Δεν είναι μόνο η ανθεκτικότητα της Τεχεράνης που προκαλεί τριγμούς στην Ουάσιγκτον, αλλά κάτι πολύ πιο θεμελιώδες. Η πρώτη ουσιαστική και μαζική αμφισβήτηση του Αμερικανού προέδρου από τους παραδοσιακούς συμμάχους της Δύσης, αλλά και από το ίδιο το εσωτερικό της κυβέρνησής του.

Για χρόνια, η απειλή δασμών και η ρητορική περί «απόσυρσης από το ΝΑΤΟ» κρατούσαν την Ευρώπη σε μια κατάσταση φοβικής συμμόρφωσης. Αυτό αρχίζει να αλλάζει.

Η απαίτηση του Τραμπ για ενεργό συμμετοχή των Ευρωπαίων σε έναν πόλεμο που οι ίδιοι δεν επέλεξαν, προσέκρουσε σε έναν τοίχο. Ηγέτες όπως, ο Σάντσεθ, ο Μακρόν, ο Μερτς και ο Στάρμερ, αρνήθηκαν να στείλουν δυνάμεις στη «φλεγόμενη» ζώνη των Στενών του Ορμούζ, αρνούμενοι να γίνουν οι βοηθοί ενός «σερίφη» που αποφασίζει χωρίς να διαβουλεύεται.

Ακόμη και ο γγ του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε, ο άνθρωπος που θεωρούνταν ο «γητευτής του Τραμπ» εντός της Συμμαχίας, άρχισε να τηρεί αποστάσεις ασφαλείας. Η πρόσφατη άρνησή του να σχολιάσει τις απειλές Τραμπ περί επανεξέτασης του ρόλου των ΗΠΑ στη Συμμαχία —μετά τον χαρακτηρισμό των συμμάχων ως «ανόητων»— δείχνει ότι η ισορροπία έχει χαθεί.

Ο Ρούτε, υπό την πίεση χωρών όπως η Ισπανία, σταμάτησε να μιλά για «ευρεία υποστήριξη» στον πόλεμο, επιλέγοντας μια προσεκτική στάση αναμονής που μοιάζει με διακριτική αποκήρυξη.

Ίσως όμως το πιο ανησυχητικό σημάδι για τον Λευκό Οίκο να μην είναι οι Βρυξέλλες και το Λονδίνο, αλλά οι παραιτήσεις και οι δημόσιες διαφωνίες κορυφαίων στελεχών του. Η παραίτηση του επικεφαλής της Αντιτρομοκρατίας, Κεντ, με την καταγγελία ότι το Ιράν «δεν αποτελούσε άμεση απειλή» και ότι ο πόλεμος υποκινήθηκε από εξωτερικά λόμπι, αποτελεί «βόμβα» στα θεμέλια του αφηγήματος Τραμπ.

Την ίδια στιγμή, η Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών, Τούλσι Γκάμπαρντ, προχώρησε σε μια δήλωση που «αδειάζει» πλήρως τον πρόεδρο. «Το Ιράν δεν είχε επανεκκινήσει τον εμπλουτισμό ουρανίου», δήλωσε ευθέως. Αν η ίδια η υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ καταρρίπτει το πρόσχημα περί «πυρηνικής απειλής», τότε ο πόλεμος του Τραμπ απογυμνώνεται από κάθε ίχνος νομιμότητας.

Η πραγματικότητα που αναδύεται μετά από είκοσι μέρες εχθροπραξιών είναι αποκαλυπτική. Ο Τραμπ φαίνεται να ξεκίνησε μια σύρραξη χωρίς να έχει εκτιμήσει το βάθος των ριζών του ιρανικού καθεστώτος, την ψυχοσύνθεση του λαού του ή τη σιωπηρή στήριξη από τη Ρωσία και την Κίνα. Ή οι μυστικές υπηρεσίες (CIA, Μοσάντ) απέτυχαν να δώσουν την πραγματική εικόνα, οδηγώντας τις ΗΠΑ σε μια «χαίνουσα πληγή» που απειλεί την παγκόσμια οικονομία μέσω του κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ ή ο Τραμπ πράγματι όπως του καταλοξίζουν έγινε «παίγνιο» στα χέρια του Νετανιάχου.

Σε κάθε περίπτωση, ο Ντόναλντ Τραμπ, με την αλαζονική του στάση —από την επιβολή δασμών μέχρι τις απειλές για τη Γροιλανδία— πίστεψε ότι η Ευρώπη θα τον ακολουθήσει τυφλά. Ξέχασε όμως ότι οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες λογοδοτούν στους πολίτες τους και στο διεθνές δίκαιο. Και όσο και αν οι σημερινοί ηγέτες της Ευρώπης σε πολλές περιπτώσεις αποδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων, δεν μπορούν να απαξιώνονται διαρκώς απέναντι στα μάτια των λαών τους.

Όσον αφορά τον Αμερικανό πρόεδρος, καθώς πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, αυτός βρίσκεται εγκλωβισμένος σε μια σύγκρουση χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου.

Αν το Ιράν μετατραπεί σε μια νέα «μαύρη τρύπα» τύπου Βιετνάμ ή Ιράκ, το τίμημα δεν θα είναι μόνο γεωπολιτικό. Οι Αμερικανοί ψηφοφόροι, βλέποντας το κόστος της ενέργειας να εκτοξεύεται και το κύρος της χώρας τους να κλονίζεται από την απομόνωση, ενδέχεται να μετατρέψουν τις κάλπες στην απαρχή της πτώσης του.