Ο υπουργός Επικρατείας της κυβέρνησης Μητσοτάκη έσπευσε να διορθώσει την «παρεξήγηση» γύρω από τον ισχυρισμό ότι επτά στους δέκα Έλληνες έχουν καταθέσεις κάτω από 1.000 ευρώ. Σωστά επισημαίνει ότι τα στοιχεία του ΤΕΚΕ (Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων) αφορούν καταθέτες ανά τράπεζα και όχι μοναδικά φυσικά πρόσωπα και ότι ο ίδιος άνθρωπος μπορεί να εμφανίζεται περισσότερες από μία φορές.
Μόνο που εδώ ακριβώς τελειώνει η τεχνική διευκρίνιση και αρχίζει η πολιτική σκοπιμότητα.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ένας Έλληνας μπορεί να έχει έναν λογαριασμό με 500 ευρώ, έναν δεύτερο με 800 και έναν τρίτο με 50.000 ευρώ, όπως ισχυρίζεται ο υπουργός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ απλούστερο και πολύ πιο δυσάρεστο για την κυβέρνηση: τι πραγματικά συμβαίνει με το εισόδημα και την αγοραστική δύναμη των ελληνικών νοικοκυριών;
Και σε αυτό το ερώτημα η απάντηση δεν έρχεται από τον Σκέρτσο. Έρχεται από τον ΟΟΣΑ. Και φυσικά είναι πιο φερέγγυα.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΟΣΑ, λοιπόν, το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των νοικοκυριών ανά κάτοικο στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 3,6% το πρώτο τρίμηνο του 2026. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη υποχώρηση μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ.
Αυτό είναι το πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί την κυβέρνηση. Όχι αν υπάρχουν το 148,7 δισ. ευρώ στις καταθέσεις φυσικών προσώπων το 2025 από 148,7 δισ. ευρώ από το 2018.
Αυτό δεν αποτελεί απόδειξη ότι η οικονομική ευημερία μοιράστηκε δίκαια στην κοινωνία. Γιατί και αυτές οι καταθέσεις σίγουρα ανήκουν στην οικονομική ελίτ και όχι στην πλειοψηφία των πολιτών.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιμένει να παρουσιάζει μια Ελλάδα των αριθμών και μάλιστα με την αλχημεία του «μέσου όρου». Μια Ελλάδα όπου αυξάνεται το ΑΕΠ, αυξάνονται οι καταθέσεις και όλα βαίνουν περίπου καλώς.
Ένα αφήγημα επιτυχίας που αποδομούν τα στοιχεία του ΟΟΣΑ που δείχνουν ότι ο μέσος όρος του διαθέσιμου εισοδήματος των χωρών μελών του αυξάνεται κατά 0,2%, ενώ στην Ελλάδα του Μητσοτάκη βυθίζεται κατά 3,6%. Η κυβέρνηση αν μη τι άλλο οφείλει να εξηγήσει γιατί η περίφημη ανάπτυξη μεταφράζεται τόσο διαφορετικά για τα ελληνικά νοικοκυριά.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το πολιτικό λάθος του Σκέρτσου. Αντί να αναρωτηθεί γιατί οι πολίτες αισθάνονται φτωχότεροι, επιχειρεί να τους εξηγήσει ότι δεν είναι ακριβώς τόσο φτωχοί όσο λένε τα πραγματικά στοιχεία διεθνών οικονομικών οργανισμών και φορέων.
Αυτό δεν είναι απλώς άστοχο. Είναι εξοργιστικό.
Γιατί ο πολίτης που δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο ή βλέπει τον μισθό του να εξαφανίζεται πριν τελειώσει ο μήνας δεν χρειάζεται υπουργικές «στατιστικές αποκαταστάσεις». Δεν χρειάζεται να του εξηγούν ότι υπάρχουν χρήματα στις ελληνικές τράπεζες. Χρειάζεται να ξέρει γιατί τα δικά του χρήματα δεν φτάνουν.
Και όταν ένας διεθνής οργανισμός καταγράφει ότι το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων κατέγραψε τη χειρότερη επίδοση μεταξύ των χωρών με διαθέσιμα στοιχεία, τέτοιου είδους ψευτοαναλύσεις δεν πείθουν κανέναν.
Αντίθετα, προκαλούν ακόμη μεγαλύτερη απέχθεια.
Γιατί δίνουν την εντύπωση μιας κυβέρνησης που δεν βλέπει την κοινωνία απέναντί της, αλλά προσπαθεί διαρκώς να της αποδείξει ότι αυτό που ζει δεν είναι ακριβώς αυτό που ζει.
Ο ΟΟΣΑ, πάντως, δεν χρειάστηκε καμία επικοινωνιακή κατασκευή για να το πει: η Ελλάδα μπορεί να έχει περισσότερες καταθέσεις, αλλά οι Έλληνες είχαν το πρώτο τρίμηνο του 2026 λιγότερο πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα.
Και αυτό, όσο κι αν προσπαθήσει να το «διορθώσει» ο Σκέρτσος, δεν αλλάζει με μια ανάρτηση.
