Ο πρωθυπουργός, για ακόμα μια φορά, επιχείρησε να φιλοτεχνήσει το προφίλ του σύγχρονου φιλελεύθερου μεταρρυθμιστή, την ώρα που η οικονομική πραγματικότητα που επιβάλλει στους πολίτες θυμίζει περισσότερο έναν πολιτικό των εύκολων λύσεων, με εμμονή στη φοροεισπρακτική αφαίμαξη των πολλών προς όφελος των επιχειρηματικών ελίτ και των κρατικών ταμείων .
Είναι πράγματι εξοργιστική η ευκολία με την οποία αυτοπλασάρεται ως υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς, όταν η κυβέρνησή του λειτουργεί ως ο απόλυτος «συνέταιρος» της ακρίβειας, αρνούμενη πεισματικά να αγγίξει τον ΦΠΑ και τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα, σε περίοδο μάλιστα ενεργειακής κρίσης.
Στο πλαίσιο του «Greek Energy: The New Era», ο κ. Μητσοτάκης δεν δίστασε να καταφύγει σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα για να θολώσει τα νερά και να απενεχοποιηθεί για την ακρίβεια στην Ελλάδα, ρίχνοντας και πάλι το μπαλάκι στην ευρώπη.
Η δήλωσή του ότι η Ευρώπη πρέπει να λάβει «άμεσα μέτρα» αν δεν τερματιστούν οι επιχειρήσεις στη Μέση Ανατολή, ηχεί τουλάχιστον προκλητική. Αναρωτιέται κανείς, πώς ζητάς διεθνή δράση όταν εσύ ο ίδιος, εντός των συνόρων σου, κρατάς τους φόρους στα καύσιμα στο εξωφρενικό 60% της τελικής τιμής.
Πρόκειται για μια καθαρή απόπειρα παραπλάνησης. Μεταθέτει την ευθύνη στις γεωπολιτικές συγκυρίες, ενώ την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος κερδοσκοπεί ασύστολα πάνω στις πλάτες των καταναλωτών, αρνούμενο να μειώσει τους φόρους ακόμα και σε περιόδους ακραίας ενεργειακής κρίσης.
Φυσικά, κανείς δεν διαφωνεί ότι η ΕΕ οφείλει να δράσει, αλλά σίγουρα όχι με τον τρόπο που υπονόησε ο πρωθυπουργός. Η περιβόητη «απεξάρτηση» από το ρωσικό φυσικό αέριο, την οποία εμφάνισε ως επιτυχία και μονόδρομο, κατέληξε σε ένα τραγικό οικονομικό αποτέλεσμα. Η Ευρώπη στράφηκε στις ΗΠΑ, πληρώνοντας υπερδιπλάσιες τιμές για το υγροποιημένο αμερικανικό αέριο LNG.
Αυτό δεν είναι πολιτική διορατικότητα, είναι ορισμός της αποτυχίας που βαφτίζεται «ανάγκη». Και μέσα σε όλο αυτό το σκηνικό, ο κ. Μητσοτάκης έριξε στο τραπέζι και την πυρηνική ενέργεια ως «αναπόφευκτη λύση», ανοίγοντας συζητήσεις ακόμα και για την εφαρμογή της στη ναυτιλία σε επαφή με τους εφοπλιστές. Είναι η κλασική μέθοδος του αποπροσανατολισμού. Όταν δεν μπορείς ή δεν θέλεις να λύσεις το πρόβλημα της ενεργειακή ακρίβειας σήμερα, αρχίζεις να μιλάς για αντιδραστήρες και φουτουριστικά σενάρια στο μέλλον.
Η κορύφωση της ειρωνείας, ωστόσο, ήρθε όταν αναφέρθηκε στο όριο κέρδους στην αγορά καυσίμων. Δήλωσε με στόμφο ότι είναι «φιλελεύθερος» και δεν του αρέσουν οι παρεμβάσεις, αλλά τις κάνει επειδή είναι αναγκαίες για να μην εκμεταλλεύονται κάποιοι την κρίση. Ας σοβαρευτούμε.
Οι πραγματικοί φιλελεύθεροι πολιτικοί μειώνουν τους φόρους για να τονώσουν τον ανταγωνισμό και την αγοραστική δύναμη. Δεν γίνονται «φορομπήχτες» που κρύβονται πίσω από διοικητικά πλαφόν και παρεμβάσεις που νοθεύουν την αγορά. Αυτές οι εύκολες λύσεις είναι το καταφύγιο όσων δεν τολμούν να παίξουν τον ρόλο του θεματοφύλακα μιας ελεύθερης αγοράς, προτιμώντας να διατηρούν τα έσοδα του κράτους ανέπαφα, ενώ ταυτόχρονα αφήνουν τις επιχειρηματικές ελίτ να λειτουργούν σε ένα περιβάλλον ασυδοσίας.
Ο φιλελευθερισμός του κ. Μητσοτάκη σταματά εκεί που αρχίζουν τα κρατικά έσοδα και οι επικοινωνιακές ανάγκες της κυβέρνησης του.
ΥΓ. Οι επιτυχημένοι πολιτικοί, όπως είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, θεωρούν τα λάθη ως «δεδομένα», γιατί κάθε λάθος τους φέρνει πιο κοντά στην αλήθεια. Καλωσορίζουν τις διαφωνίες, αποδέχονται τα λάθη και τα διορθώνουν. Το αντίθετο συμβαίνει με όσους επιχειρούν να κρύψουν τα λάθη τους, με επικοινωνιακά τρικ και ξύλινες πολιτικές ταμπέλες.
