Με μια ρητορική που προσπαθεί να εμφανιστεί ως ρεαλιστική και ανθρώπινη, ο πρωθυπουργός επέλεξε να ντύσει την απόλυτη δομική ανεπάρκεια της πολιτικής του με τον μανδύα της «συμπάθειας».

Το γεγονός ότι ο ίδιος παραδέχεται ανοιχτά πως τα έκτακτα μέτρα που κάθε τόσο εξαγγέλλει, όπως αυτά για το πετρέλαιο και το επίδομα των 150 ευρώ για κάθε παιδί, δεν λύνουν κανένα πρόβλημα, αλλά απλά «αποτελούν έστω μια μικρή ανάσα», δεν αποτελεί δείγμα ειλικρίνειας, αλλά μια προληπτική επικοινωνιακή άμυνα για να αφοπλίσει την οργή των πολιτών, ζητώντας τους ουσιαστικά να συμβιβαστούν με τα ψίχουλα.

Αυτό που σοκάρει περισσότερο στην πρωθυπουργική τοποθέτηση είναι η πλήρης απουσία οποιασδήποτε ουσιαστικής, μόνιμης και δομικής πρότασης για την αντιμετώπιση του προβλήματος στη ρίζα του.

Η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να συγκρουστεί με τα ολιγοπώλια, να ελέγξει τα περιθώρια κέρδους των διυλιστηρίων και των μεγάλων αλυσίδων τροφίμων, ή να προχωρήσει σε μια γενναία μείωση του ΦΠΑ στα βασικά αγαθά και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα.

Αντί για μόνιμες λύσεις που θα ανακούφιζαν πραγματικά τα νοικοκυριά, επιστρατεύεται ξανά η γνωστή τακτική των προσωρινών επιδομάτων, η οποία στην πραγματικότητα ανακυκλώνει την ίδια την ακρίβεια, αφού τα χρήματα των φορολογουμένων καταλήγουν τελικά να χρηματοδοτούν τις υψηλές τιμές των εταιρειών ενέργειας και καυσίμων.

Παράλληλα, η βολική επίκληση των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή και της διεθνούς ενεργειακής κρίσης χρησιμοποιείται για ακόμη μια φορά ως το απόλυτο άλλοθι.

Η κυβέρνηση εμφανίζει την ακρίβεια ως μια αναπόφευκτη θεομηνία που έρχεται αποκλειστικά από το εξωτερικό, αποποιούμενη κάθε ευθύνη για τις ελληνικές ιδιαιτερότητες της αγοράς και την παντελή έλλειψη ελέγχων.

Με αυτή τη μετάθεση ευθύνης, επιχειρείται να νομιμοποιηθεί η κυβερνητική αδράνεια, μετατρέποντας τον ρόλο του κράτους από ρυθμιστή της αγοράς και προστάτη του πολίτη, σε έναν απλό παρατηρητή που μοιράζει περιστασιακά φιλοδωρήματα.

Ακόμα και οι αριθμοί που επιστρατεύονται για να εντυπωσιάσουν, όπως η κάλυψη του 80% των νοικοκυρίων από την έκτακτη ενίσχυση, αποτελούν στην πραγματικότητα την πιο τρανή απόδειξη της αποτυχίας. Όταν η πλειονότητα των ελληνικών οικογενειών έχει ανάγκη ένα εφάπαξ βοήθημα 150 ευρώ για να επιβιώσει, αυτό δεν είναι κοινωνική πολιτική για την οποία πρέπει να υπερηφανεύεται μια κυβέρνηση, αλλά επίσημος δείκτης γενικευμένης φτωχοποίησης της χώρας.

Αυτή η πολιτική των «pass» και των επιδομάτων, που εξανεμίζονται μέσα σε ελάχιστες μέρες στο σούπερ μάρκετ, στο ενοίκιο, στα πρατήρια, στους λογαριασμούς, κρατά τους πολίτες σε μια κατάσταση διαρκούς οικονομικής ομηρείας, την ώρα που η καθημερινότητά τους υποβαθμίζεται δραματικά χωρίς καμία προοπτική αλλαγής.