προσφέρει μια προσωρινή ανάσα σε κάποιους εργαζόμενους. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ένας γιατρός ή ένας νοσηλευτής που καλείται να εργαστεί στη Σαντορίνη, στην Πάρο, στην Ίο, στη Ρόδο ή στην Τήνο χρειάζεται άμεσα μια λύση. Όμως μια κυβέρνηση δεν κρίνεται από το αν μπορεί να εξασφαλίσει μια προσωρινή φιλοξενία δύο μηνών. Κρίνεται από το αν έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ώστε οι άνθρωποι που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον να μπορούν να ζουν αξιοπρεπώς.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αποτυχία.

Το πρόβλημα της στέγης στα τουριστικά νησιά είναι γνωστό εδώ και χρόνια. Οι τοπικές κοινωνίες, οι εργαζόμενοι και οι φορείς υγείας προειδοποιούν διαρκώς ότι η εκρηκτική αύξηση των τουριστικών μισθώσεων έχει περιορίσει τις διαθέσιμες κατοικίες για μόνιμους εργαζόμενους.

Το αποτέλεσμα είναι τραγικό: γιατροί, νοσηλευτές, εκπαιδευτικοί και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί βρίσκονται αντιμέτωποι με μια παράλογη εξίσωση. Ο μισθός του Δημοσίου πρέπει να ανταγωνιστεί τις τιμές μιας τουριστικής αγοράς που απευθύνεται σε επισκέπτες υψηλότερης αγοραστικής δύναμης.

Σε δημοφιλή νησιά, το ενοίκιο ενός απλού σπιτιού μπορεί να φτάσει σε επίπεδα που καθιστούν πρακτικά αδύνατη τη μετακίνηση ενός νέου γιατρού ή νοσηλευτή. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουν καταγραφεί περιπτώσεις εργαζομένων σε δημόσιες υπηρεσίες που αναζητούν απεγνωσμένα κατοικία ή αναγκάζονται να εγκαταλείψουν θέσεις επειδή το κόστος ζωής υπερβαίνει τις αποδοχές τους.

Η κυβέρνηση, όμως, δυστυχώς δεν αντιμετωπίζει την αιτία του προβλήματος, αλλά απλά εστιάζει στο σύμπτωμα, όπως φαίνεται και από την ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Αντί για ένα μόνιμο πρόγραμμα κατασκευής ή διάθεσης κατοικιών για υγειονομικούς στα νησιά, αντί για αξιοποίηση δημόσιας περιουσίας, αντί για μια ολοκληρωμένη στεγαστική πολιτική, η λύση είναι μια προσωρινή συμφωνία δύο μηνών.

Δηλαδή το κράτος δεν λέει: «Δημιουργούμε μόνιμες υποδομές για τους ανθρώπους του ΕΣΥ».

Λέει: «Βρήκαμε μια προσωρινή στέγη μέχρι να περάσει η τουριστική περίοδος».

Αλλά το πρόβλημα δεν τελειώνει τον Σεπτέμβριο.

Τον Οκτώβριο θα υπάρχουν ξανά γιατροί που πρέπει να υπηρετήσουν στα νησιά. Τον Νοέμβριο θα υπάρχουν ξανά νοσηλευτές που θα πρέπει να στελεχώσουν τα Κέντρα Υγείας. Τον επόμενο Μάιο θα ξαναέρθει η ίδια αγωνία για το αν θα βρεθεί προσωπικό.

Το ΕΣΥ δεν χρειάζεται μόνο ανακαινισμένα κτίρια, χρειάζεται ανθρώπους. Αλλά ο πρωθυπουργός στην Κυριακάτικη ανάρτηση του αναφέρεται κυρίως στις ανακαινίσεις νοσοκομειακών μονάδων από τους πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης. Οι υποδομές ασφαλώς έχουν σημασία.

Όμως ένα σύγχρονο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών δεν λειτουργεί μόνο του.

Ένα χειρουργείο δεν χειρουργεί χωρίς γιατρούς.

Μια Μονάδα Τεχνητού Νεφρού δεν προσφέρει υπηρεσίες χωρίς εξειδικευμένο προσωπικό.

Η κυβέρνηση επιμένει να παρουσιάζει το ΕΣΥ μέσα από έργα, κτίρια και αριθμούς. Οι εργαζόμενοι όμως γνωρίζουν ότι η πραγματική κρίση βρίσκεται στο ανθρώπινο δυναμικό: στις ελλείψεις, στις εξαντλητικές βάρδιες, στις χαμηλές αποδοχές και πλέον στη δυσκολία ακόμη και της στοιχειώδους στέγασης.

Στην ίδια ανάρτηση παρουσιάζονται από τον πρωθυπουργό και τα στοιχεία από την αξιολόγηση της εμπειρίας των ασθενών, με την κυβέρνηση να επικαλείται υψηλά ποσοστά ικανοποίησης.

Η άποψη των ασθενών είναι ασφαλώς σημαντική. Όμως υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν μπορεί να αγνοηθεί: τα θετικά στοιχεία οφείλονται σε μεγάλο βαθμό στην υπερπροσπάθεια των ανθρώπων του ΕΣΥ, οι οποίοι κρατούν καθημερινά όρθιο το σύστημα παρά τις δυσκολίες.

Δεν είναι επιτυχία μιας κυβέρνησης να λειτουργεί ένα σύστημα επειδή οι εργαζόμενοι κάνουν υπερβάσεις. Η πολιτεία οφείλει να τους παρέχει τις συνθήκες ώστε να μην χρειάζεται να υπερβαίνουν συνεχώς τα όριά τους.

Εν κατακλείδι χρειάζεται σχέδιο, όχι επικοινωνιακές δηλώσεις. Το πρόβλημα της στέγης στα νησιά απαιτεί πολιτική βούληση.

Χρειάζονται δημόσιες κατοικίες για γιατρούς και νοσηλευτές, αξιοποίηση δημοτικών και κρατικών ακινήτων, κίνητρα για μακροχρόνιες μισθώσεις, ειδικά προγράμματα για εργαζόμενους σε κρίσιμες υπηρεσίες, ουσιαστικές παρεμβάσεις στις περιοχές όπου η τουριστική πίεση έχει εκτοξεύσει το κόστος κατοικίας.

Όλα αυτά όμως απαιτούν σχεδιασμό και σύγκρουση με μια πραγματικότητα που δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια: την πλήρη εμπορευματοποίηση της κατοικίας σε περιοχές όπου πλέον κινδυνεύουν να μείνουν χωρίς προσωπικό οι βασικές δημόσιες υπηρεσίες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης παρουσιάζει μια συνεργασία με την Airbnb.org ως απόδειξη κοινωνικής ευαισθησίας. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτελεί την πιο καθαρή απόδειξη της αποτυχίας της κυβέρνησης του να αντιμετωπίσει ένα πρόβλημα που γνωρίζει εδώ και χρόνια.

Γιατί όταν ένα κράτος χρειάζεται μια πλατφόρμα βραχυχρόνιας φιλοξενίας για να στεγάσει τους ανθρώπους που κρατούν όρθια τη δημόσια υγεία, τότε το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη μιας ακόμη προσωρινής λύσης. Το πρόβλημα είναι η απουσία πολιτικής.