Το αφήγημα περί «εικόνας από το μέλλον έως το 2030» μοιάζει περισσότερο με πολιτική άσκηση διαχείρισης προσδοκιών παρά με συγκεκριμένο κυβερνητικό σχέδιο. Γιατί άλλο είναι να ανακοινώνεις ένα μέτρο που ξεκινά αύριο και άλλο να περιγράφεις μια Ελλάδα που υποτίθεται ότι θα έχει υψηλότερους μισθούς, χαμηλότερους φόρους, περισσότερες επενδύσεις και μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη κάποια στιγμή μέχρι το τέλος της δεκαετίας.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι οι πολίτες δεν ζουν το 2030. Ζουν σήμερα. Πληρώνουν σήμερα το σούπερ μάρκετ, το ενοίκιο, το ρεύμα, τα καύσιμα και τις ασφαλιστικές εισφορές. Οι συνταξιούχοι δεν αντιμετωπίζουν το κόστος ζωής με βάση τις αυξήσεις που «θα συνεχιστούν» τα επόμενα χρόνια. Οι εργαζόμενοι δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς τους με τον μισθό που ίσως αποκτήσουν το 2030. Και οι μικρομεσαίοι δεν αντιμετωπίζουν τα προβλήματά τους με μια πιθανή μείωση της προκαταβολής φόρου στο μέλλον.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και η πολιτική ουσία του σχεδιασμού. Η κυβέρνηση εμφανίζεται να έχει αντιληφθεί ότι δεν μπορεί πλέον να στηρίζεται αποκλειστικά σε νέες εξαγγελίες άμεσης εφαρμογής, γιατί θα της γυρίσουν μπούμερανγκ αν δεν υλοποιηθούν –που είναι και το πιθανότερο- καθώς απομένουν λίγοι μήνες για τις εκλογές και οι ψηφοφόροι δεν έχουν «κοντή μνήμη». Μόνο που αυτή η μετάθεση δεν είναι πολιτικά ουδέτερη. Και με τον τρόπο αυτό επιχειρεί να διαχειριστεί το πολιτικό της μέλλον, παρατείνοντας την … προσδοκία.

Οι πολίτες καλούνται ουσιαστικά να περιμένουν. Να περιμένουν την επόμενη αύξηση, την επόμενη φορολογική ελάφρυνση, την επόμενη μείωση εισφορών, το επόμενο πρόγραμμα στέγασης, το επόμενο φθηνό δάνειο, το επόμενο μέτρο για τους αγρότες. Και κάθε φορά η απάντηση στα σημερινά προβλήματα μεταφέρεται λίγο παρακάτω στον ορίζοντα.

Ακόμη και τα πιο συγκεκριμένα μέτρα που περιγράφονται στο σχέδιο εμφανίζονται σε αρκετές περιπτώσεις ως ... «εξετάζονται», «δεν αποκλείεται», «πιθανόν» ή «αναζητείται δημοσιονομικός χώρος». Αυτό δεν είναι ακριβώς κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι ένας κατάλογος πολιτικών προσδοκιών.

Αλλά η απάντηση στα προβλήματα των πολιτών δεν μπορεί να είναι μονίμως «κάντε λίγο ακόμη υπομονή».

Η αδυναμία, όμως, της κυβέρνησης των αρίστων την έχει οδηγήσει σ’ αυτό το απεγνωσμένο πολιτικό σχέδιο της φετινής ΔΕΘ: όχι να πει ο Μητσοτάκης στους πολίτες τι θα πάρουν τώρα, αλλά να τους πείσει ότι αξίζει να περιμένουν ακόμη χρόνια.

Να κρατήσει δηλαδή σε πολιτική αναμονή εκείνους που εξακολουθούν να τον εμπιστεύονται, αλλά και εκείνους που, χωρίς να θεωρούν την κυβέρνηση επιτυχημένη, εξακολουθούν να τη βλέπουν ως «το μη χείρον». Γιατί όταν η πραγματική επιλογή δεν πείθει, η κυβέρνηση μπορεί να επενδύσει στην απουσία εναλλακτικής. Και όταν το παρόν δεν προσφέρει αρκετά επιχειρήματα, πάντα υπάρχει το 2030.

Μόνο που το 2030 δεν είναι σήμερα.

Και μια κυβέρνηση που βρίσκεται ήδη πάνω από επτά χρόνια στην εξουσία δεν μπορεί να ζητά από μια ολόκληρη κοινωνία να την κρίνει για αυτά που υπόσχεται ότι θα κάνει κάποτε. Οφείλει να κριθεί για αυτά που έκανε, για αυτά που δεν έκανε και κυρίως για όσα εξακολουθούν να πληρώνουν καθημερινά οι πολίτες.

Η εποχή των λευκών επιταγών τελειώνει. Οι πολίτες δεν χρειάζονται άλλη μια «εικόνα από το μέλλον». Χρειάζονται αποτέλεσμα στο παρόν.

Και αυτό είναι ίσως το δυσκολότερο πράγμα που έχει πλέον να παρουσιάσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης.