Γιάννης Τριήρης: Το «καμμένο» χαρτί ενός «φαφλατά» προέδρου

Γιάννης Τριήρης: Το «καμμένο» χαρτί ενός «φαφλατά» προέδρου
Παρασκευή, 20/11/2026 - 08:09

Η ευρωπαϊκή ηγεσία εξακολουθεί να ζει στον δικό της γεωπολιτικό μικρόκοσμο. Με μεγαλόστομες διακηρύξεις, φιλόδοξες εξαγγελίες και επίδειξη δήθεν στρατηγικής αυτονομίας, επιχειρεί να πείσει ότι εξακολουθεί να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις διεθνείς εξελίξεις.

Μόνο που η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Και η χθεσινή παρέμβαση του Ντόναλντ Τραμπ, μετά την τριμερή συνάντησή του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν και τον Σι Τζινπίνγκ στην Κίνα, προς τους Ευρωπαίους ηγέτες, ήρθε να υπενθυμίσει πόσο περιορισμένη είναι η ευρωπαϊκή επιρροή.

Στο επίκεντρο αυτής της ευρωπαϊκής «παράστασης» βρίσκεται ο Εμανουέλ Μακρόν. Ο Γάλλος πρόεδρος, από το Βερολίνο μετά τη σύσκεψη της «Συμμαχίας των Προθύμων», ζήτησε να ανοίξει ξανά η συζήτηση για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για ζήτημα άμεσα συνδεδεμένο με την ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Μόνο που παραλείπει το ουσιώδες: η ένταξη μιας χώρας στη Συμμαχία απαιτεί ομοφωνία και των 32 κρατών-μελών. Αρκεί, επομένως, η αντίθεση των ΗΠΑ για να τιναχθεί στον αέρα η πρότασή του. Και ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει αφήσει περιθώρια παρερμηνειών για τη στάση του απέναντι στην προοπτική ένταξης της Ουκρανίας.

Γιατί, λοιπόν, επιμένει ο Μακρόν σε μια πρόταση που γνωρίζει ότι δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς την αμερικανική συγκατάθεση και όχι μόνο αφού υπάρχουν πολλές χώρες μέλη της Συμμαχίας που αντιδρούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

Η απάντηση βρίσκεται και στην προσωπική πολιτική του αποτυχία. Ένας πρόεδρος που ανέλαβε το 2017 υποσχόμενος να αναμορφώσει τη Γαλλία και να επαναφέρει την ευρωπαϊκή ισχύ βρίσκεται σήμερα στο τέλος της δεύτερης θητείας του, με την πολιτική του επιρροή αποδυναμωμένη, τη χώρα σε βαθιά πολιτική κρίση και τη δημοτικότητά του σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, το 82% των Γάλλων εκφράζει αποδοκιμασία προς το πρόσωπό του.

Οι προεδρικές εκλογές του 2027 δεν του επιτρέπουν να διεκδικήσει τρίτη συνεχόμενη θητεία. Του αφήνουν, όμως, ένα τελευταίο πολιτικό διακύβευμα: την υστεροφημία του και την προσπάθεια να επηρεάσει την επόμενη ημέρα της γαλλικής πολιτικής σκηνής. Η διεθνής σκηνή γίνεται έτσι το τελευταίο του χαρτί. Επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο ηγέτης που υπερασπίζεται την Ευρώπη, που αντιστέκεται στη Ρωσία και που εξακολουθεί να καθορίζει τις διεθνείς εξελίξεις. Μόνο που η επίκληση του ευρωπαϊκού μεγαλείου δεν μπορεί να διαγράψει την αποτυχία του στο εσωτερικό της Γαλλίας ούτε να υποκαταστήσει τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που έχει χάσει την εμπιστοσύνη μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Και η πραγματικότητα ήρθε να τον διαψεύσει με τον πιο ηχηρό τρόπο. Ενώ ο Μακρόν ζητούσε νέα συζήτηση για την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ, ο Τραμπ, ζητούσε να σταματήσει κάθε βοήθεια προς την Ουκρανία. Η παρέμβαση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία επειδή οι Ευρωπαίοι ηγέτες δεν είχαν προσκληθεί στην τριμερή συνάντηση που προηγήθηκε.

Την ίδια ώρα, το ανακοινωθέν της Συμμαχίας των Προθύμων περιορίστηκε σε διαβεβαιώσεις περί «ακλόνητης στήριξης», εκκλήσεις για ενεργειακή εκεχειρία και υποσχέσεις για πρόσθετα αντιαεροπορικά συστήματα. Πολλά λόγια, αλλά καμία δυνατότητα να καθορίσουν οι Ευρωπαίοι μόνοι τους τους όρους μιας ενδεχόμενης διευθέτησης.

Αυτή είναι η μεγάλη αποτυχία του Μακρόν και μαζί του ολόκληρης της σημερινής ευρωπαϊκής ηγεσίας. Ο Γάλλος πρόεδρος ήθελε να γίνει ο αρχιτέκτονας μιας ισχυρής, αυτόνομης Ευρώπης. Παραδίδει, όμως, μια Γαλλία πολιτικά αποδυναμωμένη και μια Ευρώπη που εξακολουθεί να εξαρτάται από τις αποφάσεις της Ουάσιγκτον. Η στρατηγική αυτονομία που διακήρυξε δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα. Και τώρα, λίγο πριν από την αποχώρησή του από το Ελιζέ, επιχειρεί να διασώσει το πολιτικό του αποτύπωμα με προτάσεις που δεν μπορεί να υλοποιήσει.

Οι Ευρωπαίοι ηγέτες μπορούν να συνεχίσουν να φωτογραφίζονται, να εκδίδουν ανακοινώσεις και να διακηρύσσουν ότι δεν θα επιτρέψουν να αποφασίσουν άλλοι για το μέλλον τους. Όμως η διεθνής πολιτική δεν κρίνεται από τις διακηρύξεις. Κρίνεται από την ισχύ και την ικανότητα παρέμβασης. Και σε αυτά τα δύο πεδία, η Ευρώπη του Μακρόν, τους Μερτς και των άλλων αποδεικνύεται πολύ πιο αδύναμη από όσο θέλει να εμφανίζεται.

Τελευταία τροποποίηση στις 20/11/2026 - 08:16