Ο Οκτώβριος ήρθε να διαλύσει και τα τελευταία περιθώρια κυβερνητικής αισιοδοξίας. Ο πληθωρισμός στην Ελλάδα τον προηγούμενο μήνα εκτινάχθηκε στο 5,1%, έναντι 3,8% στην Ευρωζώνη.

Και αυτό δεν είναι ένας ακόμη αριθμός σε ένα δελτίο οικονομικών ειδήσεων. Είναι ο λογαριασμός που έρχεται στα σπίτια μας.

Είναι η βενζίνη, το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, η θέρμανση. Είναι ο μισθός που τελειώνει πριν τελειώσει ο μήνας. Και όταν ο πολίτης δεν μπορεί να καλύψει τις υποχρεώσεις του, το πρόβλημα δεν είναι πλέον στατιστικό. Είναι πραγματικό.

Το αποδεικνύουν και τα στοιχεία της Εφορίας. Τα ληξιπρόθεσμα χρέη προς το Δημόσιο έφτασαν τα 109,77 δισ. ευρώ τον Ιούλιο. Μέσα σε έναν χρόνο προστέθηκαν νέα ληξιπρόθεσμα 9,86 δισ. ευρώ, ενώ μαζί με υποχρεώσεις 2,60 δισ. ευρώ που βεβαιώθηκαν μεταγενέστερα, η νέα συσσώρευση στο πρώτο οκτάμηνο φτάνει περίπου τα 12,5 δισ. ευρώ.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα της κυβερνητικής πολιτικής που δίνει μεγαλύτερο βάρος στη στήριξη των οικονομικών ελίτ και μικρότερο στην ανακούφιση εκείνων που πιέζονται καθημερινά.

Ανάπτυξη και επενδύσεις μπορεί να καταγράφονται στους οικονομικούς δείκτες. Όμως για ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας η καθημερινότητα παραμένει ακριβή και οι υποχρεώσεις συσσωρεύονται. Όταν μάλιστα η αδυναμία πληρωμής φτάνει μέχρι την Εφορία, δύσκολα μπορεί να αντιμετωπίζεται ως απλή «γκρίνια» ή ως έλλειψη οικονομικής αισιοδοξίας.

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι «κακομοίρηδες». Ο Χάρης Θεοχάρης, μιλώντας για την ακρίβεια, είπε προ ημερών ότι υπάρχουν κόμματα που εκπροσωπούν «τον κακομοίρη» και αντιπαρέβαλε τους «νοικοκύρηδες» που δήθεν εκπροσωπεί η κυβέρνησή του.

Η φράση έχει σημασία ακριβώς επειδή ειπώθηκε τη στιγμή που η συζήτηση αφορά ανθρώπους οι οποίοι δυσκολεύονται να πληρώσουν. Εκείνους που βλέπουν τον μισθό να τελειώνει πριν από τον μήνα, τις τιμές να ανεβαίνουν και τις φορολογικές υποχρεώσεις να συσσωρεύονται.

Κανέναν δεν ενδιαφέρουν οι εξηγήσεις και οι διορθώσεις που ακολούθησαν. Η φράση ειπώθηκε και το πολιτικό μήνυμα καταγράφηκε.

Γιατί η κοινωνία ξέρει πολύ καλά πότε μια κυβέρνηση την κοροϊδεύει.

Το ξέρει όταν της λένε ότι η οικονομία πηγαίνει καλά και εκείνη δυσκολεύεται να πληρώσει. Το ξέρει όταν ακούει για ανάπτυξη και κανονικότητα, αλλά τα χρέη προς την Εφορία αυξάνονται και δεν μπορούν να πληρωθούν. Και το ξέρει όταν η δική της αδυναμία να τα βγάλει πέρα βαφτίζεται μιζέρια ή κακομοιριά.

Δεν είναι «κακομοίρηδες» οι άνθρωποι που πιέζονται από μια οικονομική πραγματικότητα που δημιούργησε η κυβερνητική πολιτική που στηρίζει τις οικονομικές ελίτ και αδιαφορεί για την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών.

Το ερώτημα είναι ποιοι θα αποδειχθούν τελικά οι πραγματικοί «κακομοίρηδες».

Γιατί οι πολίτες ξέρουν πολύ καλά ποιος τους μιλάει και τι τους λέει. Και εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη παγίδα για τους ενοίκους του Μαξίμου: ότι θεωρούν «κακομοίρηδες» εκείνους που απλώς ζητούν να βελτιωθεί η καθημερινότητα τους.

Αλλά οι πραγματικοί «κακομοίρηδες» μπορεί τελικά να αποδειχθούν εκείνοι που δεν κατάλαβαν ότι η κοινωνία βλέπει, θυμάται και γνωρίζει πολύ καλά ποιοι την κοροϊδεύουν.