Με μια διαχρονικά επιθετική και παρεμβατική στάση, η Ουάσιγκτον φαίνεται να αντιμετωπίζει τον πλανήτη σαν μια παγκόσμια σκακιέρα, όπου οι υπόλοιποι λαοί και η παγκόσμια οικονομία δεν είναι παρά αναλώσιμα πιόνια.
Κάθε φορά που ανοίγει ένα νέο γεωπολιτικό μέτωπο, η πραγματική τραγωδία παίζεται στην πλάτη του υπόλοιπου πλανήτη, καθώς οι λαοί της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και των αναπτυσσόμενων χωρών μετατρέπονται σε παράπλευρες απώλειες μιας στρατηγικής που καταστρέφει τη διεθνή σταθερότητα χωρίς κανέναν απολύτως φραγμό.
Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα με τον άσκοπο και τυχοδιωκτικό πόλεμο που άνοιξε ο Ντόναλντ Τραμπ στη Μέση Ανατολική, με συνέπειες που προκάλεσαν ένα σοκ που γονάτισε το διεθνές εμπόριο και την παγκόσμια οικονομία.
Οι αυθαίρετοι αποκλεισμοί και το κλείσιμο στρατηγικών περασμάτων, όπως τα Στενά του Ορμούζ, δεν ήταν απλώς διπλωματικά εργαλεία, αλλά μια ευθεία επίθεση στην καθημερινότητα των πολιτών σε όλο τον κόσμο. Οι εφοδιαστικές αλυσίδες διαλύθηκαν, το κόστος της ναυσιπλοΐας εκτινάχθηκε και οι τιμές της ενέργειας πήραν φωτιά, οδηγώντας σε μια τεχνητή ακρίβεια και έναν πληθωρισμό που σάρωσε τις κοινωνίες.
Επί της ουσίας, αυτός ο πόλεμος χάθηκε για τον Τραμπ και οι πρόσφατες διαρροές για το προσχέδιο συμφωνίας με το Ιράν αποδεικνύουν το μέγεθος του παραλόγου. Μετά από μήνες οικονομικής αιμορραγίας για όλο τον πλανήτη, η Ουάσιγκτον εμφανίζεται τώρα έτοιμη να αποχωρήσει στρατιωτικά και να συνυπογράψουν οι ΗΠΑ ένα θηριώδες επενδυτικό πακέτο ανοικοδόμησης που αγγίζει τα 300 δισεκατομμύρια δολάρια, αφήνοντας ανέγγιχτο το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, για το οποίο δήθεν ξεκίνησαν οι εχθροπραξίες.
Το αμείλικτο ερώτημα γιατί έγινε ο πόλεμος λοιπόν παραμένει αναπάντητο και γίνεται «εκκωφαντικό» δεδομένου πως δεν πρόκειται να αποζημιώσει τις κοινωνίες παγκοσμίως, για τους μήνες της αβεβαιότητας και της οικονομικής εξαθλίωσης που υπέστησαν και θα συνεχίσουν να «βιώνουν» αφού η επιστροφή στην «κανονικότητα» μετά από πολέμους αργεί απελπιστικά.
Αυτή η διαχρονικά επιθετική στάση των ΗΠΑ δεν γνωρίζει κομματικές ταυτότητες και το ίδιο ακριβώς μοτίβο είδαμε να εφαρμόζεται ανάγλυφα και με την προηγούμενη κυβέρνηση Μπάιντεν, που υποκίνησε, καλλιέργησε και συντήρησε το κλίμα που οδήγησε στον καταστροφικό πόλεμο στην Ουκρανία. Με την εμμονική και προκλητική επέκταση του ΝΑΤΟ και την πλήρη άρνηση για μια ισορροπημένη διπλωματική λύση, χρησιμοποιήθηκε μια ολόκληρη χώρα ως γεωπολιτικό προκεχωρημένο φυλάκιο.
Το αποτέλεσμα ήταν ένας αιματηρός πόλεμος φθοράς που διεξάγεται σε ευρωπαϊκό έδαφος, όπου η Ουάσιγκτον παρακολουθεί από την ασφάλεια του Ατλαντικού, ενώ η Ευρώπη βυθίζεται στην ενεργειακή φτώχεια, οι υποδομές καταστρέφονται, οι οικονομίες αιμορραγούν και χιλιάδες ανθρώπινες ζωές θυσιάζονται στον βωμό των αμερικανικών συμφερόντων.
Δεν έχει καμία σημασία πώς διαχειρίζεται η εκάστοτε αμερικανική ηγεσία τις δικές της διενέξεις, διότι η ουσία είναι ότι ο υπόλοιπος κόσμος δεν μπορεί να παραμένει όμηρος των δικών της αδιεξόδων.
Ο πόλεμος, είτε διεξάγεται με οικονομικούς αποκλεισμούς και κυρώσεις που λιμοκτονούν λαούς είτε με όπλα και πολέμους δι' αντιπροσώπων, είναι μια εγκληματική πράξη ενάντια στην ανθρωπότητα.
Η διαχρονική επιθετικότητα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής πρέπει να καταδικαστεί απερίφραστα, καθώς οι κοινωνίες και οι ζωές των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο έχουν αξία από μόνες τους και δεν μπορεί να αποτελούν τα αναλώσιμα ψίχουλα στο τραπέζι των γεωπολιτικών παιχνιδιών κανενός ηγέτη.
