Αυτό ακριβώς είδαμε στην καθιερωμένη Κυριακάτικη (5/7) ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για το λεγόμενο brain drain, με αφορμή τη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ.
Μια επιχείρηση πολιτικής εξαπάτησης, όπου η μισή αλήθεια επιστρατεύεται για να κρύψει ένα ολόκληρο ψέμα.
Ο πρωθυπουργός έσπευσε να πανηγυρίσει, επικαλούμενος ότι τη διετία 2023-2024 επέστρεψαν στην Ελλάδα περίπου 98.000 Έλληνες, ενώ αναχώρησαν 69.000, υποστηρίζοντας ότι το brain drain μετατρέπεται πλέον σε brain gain.
Τα νούμερα αυτά προφανώς υπάρχουν στην έκθεση, αποτυπώνοντας μια συγκυριακή μεταβολή της τελευταίας διετίας.
Το ερώτημα όμως δεν είναι αν το εκκρεμές έκανε μια πρόσκαιρη κίνηση προς τα εμπρός, αλλά αν αυτή η κίνηση ανατρέπει την αιμορραγία της τελευταίας δεκαπενταετίας ή αν απλώς αποτελεί το προπέτασμα καπνού μιας συνεχιζόμενης αποτυχίας.
Ας μιλήσουμε λοιπόν με τα πλήρη στοιχεία που ο πρωθυπουργός επιλέγει να εξαφανίζει από τις αναρτήσεις και γενικότερα τις τοποθετήσεις του.
Από το 2019 έως και το τέλος του 2024, σε μια περίοδο που η χώρα είχε ήδη βγει από τα μνημόνια και δεν βρισκόταν υπό το καθεστώς της ασφυκτικής δημοσιονομικής επιτήρησης, τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ που βασίζονται στην ΕΛΣΤΑΤ ξεγυμνώνουν την κυβερνητική προπαγάνδα. Περίπου 215.000 Έλληνες εγκατέλειψαν τη χώρα, ενώ 212.000 επέστρεψαν. Το ισοζύγιο της επταετίας Μητσοτάκη παραμένει αρνητικό κατά περίπου 3.000 άτομα, γεγονός που αποδεικνύει ότι δεν μιλάμε για αντιστροφή της τάσης, αλλά για μια οριακή, στάσιμη ισορροπία με σταθερά αρνητικό πρόσημο.
Η εικόνα αυτή γίνεται ακόμη πιο αμείλικτη αν αναλογιστεί κανείς τις συνθήκες, καθώς η κυβέρνηση παρέλαβε μια χώρα εκτός μνημονίων από το 2019, με «κουμπαρά» από την κυβέρνηση Τσίπρα άνω των 30 δισ. ευρώ και χωρίς τις ακραίες δεσμεύσεις της προηγούμενης δεκαετίας.
Παρ’ όλα αυτά, χρειάστηκε να φτάσουμε σχεδόν στο τέλος δυο ολόκληρων κυβερνητικών θητειών για να εμφανιστεί ένα πρόσκαιρο θετικό ισοζύγιο, κι αυτό περιορισμένο σε μόλις δύο έτη.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο, που ξεκάθαρα προσπερνά ο πρωθυπουργός, είναι η ρητή υπενθύμιση του ΟΟΣΑ ότι οι σωρευτικές αναχωρήσεις Ελλήνων από το 2010 εξακολουθούν να υπερβαίνουν δραματικά τις επιστροφές.
Η τεράστια απώλεια του πιο παραγωγικού και εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού της χώρας ούτε αναπληρώθηκε, ούτε δείχνει τάσεις αποκατάστασης, αφήνοντας το παραγωγικό κεφάλαιο της Ελλάδας εγκλωβισμένο στο εξωτερικό, την ώρα που η κυβέρνηση πανηγυρίζει πάνω από άδειες καρέκλες.
Αν ψάχνει κανείς τους λόγους αυτής της καθήλωσης, δεν χρειάζεται να κοιτάξει μακριά, καθώς βρίσκονται στην ίδια την πραγματικότητα που βιώνει όποιος επιχειρεί να ζήσει και να εργαστεί στην Ελλάδα σήμερα. Οι μισθοί παραμένουν καθηλωμένοι σε επίπεδα που δεν καλύπτουν το κόστος της στοιχειώδους διαβίωσης, η ακρίβεια εξανεμίζει την αγοραστική δύναμη πριν βγει ο μήνας, και οι επαγγελματικές προοπτικές περιορίζονται στις πελατειακές σχέσεις και την υποαπασχόληση.
Η πλειονότητα των Ελλήνων του εξωτερικού δηλώνει ξεκάθαρα στις έρευνες πως δεν σκοπεύει να επιστρέψει άμεσα, κάτι που αποδεικνύει ότι η όποια θετική μεταβολή των τελευταίων ετών δεν αποτελεί μια σταθερή, οργανική και διατηρήσιμη τάση επαναπατρισμού, αλλά μια εύθραυστη παρένθεση.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η ύπαρξη ή μη κάποιων θετικών δεικτών, αλλά η χυδαία πολιτική τους εργαλειοποίηση και η προσπάθεια να παρουσιαστεί μια χώρα που έκλεισε το κεφάλαιο του brain drain, όταν οι ίδιοι οι αριθμοί και οι επισημάνσεις του ΟΟΣΑ δείχνουν το αντίθετο.
Αυτό που πραγματικά αποτυπώνεται πίσω από τη βιτρίνα των πρωθυπουργικών πανηγυρισμών είναι μια εύθραυστη, οριακή μεταβολή, χαμένη μέσα σε ένα τεράστιο, ανοιχτό και βαθύ δημογραφικό και παραγωγικό έλλειμμα.
Αλλά για να το δει κανείς αυτό, πρέπει να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και όχι να κατασκευάζει βολικά παραμύθια για την εσωτερική κατανάλωση μιας κοινωνίας που έχει κουραστεί να ζει με μισές αλήθειες.
