Η κυβερνητική παράταξη κατέθεσε με κάθε επισημότητα πρόταση για την αναθεώρηση του Συντάγματος, υπογεγραμμένη από τους 155 βουλευτές της.
Στην πολυσέλιδη αιτιολογική έκθεση γίνεται λόγος για εκσυγχρονισμό, τεχνολογικές προκλήσεις και θεσμική θωράκιση, όμως στην πραγματικότητα πρόκειται για έναν μνημειώδη πολιτικό αποπροσανατολισμό.
Γιατί το πρόβλημα του Έλληνα πολίτη σήμερα δεν είναι αν η θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας θα είναι πενταετής ή εξαετής, ούτε αν η επιστολική ψήφος θα επεκταθεί εντός της επικράτειας. Αυτά αποτελούν βολικά επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για να γεμίζουν τα τηλεοπτικά πάνελ με θεωρητικές συζητήσεις, όσο η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών συνεχίζει να κατρακυλά.
Το ίδιο ισχύει και για την περίφημη αμφίδρομη αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων με βάση την αποδοτικότητα. Ωραίο ως σύνθημα, αλλά στερείται κάθε ίχνους αυτοκριτικής. Πριν αρχίσει η κυβέρνηση να κουνάει το δάκτυλο στους υπαλλήλους, ας φροντίσει πρώτα να λύσει το πρόβλημα των τρομακτικών ελλείψεων που η ίδια συντήρησε και διεύρυνε. Η δημόσια υγεία καταρρέει με νοσοκομεία χωρίς νοσηλευτές και γιατρούς, η παιδεία υποχρηματοδοτείται συστηματικά, ενώ οι τομείς της ασφάλειας και της πυρόσβεσης είναι τραγικά υποστελεχωμένοι, αφήνοντας τη χώρα απροστάτευτη. Η αξιολόγηση χωρίς πόρους και προσωπικό δεν είναι εκσυγχρονισμός, αλλά η μόνιμη μετάθεση των κυβερνητικών ευθυνών στις πλάτες των εργαζομένων.
Η πρόταση για την αναθεώρηση του Άρθρου 16 έρχεται απλώς να ολοκληρώσει με τη βούλα τη διάλυση της δημόσιας παιδείας. Στόχος δεν είναι η αναβάθμιση της εκπαίδευσης, αλλά η συνταγματική κατοχύρωση μιας αγοράς πτυχίων προς όφελος ιδιωτικών συμφερόντων. Αντί για γενναία χρηματοδότηση στα δημόσια ιδρύματα, η κυβέρνηση επιλέγει να υποβαθμίσει τις σπουδές των παιδιών της μέσης ελληνικής οικογένειας.
Το πιο προκλητικό σημείο της πρότασης αφορά το Άρθρο 86 και τη δήθεν ριζική αλλαγή στη διερεύνηση της ποινικής ευθύνης των υπουργών. Η κυβέρνηση θυμήθηκε το Κράτος Δικαίου τώρα που η κοινωνική κατακραυγή έχει χτυπήσει κόκκινο, όμως τα πεπραγμένα της απέναντι στη δικαιοσύνη έχουν ήδη κριθεί από την κοινωνία. Είναι η ίδια κυβέρνηση που πρωτοστάτησε στα θεσμικά και κυριολεκτικά μπαζώματα των μεγαλύτερων σκανδάλων της μεταπολίτευσης. Από το έγκλημα των Τεμπών, όπου η κοινοβουλευτική πλειοψηφία λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας για τους υπεύθυνους, μέχρι το σκάνδαλο των υποκλοπών όπου επιβλήθηκε το απόλυτο σκοτάδι και τις γκρίζες ζώνες του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το να υπόσχεται αυτή η παράταξη απουσία κυβερνητικής παρέμβασης στη Δικαιοσύνη, τη στιγμή που έχει κάνει τα πάντα για να ελέγξει και να συγκαλύψει τις ευθύνες της, αποτελεί μνημείο πολιτικού κυνισμού.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από μια συνταγματική αναθεώρηση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Μαξίμου. Έχει ανάγκη από αξιοπρεπείς μισθούς και συντάξεις, από πάταξη της ακρίβειας και της αισχροκέρδειας, από ασφαλείς υποδομές, από αξιοπρεπή νοσοκομεία και μια Δικαιοσύνη που δεν θα κάνει τα στραβά μάτια στους ισχυρούς.
Όσα άρθρα του Συντάγματος και αν προτείνει να αλλάξει η Νέα Δημοκρατία, η πραγματικότητα δεν κρύβεται με νομικά τεχνάσματα και αυτή η αναθεώρηση είναι απλώς μια απέλπιδα προσπάθεια φυγής από την απάνθρωπη πραγματικότητα που η ίδια δημιούργησε.
