Στον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Ντόναλντ Τραμπ έγινε ξεκάθαρο πως ο Αμερικανός πρόεδρος θεωρεί τον εαυτό του όχι απλά τον ισχυρότερο ηγέτη αλλά ηγεμόνα του πλανήτη και είναι αποφασισμένος να επιβάλει με κάθε τρόπο τα «θέλω» είτε μέσω οικονομικού πολέμου είτε ακόμη και στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Και το χειρότερο για τους Ευρωπαίους ηγέτες είναι πως ακόμη και τώρα, μετά τις προσβλητικές δηλώσεις εναντίον τους από τον Τραμπ, μετά τον πόλεμο των δασμών που δέχτηκε η γηραιά ήπειρος, μετά την ξεκάθαρης στάση του Αμερικανού προέδρου υπέρ της Ρωσίας και τέλος μετά την ευθεία επίθεση εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την δεδηλωμένη αδιάλλακτη θέση του να κατακτήσει τη Γροιλανδία, δεν έχουν αποφασίσει μια πραγματικά δυναμική αντίδραση.
Ωστόσο, χθες, για πρώτη φορά διαφάνηκε ότι η Ευρώπη αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι η κατευναστική πολιτική που ακολουθεί δεν θα έχει ουσιαστικό αποτέλεσμα και δεν πρόκειται να σταματήσει τις αλλοπρόσαλλες επιδιώξεις του Αμερικανού προέδρου, που έχει φτάσει μέχρι του σημείου όχι μόνο να απειλεί την Γροιλανδία, αλλά να σχεδιάζει τη διάλυση του ΝΑΤΟ, αλλά και του ίδιου του ΟΗΕ και να βάλλει εναντίον όλων των δημοκρατικών πολιτευμάτων στηρίζοντας ανοιχτά τα ολιγαρχικά καθεστώτα της αρεσκείας του.
Αν και η ευρωπαϊκή αντίδραση ήταν υποτονική για όλα αυτά τα πεπραγμένα του Ντόναλντ Τραμπ, ωστόσο υπήρξε με την «πλειοψηφική συμφωνία» των πολιτικών ομάδων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να αναστείλει τη διαδικασία επικύρωσης της εμπορικής συμφωνίας μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ.
Μιας συμφωνίας που ευνοεί σκανδαλωδώς τις ΗΠΑ από προβλέπει την επιβολή δασμών 15% στις ευρωπαϊκές εξαγωγές και την πλήρη κατάργηση των δασμών σε ό,τι αφορά τις αμερικανικές εξαγωγές.
Για τα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που συνηθίζει να αντιδρά και καθυστερημένα και χλιαρά, η απόφαση αυτή δίνει κάποιες ελπίδες ότι μπορεί να είναι η αρχή για μια διαφορετική θεώρηση της παγκόσμιας κατάστασης που έχει αλλάξει άρδην την εποχή Τραμπ και για μια πιο σθεναρή στην πράξη και όχι στα λόγια αντίδραση από μέρους των Ευρωπαίων ηγετών.
Αν και η αντίδραση αυτή, θα έπρεπε να είχε εκδηλωθεί πολύ νωρίτερα, όταν ο Τραμπ απειλούσε με υπερβολικά υψηλούς δασμούς την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορεί να μην μπει θετικό πρόσημο στο πάγωμα της συμφωνίας για τους δασμούς.
Αν μάλιστα η ΕΕ ενεργοποιήσει και τη το λεγόμενο Μέσο Αντιμετώπισης Οικονομικού Εκβιασμού (Anti-Coercion Instrument, ACI) που προβλέπεται για περιπτώσεις όπου μια τρίτη χώρα απειλεί ή ασκεί πιέσεις οικονομικού χαρακτήρα σε κράτος-μέλος ή στην ίδια την ΕΕ, με σκοπό να επηρεάσει πολιτικές ή αποφάσεις της, τότε ίσως πούμε κάλλιο αργά παρά ποτέ.
ΥΓ. Δείγμα του αν η απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δεν ήταν απλά ένα πυροτέχνημα, θα φανεί, σήμερα Τετάρτη 21/1, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, από την στάση που θα τηρήσουν οι Ευρωπαίοι ηγέτες απέναντι στον Αμερικανό πρόεδρο, με την ελπίδα να μην δικαιώσουν τη χθεσινή του δήλωση πως «Στάρμερ και Μακρόν είναι σκληροί όταν δεν είμαι μπροστά».
